Er woonde een vlindertje in mijn buik

Door Wendy Kuppens gepubliceerd op Friday 13 November 19:27

Na ruim een jaar “wachten” krijgen we eind 2004 eindelijk te horen: “Gefeliciteerd, jullie krijgen een baby”. We waren door het dolle heen. Zeker omdat onze oudere kinderen een broertje of zusje hadden gevraagd als kerstcadeau. Er groeide een klein vlindertje in mijn buik. Maar wat toen een droom leek werd een paar maanden een ware nachtmerrie.

Op de eerste echo was alles zoals het hoorde. Het kindje was ongeveer 13 weken oud op dat moment. Omdat mijn vorige zwangerschappen en bevallingen tamelijk moeilijk verliepen zou een gynaecoloog ook deze zwangerschap begeleiden in plaats van een verloskundige. Vanwege een verhuizing kreeg ik wel te maken met een andere arts maar had daar geen moeite mee. De eerste afspraak met deze arts was medio maart 2005. Zenuwachtig gingen we, samen met onze oudste zoon (toen 12 jaar), naar het ziekenhuis voor de tweede echo. We hadden besloten dat we wilden weten of het een jongen of meisje zou zijn wat nog wat extra spanning met zich meebracht. Vrijwel direct toen er beelden op de monitor verschenen zei de gynaecoloog, dat er iets mis was. Hij zag geen hartslag.

 

Nee, dacht ik, dat kan niet. Niet bij ons, het mag gewoon niet. We hadden al zoveel ellende gehad het afgelopen jaar: onze beide moeders waren overleden en deze zwangerschap gaf net weer een positieve draai aan ons leven. Aan het eind van de middag zouden we nogmaals een gesprek hebben met onze arts en gingen totaal gebroken naar huis. Daar wachtte immers onze tweede zoon (11 jaar), ook hij was verbijsterd door dit nieuws. Met lood in onze schoenen zijn we teruggegaan naar de gynaecoloog. Nogmaals heeft hij een echo gemaakt. Misschien had hij het niet goed gezien. Maar nee, ons kleintje leefde echt niet meer.

 

Onze wereld stortte compleet in. Twee dagen later zou de bevalling plaatsvinden. De zwangerschap had dan 20 weken geduurd. We hadden dus 1 dag de tijd om zaken betreffende een crematie te regelen. Maar bij zowel mijn uitvaartverzekeraar als die van mijn man kregen we te horen dat de crematie niet vergoed zou worden omdat ons kindje niet lang genoeg geleefd had om als mens te worden beschouwd. Pas vanaf een zwangerschapsduur van 24 weken wordt er tot vergoeding overgegaan. De avond voordat de bevalling zou plaatsvinden voelde ik een enorme angst over me heen komen. De kans bestond dat de vliezen in de baarmoeder achterbleven en dan zou ik onder narcose een curettage moeten ondergaan.

 

Op dat moment voelde ik dat ik dat niet zou overleven. Mijn ziel zou de verleiding niet kunnen weerstaan om mijn kleintje achterna te gaan en samen te komen met mijn moeder en schoonmoeder. Na een slapeloze nacht begonnen aan een loodzware dag in het ziekenhuis. Eerst werden er een flink aantal buisjes bloed afgenomen om zo een eventuele doodsoorzaak van het kindje te kunnen achterhalen. Daarna kreeg ik medicatie die de bevalling opgang moesten brengen. Ook kregen we een gesprek met iemand van het uitvaartcentrum omdat we toch een crematie wilden. Deze mevrouw was zo vol begrip en medeleven. Ze zou de medisch fotograaf vragen foto's te maken van de baby. Ook zou ze zorgen voor de opbaring. Nu begon het wachten, aanvankelijk deden de medicijnen weinig en bereiden we ons voor op een lange nacht in het ziekenhuis. Aan het einde van de middag leken de gevreesde weeën dan toch te beginnen. Ze werden zo hevig dat een verpleegkundige besloot een pijnstillende injectie te gaan maken. Deze bevalling deed al genoeg pijn vond ze. Maar nog voordat ze terug was voelde ik dat er “iets” naar beneden zakte en de weeën zakten ook weg.

 

Om vijf uur die middag werd ons kleintje geboren. Het vlindertje lag nu in een kartonnen bakje. Het was een meisje. Ze is waarschijnlijk al in de veertiende week van de zwangerschap gestorven doordat de placenta vol zat met infarcten en ze dus geen zuurstof en voeding kreeg. Ze verkeerde al in staat van ontbinding en haar lijfje was opgezet door het vocht. Een goede vriend heeft onze andere kinderen naar het ziekenhuis gebracht en samen hebben we afscheid genomen van het kleine meisje. Onze dochter en zusje. We hebben haar in een mooie doek gelegd en haar een knuffelbeer met vier blanke rozen meegegeven. Een week later is ze gecremeerd, precies een jaar na de crematie van mijn moeder. Nog diezelfde dag konden we haar as ophalen bij het uitvaartcentrum. Later hebben het handjevol as uitgestrooid in een rustig kreekje in de Biesbosch. Ons vlindertje hebben we zo teruggegeven aan Moeder Aarde. Dag lief meisje, dag mijn dochter. Ook al hebben we inmiddels een gezond zoontje erbij, jou zullen we altijd in ons hart koesteren.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb geen woorden voor het verschrikkelijke verlies van uw dochtertje