Hoe ik mijn lichaam genas van al mijn zielepijn.

Door RastaLady gepubliceerd op Monday 25 March 01:21

De vliegende pijn noemde ik al de verschijnselen in mijn lichaam. Het zat altijd wel ergens, in mijn maag, in mijn hoofd, in mijn nieren etc.                        
Achteraf gezien is men altijd wijzer en nu zie ik de dingen vanuit een ander perspectief en begrijp de reacties van mijn lichaam. Pijn is voor mij een signaal van mijn lichaam waar ik naar moet luisteren. Om te kunnen genezen moet men eerst leren luisteren en begrijpen wat je lijf je wil meedelen.
Met anderhalf jaar werden mijn amandelen eruit gehaald omdat ik ´altijd´ middenoorontstekingen had.  Desondanks had ik veel last van oorpijnen tot ik met zestien jaar mijn ouderlijk verliet.  Nu begrijp  ik dat het waarschijnlijk minder met mijn amandelen te maken had, maar meer met het agressieve schreeuwen van mijn driftige vader.  Ik moest naar dingen luisteren die ik niet wilde horen, die ik niet kon begrijpen en me zeer deden van binnen.
Met een jaar of vier, ik kan me namelijk nog goed herinneren dat ik in die tijd nog op de kleuterschool zat, lag ik zes weken op bed met geelzucht. Mijn huid en het wit van mijn ogen was geel en ik mocht absoluut geen vet eten. Mijn drie jaar jongere broertje en mijn vijf jaar oudere zus lagen samen met mij in de huiskamer. Alledrie met geelzucht. Mijn moeder had onze bedden in de huiskamer gezet, zodoende was het voor haar wat eenvoudiger ons alle drie te verzorgen en in de gaten te houden. Ik weet nog dat de fles waar mijn broertje altijd uit dronk gebroken was en uit nood gebruikte mijn moeder een bierfles. Ik zie het nog voor me,  zo´n bruin rond buikflesje met een grote speen erop en melk erin.                                                                                          Met zes jaar kreeg ik een leesbril, omdat ik ´altijd´ hoofdpijn had. De dingen die bij ons thuis gebeurden waren te onbegrijpelijk voor mij en oorzaak van veel pijn, was het geschreeuw van mijn driftige vader, of van mijn hysterisch geworden moeder of zuster. Het waren de slagen die mijn grote broer van mijn vader kreeg en de onmacht hem te kunnen beschermen als klein meisje.
Vanaf  mijn twaalfde levensjaar leed ik jarenlang aan verstoppingen. De dingen die ik moest aanhoren en aanzien waren niet te verwerken voor mij.
Vlak voordat ik mijn ouderlijk huis verliet met zestien jaar,  kon ik bijna niet meer lopen. Mijn knieen deden vreselijk zeer als ik de trap op moest lopen, alsof er met dolken ingestoken werd.  Onbewust wilde ik die trap niet meer op naar mijn slaapkamertje, maar dat was ik me toen natuurlijk nog niet bewust. Uiteindelijk verschreef de huisarts me steunzolen, die ik niet lang nodig had nadat ik mijn ouderlijk huis had verlaten. Om mijn spieren te oefenen deed ik oefeningen met knikkers. Als ik ´s avonds voor de tv zat, want dat deed in in die tijd nog, dan legde ik tien knikkers op de grond en pakte ze op met mijn tenen. Zo legde ik steeds weer die knikkers heen en weer,  steeds van voet wisselend.  Het niet klakkeloos accepteren van een ziektebeeld is de eerste stap naar genezing.
Met  elf jaar werd ik ongesteld  en dat was niet prettig.  Iedere maand lag ik minstens twee dagen in bed. Niet in staat te eten vanwege de zware misselijkheid. Mijn menstruatie ging gepaard met heftige krampen in heel mijn onderlichaam.  Volgens mijn moeder hoorde dat bij het vrouw-zijn en er werd niet veel aan gedaan. De menstruatiepijnen verdwenen na mijn sterilisatie op de leeftijd van drieëndertig jaar bij de geboorte van mijn derde kind.            Op de leeftijd van twintig jaar beleefde ik mijn eerste zwangerschap.  Tijdens de achtste maand van deze zwangerschap kreeg in een zware en zeer pijnlijke nierbekkenontsteking waar we allebei bijna aan gestorven waren. Mijn dochter moest met de zuignap gehaald worden en ik had geluk dat het geen keizersnede werd. Met zevenentwintig jaar vond mijn eerste scheiding plaats en ik kreeg mijn eerste maagzweer. De belevenissen waren niet te verteren voor me en ik kon mijn gevoelens niet uiten. Alles slikken is absoluut niet gezond.
