...

Door Jack Mulder gepubliceerd op Saturday 06 April 14:04

Mijn levens dagboek 

 

Mijn opzet is mijn levensverhaal op papier te zetten tot mijn 83e jaar, ook deels op verzoek van anderen. Ik heb het een en ander meegemaakt ,maar toch mijn punitiviteit behouden, daardoor hoop ik dat het jongere mensen een stimulans geeft, om niet gelijk depressief te worden.

De jaartallen van de gebeurtenissen kunnen wel eens afwijken, maar het is tenslotte een lange tijd geleden

Ik ben geboren in 1935 in Vlaardingen, maar daaraan heb ik maar weinig herinnering. Op een zeker moment verhuisden we naar Heemstede, ,ik was toen 5 jaar daar is ook mijn zuster geboren. De herinneringen daar waren vooral dat ik op mijn verjaardag een speelgoedvrachtauto kreeg en een reep chocolade, maar die reep was plotseling verdwenen en wie kregen de schuld, natuurlijke de verhuizers, die ons verhuisden naar Den helder, maar achteraf bleek dat mijn moeder trek had en die heeft toen de reep opgegeten. mijn verontwaardiging kende geen grenzen, want zoiets doe je toch niet als moeder. In den Helder hebben we maar kort gewoon tot in 1943,   want mijn vader werd door zijn werk regelmatig overgeplaatst

In den helder sliepen wij boven en als er dan vliegtuiggeronk in de buurt was, werden we naar beneden geroepen om te gaan schuilen onder de vleugel die mijn ouders hadden staan . wij moesten  naar een zondagsschool en kregen 2 muntstukken, een voor de zondagschool en een mocht je zelf houden, ik ging er op een zondag naar toe, al omhoog gooiend met de munten, tot er een niet opgevangen werd door mij en in het water viel, dat is de munt voor de lieve heer riep ik toen(begin van het egoïsme)

Een tante die bij ons logeerde ging regelmatig naar het strand en verzamelde restanten van munitie (koper)wat er lag, nam het mee naar huis en bewaarde dit bij ons achter de bank .Naast ons woonde een korpscommandant van de Duitsers, die kwam op een zeker moment vragen, of wij wisten of er iemand was ,die iets gehoord had, waar dat koper was van de afgeworpen bommen ,nee natuurlijk, maar je liep wel het gevaar dat de kinderen ondervraagd werden. Er was er in den haag een stichting ,de Haagse bleekneusjes, die stuurden kleine kinderen naar Texel, waar ze werden op genomen in pleeggezinnen. mijn vader kwam daarmee in contact met het gevolg dat wij vanuit den helder mee mochten naar Texel.

 Daar aangekomen werden wij met een vrachtrijder op een platte wagen met een paard ervoor gebracht naar den hoorn, waar de  a.s. pleegmoeders mochten uitzoeken Ik kwam terecht bij een timmerman Kikkert met zijn vrouw, mijn broer bij de dominee en mijn andere broer ging naar Eierland Bij mijn nieuwe pleegouders kreeg ik gelijk verse melk met brood en spek, waarbij ik vroeg of dat alleen voor mij was, want dat  kregen we thuis niet meer, alleen suikerbieten.  Er was een pomp, waarbij water uit de grond werd gepompt en dat kwam boven in een reservoir terecht, ik kreeg de taak om 1200 slingeringen met de pomp te maken elke dag, dat was zeer vermoeiend maar daar raak je aan gewend.je vond het al belangrijk dat je goed te eten  kreeg, op het bedrijf van mijn pleegvader was veel te beleven .mijn broers kwamen op visite en de oudste maakte van hout dat daar voldoende was op een zeker moment een dolk en legde deze na warm te maken op mijn schouder waardoor ik gelijk een afdruk ingebrand kreeg. hij moest gelijk naar huis van mijn pleegvader, die dat niet waardeerde.

Op een zeker moment werd mijn pleegvader opgepakt en afgevoerd naar Assen, waar hij moest mee werken aan de bunkerbouw ,en mijn pleegmoeder is hem toen gevolgd.

