Mijn playground uit een ver verleden

Door Krepelsteel gepubliceerd op Thursday 30 April 13:24

Mijn playground “Tabaris”

Het is woensdagmiddag en loop over de Schiedamse vest in Rotterdam. mijn vrouw moest in het oogziekenhuis zijn voor een behandeling aan haar oog. 29 april 2020 en Coronatijd.
Mensen mogen mondjesmaat sommige winkels in maar kroegen en restaurants zijn gesloten. Ook het oogziekenhuis mag ik niet in. Ik loop richting Witte de withstraat, daar waar ik vijftig jaar terug ging stappen in het weekeinde. Veelal alleen, Pipobar en Bristol, de Wieck. Ik loop langs Mystiek de zaak gehuld in de geur van mystieke geuren boeken, boeddha’s en alles wat te maken heeft met het ontvluchten van de harde werkelijkheid.
Er staan wat mensen voor de deur te wachten, één voor één is het devies en anderhalve meter afstand.

Ik loop het laatste stukje Schiedamse vest op richting west blaak.
Kom langs het hofje “Schiedamse vesthof en kijk naar links.
Mijn gedachten gaan naar vroeger heel lang geleden. Ik loop het hof in naar de plek waar ik vroeger soms ook ging wanneer ik ging stappen. Tabaris, ja pas na middernacht of net daarvoor.
Een soort keldertje, zou ook een fietsenstalling kunnen zijn
mijn herinneringen naar het spannende dansen met onbekende meisjes in het halfduister. Ik zat aan de bar en een meisje papte met mij aan, niet omgekeerd, zullen we dansen vroeg ze na een poosje gepraat te hebben en natuurlijk gingen we wat dansen en slijpen en de broeierige sfeer genieten net als vijfendertig jaar later bij Mystiek op de hoek van de Witte de Withstraat maar dan zonder het verlangen van toen.

 

Digital Playground anno 2020 .. daar waar vroeger Tabaris was

 

Ik word wakker uit mijn gemijmer en kijk naar de ingang. Digital Playground staat er boven het hek. Hier was het.
Ja hier was het, mijn playground maar toen nog niet digital maar analoog. Ik pak mijn digitale telefoon en maak een foto en loop weer terug richting het Oogziekenhuis via de Witte de Withstraat en de William Boothlaan, Schiedamse singel naar de Schiedamse vest. Ga op een bankje zitten tegenover het vroegere ooglijders gasthuis. Het bankje van een gesloten restaurant die vanwege de Coronacrisis niet open mocht zijn.
Thuis ga ik op google zitten snuffelen naar Tabaris en kom op de site van oud Rotterdam en de nachtclubs vanaf 1969, er staat een foto van een meisje met kniekousen dansend met een lange jongen. Zo’n eenzame hunkerende mystieke in wolken gehulde jongen. Ik keek nog eens en begin werkelijk te geloven dat ik het ben. We gingen weer aan de bar zitten en mijn meisje van die avond vroeg of ik wat geld voor haar had, ik zou het terug krijgen, ik gaf ze wat en ze verdween om wat te eteen te gaan kopen.

Wanneer ik dit werkelijk ben dan is het de eerste keer dat ik haar weer zie na vijftig jaar. Wat zou ze hebben gekocht? een broodje kroket? of is ze een andere bar ingegaan om het trucje nog een keer te herhalen. Mij heeft ze in iedergeval een droom geschonken waar ik zelfs na vijftig jaar plezier aan beleef.

Krepelsteel.

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.