Met dertig jaar werd ik moeder van mijn tweede dochter. Tijdens deze zwangerschap had ik grote problemen met  een zwangerschapsvergiftiging, zoals de artsen dat noemen. Dat uit zich o.a. in de vorm van vochtophopingen in je lichaam en veel te hoge bloeddruk. De bevalling vond plaats tijdens de achtste maand onder grote paniek. Ze moest binnen een kwartier nadat ik in het ziekenhuis gearriveerd was gehaald worden, anders zouden we weer alle twee in levensgevaar zijn. Gelukkig kwam ze gezond ter wereld, maar ik had mijn tweede maagzweer en deze keer ook een gezwel aan mijn twaalfvinger darm.  Ook kreeg ik daarna migraine aanvallen en door nervositeit veroorzaakte  astma aanvallen.  Het werd echt de hoogste tijd te leren mijn mond open te doen. Tevens merkte ik, dat ik na deze bevalling mijn urine niet meer kon ophouden. Volgens mijn moeder had ik last van een verzakking en ook daar moest ik maar mee leren leven. Alleen het woord al, verzakking! Ik voelde met net een onbewoonbaar verklaarde woning. Natuurlijk kon ik ook dit niet accepteren en iedere keer als ik naar de wc moest, ging ik wel op de wc zitten, maar probeerde zolang mogelijk mijn urine nog binnen te houden. In het begin was dat best lastig, maar op den duur lukte dat steeds beter, net zolang tot ik ook dit probleem genezen had.                                              Op de leeftijd van vierendertig jaar vond mijn tweede scheiding plaats en ik kreeg mijn derde maagzweer. Met vijfendertig jaar zware rugschade opgelopen door het zinloze geweld van mijn ex-man. Ik liep rond met een gescheurde tussenwervel die niet herkend en dus niet correct behandeld kon worden, waardoor alles scheef vergroeide. Ik was namelijk niet in staat rechtop te staan of te lopen van de pijn. De enige behandeling bestond uit het geven van injecties tegen de pijn. Ook het geven van infusies tegen de zenuwontstekingen die ik drie keer per jaar had in rug en linkerbeen behoorden tot mijn routine. Tot mijn achtenveertigste jaar leefde ik met deze pijnen. Aan het einde was ik aangewezen op morfine-achtige druppels zoals mijn huisarts het noemde. Ik begon met tien druppels drie keer per dag, maar op het laatst waren het vijftig druppels drie keer per dag. Dat was dus ook geen oplossing op de lange duur.
Dertien jaar lang heb ik hiermee geleefd. Veel pijn, veel injecties, infusies, pillen etc. en veel proefkonijn voor de medische wereld. Verder maagproblemen, migraine aanvallen. In het jaar 2000, tijdens een bezoek aan Nederland kreeg ik weer een zware nierbekkenontsteking. Eerst dachten de artsen in het ziekenhuis dat het nierstenen waren, maar dat was gelukkig niet het geval. Het was voor mij wel te verklaren, want het was de allereerste keer dat ik weer eens in Nederland was, maar niemand van mijn familie iets met me te maken wilde hebben en dat deed zeer, heel zeer.  Inmiddels weet ik, als er conflictsituaties zijn met mensen die veel voor je betekenen en je hebt niet de mogelijkheid  je met hun uiteen te zetten, dan kan dat op je nieren slaan.  In het Duits bestaat er een mooi spreekwoord wat zegt, das geht mir an die Nieren.                                                                                             Tevens had ik jarenlang last van voorhoofdsholte- en bijholte ontstekingen.  Volgens mijn huisarts was dat een vorm van huilen naar binnen, net als bij blaasontstekingen.
Op achtenveertigjarige leeftijd besloot ik om één jaar lang mijn lichaam grondig te reinigen, nadat ik mijn krukken had afgeschaft en besloten ze nooit meer te gebruiken, al moest ik op mijn knieen gaan.  Dagelijks dronk ik zes tot acht liter water en ´s avonds nog ca. twee liter kruidenthee om de reiniging te ondersteunen.  Het enige eten wat ik tot me nam, bestond uit een half broodje kaas in de middag en een half broodje kaas in de avond. Tijdens dit proces werd mijn reuk- en smaakzin scherper en ik ondervond ineens een sterke afneiging tegen alle worst- en vleesproducten. Als ik langs de vleesafdeling van een supermarkt liep, rook het voor mij ineens naar kadavers en ik kon me absoluut niet meer voorstellen deze producten in mijn mond te stoppen. Mijn zielepijn reinigde ik door het schrijven van ca. vijfhonderd gedichten in dat jaar. Al mijn ´boze geheimen´ waar ik nooit over mocht/kon praten kwamen er in deze vorm uit.  De aangename bijwerking van deze reiniging was het verlies van twaalf kilo lichaamsgewicht. Ik had letterlijk mijn binnenste naar buiten gekeerd.