Wij zijn toen terug gegaan naar onze ouders in den helder ,en kort daarop verhuisd naar den Haag. In den haag hadden mijn ouders onderdak verschaft aan een Joodse jonge vrouw, die moest onderduiken. Die vrouw was vrij moeilijk te hanteren en ging steeds in de deuropening roken, wat gevaarlijk was. De ondergrondse wilde haar wel meenemen, maar dat vertrouwde mijn vader niet-Uiteindelijk heeft ze een poging tot zelfmoord gedaan bij mijn ouders, met de ambulance nachts vervoerd naar het ziekenhuis waar ze is overleden.

De eerdergenoemde vleugel werd door mijn ouders verkocht aan een cafébaas in Den Helder voor een oude piano en een emmer boter, maar wast wil je het waas de hongerwinter en wij aten veel suikerbieten, waar ze ook stroop van maakten.

Mijn moeder had bonnen gespaard en stuurde mij weg om suiker te halen, ik kreeg dit in een zak mee, maar helaas hield ik de zak ondersteboven, zodat ik met een klein beetje thuiskwam, dat was eigenlijk een groot probleem, maar ja het kan gebeuren.

Na enige tijd was er een erg nijpend tekort aan eten(alleen suikerbieten bloembollen)Wij zaten op een dag s avonds te eten, terwijl er niet genoeg was ,ik begon te zeuren omdat ik als kind nog trek had, mijn moeder was al licht overspannen en op dat moment stond ze op, trok haar schoen uit en sloeg naar mij, want er was geen eten, helaas bukte ik niet en de hak van de schoen verdween in mijn achterhoofd, met nare gevolgen voor mij. mijn vader besloot ,toen , dat wij weer naar Texel moesten gaan waar wel eten was..

Via een kennis die poppendokter was in den haag gingen wij met een vrachtauto richting den helder, terwijl mijn moeder daarvoor een grote pot met hutspot had meegegeven. Vlak bij Alkmaar kwam er een bombardement waardoor wij gingen schuilen. In Alkmaar zelf stopten wij s avonds bij een school, waar wij via de gaarkeuken eten kregen. Er werd wel onderscheid gemaakt in de gaarkeuken die gevestigd was in een gevorderd schoolgebouw e kinderen kregen wit brood en volle melk wat dankbaar naar binnen gewerkt werd . avonds kwamen we aan in den helder, waar we konden blijven slapen bij een oud-collega van mijn vader.

De volgende morgen gingen wij met mijn vader naar de boot, waar onze vader achterbleef. Wij gingen aan boord van de Dr. wagenmaker maar hadden alleen geen kaartjes. Op de boot was een Duitser hogere militair met een hond. Mijn broer probeerde met zijn mondharmonica te spelen waardoor plotseling de eerstgenoemde hond begon te janken, dit vond die Duitser zo leuk , dat hij vroeg of mijn broer wilde doorspelen, daardoor d werden bij ons ook geen kaarten gecontroleerd, wat een geluk voor ons was.

Wij kwamen met z’n drieën aan op Oudeschild te Texel, gelukkig hadden wij de overkant bereikt zonder reistickets en stonden daar met alleen onze kleren aan en een lange stok waaraan kleding hing, die gedragen werd door mij en de oudste broer .  We zijn te voet naar den hoorn gelopen en hebben eerst nog bij een boer aangeklopt waar wij brood en melk kregen  gelukkig konden we vlakbij den hoorn  meerijden met de vrachtrijder. In den hoorn ging mijn ene broer naar Eierland naar de boerderij Johannes hoeve en mijn andere  broer  naar z’n pleegouders ongeveer 15 km vanaf den Hoorn. Bij het huis van mijn pleegouders bleek echter alles dicht te zijn.. Ik wist echter dat de ouders van mijn pleegmoeder een boerderij hadden in Eierland(Pietershoeve) een boerderij van een collectieve organisatie. ik kon niet anders of ik moest er heen gegaan, Al liftend en lopend en bij andere mensen slapend ben ik daar gekomen en hier en daar wat melk afgetapt van de koeien die in de wei stonden. In Eierland aangekomen ben ik goed ontvangen door de ouders van mijn pleegmoeder, ik kreeg gelijk een eigengebakken boterham met dik spek, nu dat lustte ik wel, want ik had 2 dagen niet genoeg gegeten. ik kreeg een eigen slaapkamer met een groot antiek bed waar als je erin stapte gelijk naar beneden   viel door het dikke matras dat zo veerde.

