Noodnummers buitenland

Het nummer dat je thuis kent, werkt niet overal, en dat is precies iets wat je niet wil uitzoeken op het moment dat het nodig is. De hoofdregel is eenvoudig: binnen de Europese Unie is er één nummer voor alle noodhulp, en buiten Europa moet je het per land opzoeken.

Het Europese nummer

In alle lidstaten van de Europese Unie werkt hetzelfde nummer voor politie, brandweer en ambulance, en het werkt ook in een aantal landen daarbuiten. Je kunt het bellen vanaf een vaste lijn en vanaf een mobiele telefoon, en ook wanneer je toestel geen tegoed heeft of geen abonnement voor dat land.

Belangrijk detail: op de meeste toestellen kun je noodnummers bellen met een vergrendeld scherm, en in veel landen ook zonder simkaart. Een telefoon die geen eigen netwerk vindt, gebruikt voor een noodoproep het netwerk dat er wel is.

Naast het gemeenschappelijke nummer houden veel landen hun eigen nummers voor de afzonderlijke diensten in stand. Die zijn vaak sneller en worden plaatselijk vaker gebruikt, maar ze zijn per land anders — het gemeenschappelijke nummer is voor een bezoeker het veilige antwoord.

Buiten Europa

Daar bestaat geen gemeenschappelijk nummer. In grote delen van de wereld zijn er aparte nummers per dienst, en soms zelfs per regio binnen een land. In sommige landen is de ambulance een particuliere dienst met een eigen nummer, en op plaatsen waar de openbare hulpdiensten beperkt zijn, is het nummer van een privékliniek in de praktijk het nuttigste.

Zoek daarom voor elke bestemming twee dingen op: het noodnummer en het nummer van een ziekenhuis of kliniek in de buurt van waar je verblijft. Zet ze in je telefoon en schrijf ze ook op papier — een telefoon kan stuk, leeg of gestolen zijn, en dat is doorgaans precies het probleem waarover je wil bellen.

De melding doen

Begin met de plaats, niet met wat er is gebeurd. Een centralist kan zonder locatie niets, en verbindingen vallen weg. Noem het land, de plaats, de straat of het wegnummer, een opvallend punt in de omgeving en zo mogelijk de coördinaten van je telefoon.

Zeg daarna kort wat er is, hoeveel mensen het betreft en of er gevaar is. Vraag of er iemand Engels spreekt als de taal een probleem is; op de centrale in toeristische gebieden is dat gewoonlijk zo, en anders wordt er iemand bijgehaald.

Blijf aan de lijn tot de centralist ophangt, en houd je telefoon daarna vrij voor terugbellen.

Moderne telefoons kunnen bij een noodoproep automatisch je locatie doorgeven; dat werkt alleen als het is ingeschakeld en als het land dat ondersteunt. Zet je noodcontacten en je medische gegevens in de noodfunctie van je toestel, want die is zonder pincode te openen door hulpverleners.

De ambassade en de verzekering

Wat een ambassade of consulaat doet: helpen bij een verloren reisdocument, contact leggen met familie, bijstaan bij arrestatie, verwijzen naar artsen en advocaten, en helpen bij een overlijden. Wat ze niet doen: rekeningen betalen, een ziekenhuisbehandeling regelen, een repatriëring financieren of zich mengen in een rechtszaak. Zet het nummer van de dienst die buiten kantooruren bereikbaar is in je telefoon.

De partij die je bij ziekte of ongeval werkelijk verder helpt, is de alarmcentrale van je reisverzekering. Die regelt de behandeling, de betaling en eventueel het vervoer naar huis. Bel die zo snel mogelijk, ook als je al in een ziekenhuis ligt, want veel polissen vragen toestemming vooraf voor duurdere behandelingen.

Wat je vooraf regelt

Een verzekering die medische kosten en repatriëring dekt, en het nummer van de alarmcentrale in je telefoon en op papier. Een lijst met je medicijnen op werkzame stof, en niet alleen op merknaam. Een kopie van je reisdocument, apart bewaard.

En vertel iemand thuis waar je bent. Van alle voorbereidingen is dat de eenvoudigste en de vaakst vergeten.