De begroeting van de Heer waardig zijn

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Wednesday 24 June 18:43

     Ieder mens maakt nare dingen mee. Dat hoort bij het leven. Meestal verdwijnt zo'n nare gebeurtenis na verloop van tijd weer uit je gedachten. Maar sommige ervaringen zijn zo schokkend dat je ze moeilijk kunt vergeten. Dat geldt bijvoorbeeld voor een ernstig verkeersongeluk, een overval, mishandeling of seksueel geweld.

     Oorlogsveteranen hebben vaak een aanslag of oorlogsgeweld meegemaakt, waardoor hun leven volledig ontregeld is. Het kost tijd om van een dergelijke gebeurtenis te herstellen. Ze verwerken het maar langzaam en pakken de draad van het dagelijks leven weer op, maar hoe lang een dergelijke verwerking duurt, is voor iedereen verschillend.

     Maar het kan zijn dat het je niet lukt de schokkende gebeurtenis te verwerken. Dat merk je aan lichamelijke en psychische klachten. Je hebt bijvoorbeeld hartkloppingen, schrikt snel en bent somber. Als je zulke klachten hebt, heb je misschien een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Dan is de gebeurtenis zo schokkend voor je geweest, dat je last houdt van veel spanning en stress.  

     Vóór de traumatische gebeurtenis dacht je er waarschijnlijk bijna nooit aan dat je leven in één klap er anders uit kon zien. Je voelde je veilig en baas over je eigen leven. Maar tijdens de traumatische gebeurtenis had je niets over je leven te zeggen. Je was machteloos, kwetsbaar en doodsbang. Op het moment van de gebeurtenis voelde of dacht je misschien helemaal niets. Je was alleen bezig met zo goed mogelijk te overleven.

     Achteraf voelde je de schok: de angst, de woede, de machteloosheid en de ontreddering. Je hebt misschien vreselijk staan trillen en huilen. Of je hebt juist stil voor je uit zitten kijken, zonder dat er iets tot je doordrong. Dat zijn allemaal normale reacties na een schokkende gebeurtenis. Meestal verdwijnen deze gevoelens na een paar weken weer. Maar niet altijd. 10% van hen ontwikkelt een PTSS.

     Ik ben onder psychiatrische behandelingen geweest i.v.m. mijn agressie waarvan bij de behandeling duidelijk werd dat dit een gevolg was van mijn machteloosheidge-voel die mij in agressie liet schieten. Ik leek dus op een ongeleid projectiel die totaal onvoorspelbaar was. Toch ben ik nooit echt gevaarlijk geweest, alleen maar onbegrijpelijk.

     Tijdens de psychodramasessies werd duidelijk dat dit een uitvloeisel was van de opvoeding die ik in mijn jeugd had ondergaan. Ik, met al mijn oudere boertjes en zusjes zijn gebukt gegaan onder de zelfde soort onbegrijpelijkheid die vanuit mijn vader het gezin ontwrichtte. Ik denk, dat mijn drie echtscheidingen daar ook een uitvloeisel van zijn.

     Tijdens de psychodramasessies werd duidelijk dat zelfs mijn verminkte bovenlijf, waarmee ik was geboren, een gevolg kan zijn geweest van de agressiviteit van mijn vader die tot uitdrukking kwam in het schoppen van mijn oudere broertjes en zusjes waar mijn moeder tussen sprong om haar kinderen  tegen te beschermen. Tijdens zo'n actie heeft zij vermoedelijk (per ongeluk) een trap in haar buik gehad terwijl ik nog in haar baarmoeder zat.

     Achttienjaar geleden, op mijn vijfenvijftigste, ben ik geswitcht naar een andere cultuur. (1) Ik heb in die cultuur geleerd dat het leven dat ik heb gehad, voor mijn bestwil is geweest. Mijn hemelse Vader heeft mij laten voelen dat Hij mij kent, dat Hij mijn inspanningen waardeert en dat ik de begroeting van de Heer, die ik zo graag wil horen, waardig ben. (2) Dat maakt mij echt een gelukkig mens in Jezus Christus naam. Amen.

 

(1. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.) 

 

(2. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van genoemde kerk in 1.)     

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.