Er moest wel steeds melk gehaald worden in blikken melkbussen die ik op een bokkenwagen(eens gemaakt door mijn pleegvader)moest halen bij de coöperatie wat een eind lopen was(  een weg voor de Johannes hoeve waar ook mijn oudste broer zat)

Eind 1944 kwamen mijn pleegouders terug en verhuisde ik  weer naar Den Hoorn. Maar de tijd werd grimmiger, De Duitsers controleerden meer en meer, kwamen ook langs .Een keer belde een Duitser aan terwijl ik in de schuur net kranten van de ondergrondse wegbracht, omdat ze kinderen niet aanhielden. In de duinen hadden de Duitsers  railsen aangelegd waarop lorries stonden(dat waren een soort kiepkarren),wij gingen dan nachts met een groep jongeren(kinderen) naar de duinen en maakten de remmen los van de lorries zodat ze naar beneden reden en ontspoorden. De volgende dag stond dan in de krant dat er sabotage gepleegd was. Het was gevaarlijk, maar daar stond je niet bij stil en de pleegouders wisten van niets.

Begin januari 1945 werd de situatie weer nog grimmiger. We hadden geen stroom .Het orgel van de kerk werd van lucht voorzien door het intrappen van 2 blaasbalgen, wat wij zondags moesten doen als er gezongen werd

We moesten ook oppassen omdat in het café naast ons NSB’ers woonden, die het niet zo nauw namen .Ook in jan 1945 kwam er een nieuw lading Duitsers met krijgsgevangen genomen Georgiër(russen), die te werk gesteld werden vooral in Eierland. Den Burg en De Mok(vlak bij Den Hoorn). 

Daar de Georgiërs wisten, dat als de oorlog afgelopen was zi j behandeld zouden worden als overlopers in Rusland. Besloten zij op een zeker moment de Georgiër onder bevel van kapitein loads om in opstand te komen .kapitein loladse is naar Den Hoorn geweest bij mijn pleegouders om het een en ander te bespreken. Ik kan me dat nog goed herinneren, daar ik nog van hem Russisch geld ontving voor mijn spaarpot.

2 dagen daarna is de opstand ontstaan zonder dat de texelaars eigenlijk goed ingelicht waren. Het werd een hevige oorlog en ook in den hoorn werd een huis in brand gestoken omdat men er Georgisch in hadden verstopt en de Georgisch werden in het openbaar opgehangen bij de plaatselijke slager op de hoek. Na 5 Mei 1945 hadden de Georgiërs het vliegveld veroverd op de Duitster, maar in Den Helder wilden ze geen maatregelen nemen om de Georgisch te helpen, bij de strijd die toen volgde is ook de kapitein  loads gesneuveld.

 

Op 15 mei kwamen de Canadezen ons bevrijden, waarbij wij van de schooljuf opgedost werden en de Canadezen met de tanks op gingen wachten bij de ingang van ons dorp den hoorn, onder het zingen van god save our nobel King omdat de groenteboer nobel heette.

Het viel iedereen op dat de Canadezen zeer vriendelijk waren en ze strooiden met sigaretten en eten De tanks werden geparkeerd achter het huis van de veldwachter tot ze weer wegreden naar den helder, Enige tijd later was het voor mij tijd om te vertrekken, dat ging met een rodekruis auto, die mij en anderen stond op te wachten bij de veerboot in den helder. Wij werden naar den haag gebracht, eerst bij een centrum van het rode  kruis om ontluist te worden en daarna naar huis voor hereniging met de anderen familieleden.

