Altijd het halflege deel? Ik heb méér dan het hele

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 21 June 14:33

     'Fear of missing out' (FOMO) is het voortdurende gevoel dat je in een enorme snoepwinkel staat met slechts een kwartje op zak; zo omschrijft naamgever Dan Herman het. Deze Israëlische marketingstrateeg muntte de term in 1996 toen hij het had over consumenten die zich uitsluitend richten op het lege deel van een halfvol glas. Hij doelde daarmee vooral op koopgedrag: altijd maar weer zoeken naar het volgende hebbeding of de mooiere schoenen.

     Een tijd lang werd de term FOMO wat lacherig gebruikt in blog en populaire media. Het klinkt dan ook wel erg verwend en vol jeugdige wereldpijn: ach en wee, ik heb zoveel keuze en ik wil graag bij mijn vrienden zijn, wat een ellende allemaal.  

     De Britse psycholoog Andrew Przybylski ontwikkelde voor zijn studie naar FOMO in 2013 een test. Mensen die daar hoog op scoren zijn bang dat anderen meer lonende ervaringen en plezier hebben. Ze willen overal over kunnen meepraten en de grappen van anderen begrijpen. Ze worden nerveus als ze niet weten wat hun vrienden van plan zijn, en zelfs wanneer ze op vakantie zijn gaat hun aandacht daarnaar uit.  

     FOMO zie ik als een ziekte waar vooral jongvolwassenen onder lijden. Het is echt een feit: Sociale media en jong volwassenen worden vaak in één adem genoemd met FOMO. Jongeren zijn immers geboren met een smartphone in hun hand. Voor hen is sociale media het ideale middel om te kijken wat anderen doen, met hen in contact te blijven en de sociale banden te verdiepen en ik ben niet de enige die dat denkt.

     Toch is sociale media niet de veroorzaker van FOMO, meent de Britse onderzoeker Przybylski. Ook vroeger waren mensen bang om iets te missen of vreesden ze dat anderen het beter en leuker hadden. Maar ze konden niet verder zien dan het gras van de buren. Ik weet dat nog wel. Als je een nieuwe auto had gekocht dan stak dat bij de buren. Vaak werd dan door hun ook een nieuwe auto gekocht.

     Ik daarentegen ben daar helemaal vanaf gestapt. Ik heb achttienjaar geleden het wereldse omgeruild voor het eeuwige. Een van de huidige misvattingen waar de jongvolwassenen in dit aardse leven tegenaan lopen, heeft met het idee van volmaking te maken. Velen gaan er onterecht van uit dat ze in dit leven volmaakt moeten zijn om zich blij en gelukkig te voelen.

     Ik reis regelmatig met de trein en ga, als het even kan, in een gewone coupe zitten waar een normaal gesprek kan plaatsvinden. Twee vrouwen zaten met elkaar te praten en de een zij tegen de ander: "Hoe kan ik ooit goed genoeg zijn?" Ze vertelde verder hoe onwaardig ze wel niet was. Toen haar gesprekspartner haar gevoelens onder de loep namen, kwam er geen grote zonde uit haar verleden of heden naar voren. Ze had gewoon het gevoel dat ze niet goed genoeg was. Ze vergeleek zichzelf met buren, vrienden en familieleden. Ze vond iedereen aan wie ze maar kon denken 'beter' dan zij was.

     Ik voelde mij opeens gelukkig worden, want de enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze hemelse Vader. Ik kan Hem gelukkig oprecht vragen naar zijn mening want ik weet dat Hij mij liefheeft en mij zal bijsturen waar nodig, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list. (1) Ja, mijn overstap naar die andere cultuur heeft mij geen geestelijke windeieren gelegd. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1. Laat u voorlichten door de priesterschapdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.