Christel is van steen.

Door Cchristel gepubliceerd op Tuesday 23 July 20:17

Even mijn hartje luchten.

Fiets ik langs dat huis, hier amper 100 mtr vandaan en waar ik elke keer omheen fiets als ik toch die kant uit moet, maar nu dus niet. Raad wat: staat er een rouwwagen. Nou, mijn strot werd nog wat verder dicht geknepen en aldoor, tijdens het halen van klusspullen bij de Action, vraag ik me af, is ze dood? Is het voorbij?
Onderweg naar huis duik ik in de schaduw, pak mijn mobiel en bel de persoon die mij informatie hoort te geven. 
'Hoe is het met mijn moeder?'
'Ik heb jou al lang geleden informatie gegeven. Daar heb je helemaal niet op gereageerd.'
Huh? 
Nog altijd in de war? 
'Ik heb helemaal geen informatie van jou gehad, die wilde jij aldoor niet geven, niet per mail en per telefoon hang je elke keer op, maar je bent het wettelijk verplicht. 
De ondersteuner vanuit het wijkteam heeft uiteindelijk, wel zeker een half jaar geleden, jou een mail gestuurd en het voor mij gevraagd. Jij hebt de ondersteuner informatie en een foto gestuurd, waarvan zij zich ernstig afvroeg of ze die nu wel moest doorsturen, omdat ik had verzocht om objectieve informatie en nog geregeld wakker lig van andere beelden/ foto's kort na haar opname in dat instituut.'
'Jajaja, nou, ik lig ook wakker.'
Het is echt te erg. Continu wordt mijn vraag genegeerd, ontweken en in ieder geval niet beantwoord. Het geeft een onmachtig gevoel, roept de wens op dat informatie die mij bereikte mogelijk juist is. Ik grijp daarnaar:
'Ik heb ook gehoord dat wij mogelijk niet die biologische band hebben die ik altijd dacht, dus ik wens graag een DNA test.'
Tuut tuut tuut. 
Ik bel opnieuw.
'Ja, ik wens nog steeds informatie over mijn moeder.'
'Met wie spreek ik?'
Dit is niet de eerste keer dat me dit geflikt wordt. De ontkenning van Christel gaat door.. 
Ai au. 
Christel is van steen, maar intussen gaat dit door merg en been.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.