Die samenvoeging was naar mijn idee heel koel ,toen mijn broer terugkwam zei mijn moeder fijn dat je er bent, want dan kan je gelijk afwassen, ik moet er gelijk aan toevoegen, dat mijn moeder net terug was uit een rustkliniek Ohra, waar zij, tot. een week voor onze terugkomst verbleef wegens overspannenheid in den haag ging ik naar de lagere school ,waarbij een lange weg moest lopen, de langste weg van Nederland naar school de laan van Meerdervoort. Zodat ik moe thuiskwam. Omdat ik veel te laat op school kwam, moest ik vaak voorstraf ineen boekenkast zitten.

we hebben eigenlijk niet zo lang in den haag gewoond , en dus verhuisden we naar Scheveningen Daar heb ik een hele wisselende tijd gehad.

Ik moest naar een christelijke school. Waar ik als een buitenstaander  eigenlijk werd behandeld. De kinderen daagden me vaak uit   ik bedacht snel een list. Toen ik weer werd gesard door de groep op het schoolplein begin ik plotseling erg te vloeken dat de stukken eraf vlogen. Nu dat was ongehoord op een christelijke school, dus vanaf dat moment lieten ze me met rust.

Met schoolcijfers was het niet goed gesteld, maar omdat mijn vader nogal streng was dorst ik niet met het rapport naar huis te gaan, dus heb ik de handtekening van mijnader nagemaakt, alleen uitgesproken onder het raam van de hoofdonderwijzer, die toekeek, dus dat was weer straf.

 

In die jaren was het erg in de mode voor de jeugd om ouwels, te eten dat is eetbaar. Ik had gelukkig een spaarpot, dus heb ik daar geld uitgehaald.

Ouwels is eetbaar papier wat om de gebakjes zit, Dit geld heb ik dus gebruikt om een toeter met ouwels te kopen helaas had een buurman van mijn ouders dit gezien en het doorgegeven aan mijn vader. Toen ik s a vond thuiskwam was er niets aan de hand, maar toen ik na enig tijd naar bed ging, kwam ik boven en zag dat mijn bed weg was oh zei mijn vader, je moet in de andere kamer slapen, daar stonden alleen twee schragen met een plank erop-. dan kon ik vast wennen, hoe het in de gevangenis was, want ik had mijn geld volgens hem gestolen uit mijn spaarpot, ik heb daar twee nachten op gelegen.

 

In Scheveningen werd je toch niet helemaal geaccepteerd, dat konden we merken, Mijn vader was Nederlands hervormd en in Scheveningen stond een kerk, waarvan de toren eigendom was van de overheid en de kerk van de kerkgemeente. Mijn vader organiseerde een braderie bij de kerk die de dagen duurde om de kerk te restaureren. Ik kreeg de taak om kroketten te bakken en te verkopen dat ging voorspoedig, maar aan het eind van de dag hield ik kroketten over, geen probleem, ik sloeg ze op in een kist. De volgende dag kwam dobbe met nieuwe kroketten, maar omdat mijn vader me geleerd had zuinig met geld te zijn mengde ik de oude met nieuwe kroketten. Het was heel typisch, dat de mensen zo verdeeld reageerden op de kroketten, maar het resultaat was voor mij gunstig

De kontakten met min ouders was niet optimaal, n vader voerde uit wat m.n. moeder zei en daarbij werd regelmatig  de mattenklopper gebruikt. 2 dagen voor de kerst had onze vader een kip gebraden op een oliestel, wat toen normaal was want dan kon dat lekker sudderen.

Op deze dag waren we aan het voetballen op de gang n op een zeker moment kwam de voetbal terecht inde pan met gebraden  kip, die om sloeg om en de petroleum en  vet stroomde over het aanrecht, mijn broer pakte pan en hield hem onder  het aanrechtblad waardoor de olie en vet terugvielen de pan. Mijnouders wisten dit niet en met de kerst gingen mijn broers plotseling eten bij vrienden en was ik dus de slemiel die aan de  pan bleef hangen en een stuk kip met petroleum moest opeten.

