Deze wereld is niet onze permanente woonplaats

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 10 August 09:59

     Je mag kiezen: óf je bent onsterfelijk, maar dan zul je je niet voortplanten, óf je krijgt kinderen, maar dan ga je dood. Wie, zoals ik, een leuk kind heeft, aarzelt niet lang. Een leven dat zich eindeloos uitstrekt en elke urgentie uit je handelen haalt, lijkt me zinloos. Een kind geeft het leven zin. Doe mij maar sterfelijkheid.

     Ik las het bovenstaande in de Filosofiemagazine van november 2019. Deze wereldse gedachtegang werd op de wereld losgelaten in het kader van het laatste witte neus-hoorn mannetje met de naam Sudan. Als ik dergelijke half-slachtige informatie lees, dan ben ik heel blij dat ik acht-tienjaar geleden ben geswitcht naar een andere cultuur die leven volgens de formule van het eeuwige leven, sterker zelfs, onsterfelijk zijn is iets anders dan een eeuwig leven. Onsterfelijk zijn lijkt veel op wat ik in het bovenstaande lees, en daarom vind ik de informatie halfslachtig.

     Het lijkt mij dus noodzakelijk dat ik de leefmogelijkheden van een celestiaal koninkrijk van uitleg voorzie. Als dierbaren overlijden en wij nadenken over onze eigen sterfelijkheid, kunnen we getroost en gerustgesteld worden door het herstelde evangelie van Jezus Christus en de eeuwige waarheid van de opstanding. Bij de dood gaat iemands geest naar de geestenwereld, waar de rechtschapenen zich samen verheugen en voortgaan in het werk van de Heer.

     Veel mensen geloven dat de dood van een mens het einde betekent, dat er geen hiernamaals is. Kan een zinnig mens geloven dat de God des hemels twee- of driehonderd miljard geesten heeft geschapen, ze stoffelijke lichamen heeft gegeven, alleen maar om ze naar de aarde te laten gaan en daar te laten leven en ze dan de vergetelheid in te laten gaan? Het lijkt mij dat geen weldenkend mens zoiets kan geloven. Als je er goed over nadenkt, is het niet logisch.

      Als iedereen rouwt om het verlies van vrienden die zijn heengegaan, dan weet ik dat elk sterfgeval een geboorte is: de geest verlaat het lichaam, waardoor het lichaam voor ons dood is, maar onze geest gaat levend naar de andere kant van de sluier, naar hen die ons zijn voorgegaan waar men werkt om het heil van een gevallen wereld te realiseren.

     Door de verzoening van Jezus wordt ieder mens opgewekt en wordt zijn geest herenigd met zijn onsterfelijke lichaam. Door die zelfde verzoening beërven alle kinderen die sterven voordat zij de jaren van verantwoordelijkheid (zeven jaar) bereiken de celestiale heerlijkheid. Wij moeten zo leven dat we voorbereid zijn om de zegeningen te ontvangen die God voor ons in petto heeft als wij sterven.

     We proberen op aarde om onze tijd, talenten en kansen te verbeteren. Ik besef dat deze wereld niet onze permanente woonplaats is. We zien daar dagelijks de bewijzen van. Er wordt bijvoorbeeld van ons verwacht dat we onze profeten, apostelen, ouderlingen, vader, moeder, vrouw en kinderen begraven, wat allemaal aantoont dat ons leven hier niet blijvend is. Als wij de treurnis van het sterfelijk leven achter de rug hebben en wij de vreugde en heerlijkheid van het celestiale koninkrijk op ons bevestigd krijgen, dan zullen wij weten dat de kwellingen van het sterfelijk leven ons hebben voorbereid en in staat gesteld om de zegeningen te waarderen die God voor ons in petto heeft. (1)

     Het celestiale leven is het leven wat God heeft en dat wij bij blijvende getrouwheid net als Hem kunnen worden, ja, een toekomstperspectief die zijn weerga niet kent en hoe ouder wij worden hoe mooier dat wordt in Jezus naam. 

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.