Ze gaf er de brui aan..., en ga je delen...

Door De Wandelaar gepubliceerd op Wednesday 18 November 14:54

Zomer, erg warm weer, of zoals de weerman het aankondigd, "warm voor de tijd van het jaar.

De vakantie waar we al enige tijd naar uitkeken kon eindelijk beginnen, echtgenote had alles ingepakt, de laatste werkdag vroeger afgerond, zodat, wanneer ik het laatste loodje op mijn werkplek ergens had neergelegd, we meteen konden vertrekken naar onze vakantiebestemming in ons eigen landje. Oudste en jongste waren daar al een weekendje eerder, en het was de eerste keer dat we die twee eens drie dagen hun gang lieten gaan, en voor zichzelf zorgen.

Wanneer alle bagage in de kofferbak van ons autootje zat, oudste opgebeld met de boodschap dat we er over hoogstens 2 uurtjes zouden zijn, draaide ik de contactsleutel om van mijn lieftallig C3-tje. Ze liet me voelen dat zij ook toe was aan een vakantie, even niet filerijden in het woon-werkverkeer, maar toeren in eigen land, genieten van het asfalt dat onder haar kloeke  bandjes doorschuift. Ja, ik benoem haar als vrouw, ze is er, net zoals echtgenote steeds als ik haar nodig heb, ik kan ze blindelings vertrouwen, haar koosnaampje: "Flavie".

Eenmaal op de snelweg mocht ze ook genieten, dus de cruise-control erop, en aan een rustige snelheid mocht  ze onder zachte dwang haar weg afleggen naar onze Belgische ardennen. Zacht zomers muziekje op, echtgenote en ik pratend over de afgelopen dag, plannen smedend over wat we de komende 3 weken allemaal zouden kunnen doen.... Een knal besliste er anders over.

Omdat ik Flavie niet wou opjutten liet ik haar begaan op haar ingestelde snelheid en net toen we een auto met aanhanger inhaalden: toktok;;;vrrr. Flavie maakte nog even een geluid, maar ze maakte me even duidelijk dat er iets ernstigs was middels alle lichtjes die ze maar kon laten knipperen op het dashboard. Snelsnel aan de kant, ik stress, echtgenote stress; hoelang zou dit allemaal duren, is het erg... vragen, veel vragen.  Een spreekwoord zegt dat je pas weet wat je hebt, als je het mist. Klopt als een bus, in dit geval, niet meer aangesloten bij de wegenhulp. Dus bellen, een hap uit je vakantiebudget laten nemen om geholpen te worden en dan begint het lange wachten op de wegenwachter en zijn verdict.

Eerste zaak: de kids waarschuwen dat we later zouden aankomen omdat we panne hadden: "oké mama, we kunnen hier nog verder we horen en zien jullie wel" om dan nog geen half uur later een telefoontje te krijgen met de vraag waar we zijn. Schoonvader blijkt bij de kinderen op bezoek, en wil echtgenote komen oppikken. Probleem 1 is van de baan, bagage en echtgenote zijn op bestemming. Nu Flavie en ikzelf nog. Het ellenlange wachten loonde uiteindelijk, de wegenwachter was duidelijk; ze zal niet meer rijden, haar hart is gebroken.... Pech, pech dubbel pech, haar hart was geraakt door een stuk hout, en ze had al veel olie en water verloren, leeggebloed.

De wegenwachter, kon me enigszins geruststellen en Flavie werd op de depannagewagen geladen. Daar stond ze dan, motor begeven, batterij nagenoeg leeg door het lange levendig knipperen met haar gevaarslichten, troosteloos, maar toch fier als een koningin op een koets. Alleen ze had nog een plek nodig om te overnachten gezien het late uur, die vonden we gelukkig bij een vriend die, geloof het of niet naast een begraafplaats woonde, het zou later ook haar laatste rustplaats blijken.