In Scheveningen was het seinpostduin ,waarvandaan een helling naar beneden liep en daaronder woonden wij. Nu had  i k met sint Nicolaas een metalen slee gekregen. Toevallig

Sneeuwde het en ik dus uitproberen of ik de helling afkon met de slee Boven ging het allemaal goed, maar beneden helling was een doorgaande weg en net op het moment dat ik beneden was kwam er een vrachtwagen aan, ik rolde van schrik van de slee af en die werd platgedrukt door de banden van de auto. Ja daar zat  ik met een totaal platte slee, Door thuis niets te zeggen kon ik het probleem met de mattenklopper voor komen.  bij ons was een smederij en die wilde de slee wel herstellen, maar omdat  hij het druk had ,kwam dat repareren wat later.

Enige weken later belde de smid mijn moeder, dat er nog een slee stond te wachten op de eigenaar, en dus deed de matten klopper  t[jack muld1] och zijn werk.

 

Op een avond werd mijn zuster naar bed gestuurd zonder eten,maar ik hoorde dat en het gevoel van rechtvaardigheid kwam bij mij boven,dus ik ging 2 kroketten halen,stopte ze in mijn broekzak,kwam thuis en wilde naar boven om ze te brengen.Maar mijn moeder voelde dit aan,riep mij en gaf een flinke klap op mijn broekzak. Resultaat: mijn zuster geen kroketten en ik een brandvlek op mijn been.

Op mijn verjaardag kreeg ik kleine  siervisjes in een viskom, die bracht ik snel naar boven uit  veiligheidsoverwegingen,maar helaas,het was de volgende dag zeer warm,mn moedër zette het raam open en door de zonnestralen die precies op de viskom waren gericht,werden de vissen dartel en sprongen uit de kom,nooit meer teruggevonden.

Op mn zestiende  kwam ik in kontakt met Youth for Christ,die toen net werd opgericht, een christelijke stroming overgewaaid uit Amerika,daar ebv ik enige jaren mee samen gewerkt.In die tijd kwamen daar veel mensen op af.We  speelden in een bandje,waar ik mandola en hawaiigitaar speelde,,en een om van mij trompet. Dat was wel een leuke tijd,met op zekeree dag werd er door ons een grote tent op de boulevard opgezet,waar bijeenkomsten werden gehouden,maar omdat de tent snachts onbewaakt was,gaf ik een keer aan om in de tent te slapen,tenslotte stonden daar de instrumenten. Juist die nacht begon het te stormen,waardoor de tent het begaf en instorte. Ik kon niet wegkomen en werd bedolven onder de tentstokken,telefoon Mobil was er nog niet en na een uur kwamen ze pas om me te bevrijden,toen dacht ik echt; nu is het afgelopen,maar nee hoor,het leven ging verder.

Via mijn vader kreeg ik mn eerste baan als volontair bij een groothandel in schroeven,bouten enz. Dat was leuk werk alleen moest ik regelmatig op de fiets van Den Haag naar Scheveningen,daar wij ook leverden aan de vissersschepen,aar een kogellager defect was om een nieuwe te brengen  en die dingen waren zo zwaar,dat ik regelmatig naar voren moest leunen om de fiets in evenwicht te houden. Ik kon een opleiding bij de fabriek volgen in Zweden,maar dat mocht  niet van mijn ouders,had ik het maar welgedaan,dan  was ik een stuk verder gekomen.

 

Mijn ouders gingen verhuizen naar Amsterdam,ik moest wel mee,en kon werken bij een filiaal(afd maken van autoveren).

 

Ja daar heb ik ook meegemaakt dat ze  mij wegstuurden op mn fiets om een doos met bougievonken te halen,kreeg ik een houten banketbakkers doos mee terug en maar  laveren door het verkeer.

