Als u zelfredzaam wilt worden, moet u willen werken

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 07 February 09:28

     De mensen die op zoek zijn naar de grenzen van het neoliberale zelf zorgende mensbeeld is groeiende. Zij doen dit aan de hand van de fenomenologie. Deze van origine filosofische discipline bestudeert de structuren van ervaringen. Letterlijk betekent fenomenologie de studie van 'fenomenen', of hoe 'fenomenen' of dingen verschijnen in onze ervaring. Dat wil zeggen, de fenomenologie bestudeert de manier waarop wij dingen ervaren, en dus welke betekenis deze dingen krijgen in onze ervaring.

     Hierbij kan het om allerlei soorten 'ervaringen van dingen' gaan: de ervaring van de mens van haar materiële leefomgeving, van anderen, van zichzelf en van het eigen lichaam. Deze 'ding ervaringen' worden deels gevormd in en door onze concrete positie in de wereld; we leven tenslotte in een bepaalde tijd en op een bepaalde plaats die invloed hebben op hoe wij onszelf en de wereld ervaren.

     Zulke ervaringen bestudeert de fenomenologie op grofweg twee manieren: van oudsher door filosofische reflectie en, meer recent, door het bestuderen van het volk.

     Door middel van filosofisch onderzoek probeert de fenomenologie dan te ontrafelen hoe subjectieve ervaringen vorm krijgen in en door de concrete leefwereld van het individu. Dit maakt de fenomenologie bij uitstek geschikt om de neoliberale vooronderstelling dat een mens door haar vermogen (en wil) voor zichzelf te zorgen maakbaar is nader te onderzoeken. Zij kan immers helpen bij het begrijpen van hoe subjectieve zelfzorgervaringen vorm krijgen in de complexe relatie tussen het individu en haar omgeving.

     In 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen' doen ze dit al vanaf de wederoprichting van genoemde kerk, sterker zelfs: Ieder lid van de kerk heeft twee fundamentele welzijnsplichten: zelfredzaam worden en voor de armen en behoeftigen zorgen.

     Ouders hebben de heilige plicht om toe te zien op het lichamelijke en geestelijke welzijn van hun kinderen. Naarmate de kinderen ouder worden, krijgen ze meer zeggenschap over hun eigen welzijn. Ouders brengen hun kinderen de basisbeginselen van de welzijnszorg bij en zorgen ervoor dat de kinderen zelfredzaam leren zijn, zodat ze later voor hun eigen gezin kunnen zorgen. Ouders kunnen hun kinderen ook betrekken bij de zorg voor de armen en behoeftigen.

     In eerste instantie zijn de 'heiligen' zelf verantwoordelijk voor hun sociale, emotionele, geestelijke, lichamelijke en economische welzijn, daarna hun familie en ten derde de kerk. Onder inspiratie van de Heer en uit hun eigen inspanningen behoort de 'heilige' zichzelf en zijn gezin te voorzien van de geestelijke en stoffelijke levensbehoeften. Zij kunnen zichzelf en hun gezin beter onderhouden als zij zelfredzaam zijn, want dan zijn ze niet afhankelijk van anderen. 

     U wordt zelfredzaam door 1. gebruik te maken van de geboden opleidingsmogelijkheden; 2. goede voeding en hygiëne na te streven; 3. een goede baan te krijgen; 4. een voorraad voedsel en kleding op te slaan; 5. uw bestaansmiddelen verstandig te beheren, inclusief betaling van tiende en gaven, en geen schulden te maken; en 6. geestelijke, emotionele en sociale kracht te ontwikkelen.

     Met andere woorden: Als u zelfredzaam wilt worden, moet u willen werken. (1) Ik ben daar op mijn vijfenvijftigste levensjaar met groot plezier aan begonnen en doe dit al achttienjaar lang. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1. laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.