Thuis aangekomen alleen, echtgenote opgebeld en verteld dat ik de eerste trein richting bestemming zou nemen de volgende dag. Eerst vakantie, dan heen- en weer lopen naar de garage.

Na de vakantie, die minder mobiel was dan we hadden vooropgesteld, meteen werk maken van "operatie Flavie", maar iedere keer werden de kosten om haar guitige geronk terug te kunnen horen hoger en hoger, telkens opnieuw werden er andere fouten gevonden, de kosten liepen te hoog op, en we moesten onder ogen zien dat we niet zomaar die rekening konden betalen, de nodige eurootjes waren niet meteen voorhanden, en onder onze matrassen lag nergens een sok met goud. Het was alsof ze ons liet verstaan dat ze er echt de brui aan had gegeven...

Omdat we tijdens onze vakantie noodgedwongen moesten leren wennen aan een levenzonder auto, dat we vastberaden waren te sparen om Flavie terug op de weg te krijgen. Maar dan ontdek je al snel dat ze  glimmend en grommend ons heel erg graag verleidde tot haar interieur; de supermarkt, de slager, de bakker, ... alles binnen wandelafstand, maar ze liet ons meer dan eens geloven dat we haar nodig hadden.

De kids en echtgenote raakten gewend aan het idee dat we zonder haar konden, dat hadden we toch goed ondervonden tijdens het sparen voor de herstelling. Ons leven veranderde stilaan van autogebruiker naar openbaar vervoer-aanhanger. We konden perfect met de trein, tram, bus. Enkel voor grote boodschappen werd het wat lastig, maar dan zijn er vrienden, die wel eens even hun wagen willen uitlenen, of met je ergens heen willen rijden... maar hé, het lukt. Je bent blij dat je op die vrienden kan rekenen, maar wil dat niet elk moment doen. We zochten een oplossing.

Oudste volgde rijlessen, dus dat lukt niet meer met eigen wagen, dan maar de wagen van schoonvader. Maar daar mag niet iedereen meerijden,dus, rijles koppelen aan grote boodschappen... Voor je het weet is je leven aangepast aan het leven zonder auto, en ga je beseffen dat zo'n ding, hoe graag je er ook mee bezig bent, eigenlijk een stevige hap uit je jaarlijks budget neemt. De hap die misschien Flavie had kunnen redden, maar niet meer ergens in een sok klaar lag voor reanimatie.

Ze had er dus de brui aan gegeven, en dan ga je delen. Na lang overleg met echtgenote, oudste en jongste, gingen we autodelen, Cambio.  

Maar hoe? Na -tig malen de website te hebben bekeken, info te hebben ingewonnen, waren we klaar voor de stap. Enkele weken geleden was het dan zover, trots als een pauw met een kaartje op zak de eerste keer een auto gereserveerd, opgehaald boodschappen en, ondanks de Corona-toestanden een klein bezoekje afgelegd....  Blijkt het wagenpark te bestaan uit allemaal familie van Flavie, we voelden ons helemaal niet vreemd, beter nog, de familie was blij ons te ontmoeten, en andersom. Nadat duidelijk werd dat voor ons gezinnetje dit een erg elegante en degelijke oplossing is, maakten we de rekening... en dat is meer dan euro's alleen. Je hebt een wagen wanneer je hem nodig hebt, niet naar een garage lopen voor onderhoud, verzekering en belasting betaal je niet... enkel betalen wat je verbruikt of gebruikt. Gezin is het er al roerend over eens, dit bespaart ons een hele hap. En ja,de stappertjes en de fiets worden meer gebruikt, dus dragen we op deze manier een steentje bij tot een duurzaam leven, en werken we nog aan onze gezondheid ook..... En ja, oprecht is oprecht, misschien komt er wel weer een vierwieler deel uitmaken van ons leven, maar het heeft echt geen haast meer. We hebben geleerd dat we best genieten van het trager reizen...

Met respect voor de mooie tijd met Flavie, maar toen zij er de brui aan gaf, hebben wij willens nillens geleerd te delen...

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.