Maar toen kreeg ik een oproep voor militaire dienst,waarvoor ik werk goedgekeurd.Ik kwam terecht bij deAAT  (aan en afvoertroepen)

Met kerst hadden ze mij gevraagd om vuurwerk mee te nemen,dat heb ik gedaan want ik zat als enige uit Amsterddam tussen rotterdammers en Hagenaars,dus dat waaas oppassen geblazen en op je hoede zijn .Het was een koude zondagavond dat ik met doos kwam,en om mij op te warmen heb ik deze opzon ouderwetse kachel gezet die ze toen nog hadden.

Hele doos vergeten,dus de gevolgen waren zeer onplezierig,

De doos ontbrande,overal vlogen de stukken,ook naar boven door het plafond.De Sergeant-majoor een man met een maagzweer liet mij op rapport komen en ik kreeg 2 weken Nieuwersluis,maar voor de jongens kon ik niet meer stuk.

 

Wij waren daar uiteindelik inTilburg in en buitende kazerne aan het oefenen voor het groot rijbewijs voor 2 tonners.

1maand daarna haalde ik het rijbewijs. 2 dagen na het ontvangen van het rijbewijs moesten we naar de Harskamp om te oefenen.

Normaal moet iemand eerst wat oefenen met rijden,maar nee

Hoor,gelijk in de regen achter elkaar rijden in een 2 tonner met banken,waar soldaten in zaten. Eenmaal in de harskamp aangekomen moesten wij een modderig pad volgen,mar ik raakte schijnbaar in paniek,raakte van de weg af, kwam op een oefenmijn terecht met alleen scherfuitwerking.

Ik kwam bij in  oog in al ziekenhuis in Utrecht,want  mijn benen waren geraakt door de scherven.

Ik lag daar enige tijd en plotseling kam mijn vader op visite,wat bijzonder was,want wij hadden geen normale verbinding.,Hij bracht een kerkboekje mee(zeker om mijn geloof terug te krijgen)Na mijn terugkeer kreeg ik gelijk te horen,dat  ik afgekeurd was, tijdelijk in afwachting van een nadere beslissing(die is nooit gekomen).

Bij mijn terugkeer ben ik gaan werken inde drogisterij  groothandel in Amsterdam,Ik leerde daar ook mijn vrouw kennen,waar ik toen mee getrouwd ben.

Bij de groothandel w erd ik vertegenwoordiger en moest drogisterijen verkopen,maaar ikhad alsnel in de gaten dat dit te weinig omzet betekende.Wij verkochten ook voorbehoedsmiddelen(durex) en dat leverde meer omzet op.

IK bezocht al die winkels op de wallen en dat was kassa,

Maar ja er waren twee dingen,die niet goed gingen. De eerste wa,dat de andere vertegenwoordigers jalours waren en ten tweede bezocht ik ook grote bedrijven en wanneer ik dan met vakantie ging,dan nam het bedrijf(mjn baas) zelf de bezoeken over en was het een firma client Ik ben daar toen weggegaan en kwam een korte bij een administratiekantoor om huren te inkasseren.Mijn vrouw is in mijn plaats gevraag bij de drog groothandel,op de administratie. Enige tijd later werd ik gebeld of ik terug wilde komen mar dan ook op de administratie,mijn vrouw ging daar weer weg.

Ik werkte daar enige tijd weer,tot mijn werkgever mij opbiechte,dat hij met mijn vrouw naar bed geweest was,dat was een klap,hij zat er toch mee,Ik ben daar weggegaan en ging bij de belastingen werken,toen nog in de wibautstraat

Toch ging ik bij mij zelf te rade,wat is er fout bij mij want ook bij mijn jeugdvriendinnen liep  dit altijd stuk

Ik zocht contact met mijn huisarts en toen na lange tijd  kwamen wij er achter da tik faalangst had op sexueel terrein,wat ook inhoud geeft aan het feit,dat ik steeds op het cruciale moment af laat weten,waardoor ook mijn vrouw denk ik haar heil elders zocht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                           

 [jack muld1]Erk.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.