Beter af zijn dan het onbenullige wereldse gekrakeel

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Thursday 18 June 12:17

     Er zijn mensen die denken dat zij in de praktijk gemakkelijker kunnen vaststellen dat een bepaalde gedachte bij de ander níét waar is, dan om te weten of deze wél waar is. Maar belangrijker is het volgens hen, dat het waarheidscriterium alleen opgaat voor beweringen over feiten, en dat normatieve uitspraken zoals 'ik moet', of 'dat kun je niet maken' buiten hun waarheidscriterium vallen.

     Als ik dit zo hoor dan lijkt het net alsof ik in een omgekeerde wereld leef. Kunnen vaststellen dat een bepaalde gedachte van iemand niet waar is, is net zo'n droomgedachte als wanneer dat wel waar zou kunnen zijn. Ik neem mezelf graag als voorbeeld. Als ik zeg dat ik eens als een God kan zijn dan zal de overgrote meerderheid van het volk zeggen dat het in mijn bol is geslagen.

     Het zelfde gaat op wanneer ik zeg 'ik moet' of 'dat kan je niet maken', want dergelijke uitspraken vallen nu juist wél onder mijn waarheidscriterium. 'Ik moet' op tijd thuis zijn want anders maakt mijn vrouw zich ongerust is bij mij een waarheidscriterium die rekening houd met haar gemoedsrust. Dat zelfde geld voor de uitdrukking 'dat kan je niet maken'. Ik kan het namelijk niet maken om met een andere vrouw aan te pappen, want dat is een waarheidscriterium die ook met de gemoedrust van mijn vrouw samen valt.

     De filosofeerders gaan nog verder want zij vinden het soms zinvol erop te wijzen dat zij gedachten kunnen lezen. Dat dit besef bij de ander ook anders kan voelen en een ander gedrag tot gevolg kan hebben is niet hun zaak. Zij denken dat wanneer zij iemand confronteren 'dat iets wat hij of zij zegt niet waar is', als gevolg heeft, dat de betrokken persoon zichzelf niet meer voor de gek kan houden.

     Wanneer iemand het als een conflict of vervelend ervaart dat hij of zij 'weg moet', kan het volgens hen helpen om in te zien dat dit niet waar is en halen daar Sartre bij die volgens hen het zelfde zou zeggen. De persoon die 'weg moet' omdat hij of zij niet te laat thuis wil komen, heeft dan volgens hen een probleem. Maar dat vinden zij minder vervelend dan de beperking te ervaren ten aanzien van iets wat de ander zegt te willen. Rekening houden met andermans wil is er dus niet bij. Geen wonder dat het aantal moeilijk opvoedbare jongeren groeiende is.

     Ik heb mijn gemoedrust gevonden in een andere cultuur (1) Ik ben in die cultuur onderhevig geworden aan de uitwerking van de Heilige Geest, een intelligent Wezen, dat in Gods gelijkenis is en ieder orgaan, begrip, medeleven, macht en gave bezit, zoals God die Zelf bezit. Ik bezit nu die gave ook maar dan in een nog onontwikkelde staat.

     Met andere woorden: deze eigenschappen bestaan bij mij nog in een embryonale vorm en moeten nog verder tot ontwikkeling worden gebracht. Zij zijn als een bloemknop, die zich langzaam ontwikkelt en tot een bloesem wordt en dan na verloop van tijd de volwassen vrucht van zijn eigen soort voortbrengt. Deze gave van de Heilige Geest, die ik na mijn doop door onderdompeling, door handoplegging van bevoegde priesterschapsdragers heb mogen ontvangen, past Zich bij al deze organen en eigenschappen aan.

     De Heilige Geest bezielt alle intellectuele mogelijkheden, vergroot, reinigt en breidt alle natuurlijke verlangens en gevoelens uit en maakt die door de gave van wijsheid geschikt voor hun wettige gebruik. (2) Ik ben hier duidelijk veel beter mee af dan al het onbenullige wereldse gekrakeel. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen. 

 

(1. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen de Laatste Dagen', in de volksmond ook wel de Mormonen genoemd.)

 

(2. Laat u voorlichten door de priesterschapsdragers van genoemde kerk in 1.)

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.