Ook een zogenaamde paranormale behandeling heeft me goed geholpen tijdens dit proces.  De dame waar ik bij terecht kwam vroeg aan mij of ik uit mijn lichaam kon treden. Nou dat was absoluut geen probleem voor mij. Dat had ik tenslotte al heel jong geleerd om met de sexuele misbruiksituatie thuis om te kunnen gaan. Ik deed dus wat ze van me verlangde en stelde me voor dat ik naast mezelf stond. Vervolgens legde ze haar handen op mijn schouders en vroeg me terug te gaan in mijn lijf. Dat deed ik dan ook, maar ik merkte al snel dat ik niet verder kwam dan mijn knieën. Het kostte me enige moeite om heel bewust tot aan het puntje van mijn tenen terug in mijn lichaam te gaan. Ook gaf ik tijdens deze behandeling, in symbolische vorm van een zware steen, de verantwoording terug aan mijn moeder. Ik had al als klein kind veel te veel verantwoording voor van alles en nog wat op mijn  kleine schouders genomen en die last was ik nu eindelijk kwijt.  
Door het observeren van mijn lichaamssignalen en het vasthouden daarvan in vorm van een dagboek,  kwam ik erachter dat door de problemen met mijn maag, mijn spijsvertering langzamer werkte. Daardoor ontstond tevens verstopping , dus giftstoffen in mijn darmsysteem.  Dus reinigde ik mijn darmen twee keer per jaar. Ik dronk tijdens het voor- en najaar, drie weken lang dagelijks een liter brandnetelthee. Om mijn stofwisseling te ondersteunen dronk ik ook regelmatig paarde bloem thee. Door middel van deze darmreiniging genas ik mijn migraine aanvallen.
De voorhoofds- en bijholte ontstekingen genas ik door mijn niet gehuilde tranen te bevrijden en door het drinken van gemberthee, want de antibiotica kuren die ik van de huisarts verschreven kreeg, hielpen alleen zolang ik de tabletten nam. Zodra de kuur voorbij was,  had ik weer hetzelfde probleem als daarvoor.                                                                                             Wat de schade in mijn rug betreft, kreeg ik van de artsen de boodschap, dat het niet operabel was en ik er maar mee moest leren leven. Eerder zou ik in een rolstoel terecht komen, dan ooit weer normaal te kunnen lopen. Mijn rug genas ik door mijn ´eigen-Wijsheid´,  door aan me Zelf te geloven en nooit op te geven. Op een gegeven moment had ik zo´n intense pijn dat ik dacht gek te worden. In plaats van het ziekenhuis in te gaan, zei ik tegen mijn zoon, vandaag wil ik door mijn pijn heen gaan. Ik pakte de fiets en mijn toen ca. vijftienjarige zoon ging met me mee. Die dag waren we zeven uur lang met onze fietsen onderweg in de natuur. Als ik dacht dat ik niet meer kon, vuurde hij me aan. De volgende dag waren we nog een keer vier uur onderweg samen. Mijn hele lijf deed me zeer, ik wist gewoon niet meer waar de pijn vandaan kwam, maar ik had gewonnen. Dank je wel lieve zoneman voor je liefdevolle ondersteuning. Maar tevens moet men bereid zijn Zelf de verantwoording over te nemen voor je lichaam en ziel.
Inmiddels ben ik vierenzestig jaar en zo gezond als een vis. Ik maak zonder problemen urenlange wandelingen in de natuur. Momenteel leef ik ca. 15 jaar zonder pijn en zonder worst- of vleesproducten, praktisch zonder alcohol en zonder artsen en medicijnen.
In het jaar 2006, had ik nog een keer last van een nierbekkenontsteking.  Deze keer was ik in staat zonder hulp van enige artsen mijn lichaam te genezen, omdat ik begreep waar het probleem vandaan kwam en er bewust iets aan kon doen. Oorzaak was wederom een onuitgesproken conflictsituatie met mensen waar ik veel van hou.                                                                         Hetgene wat ik door de jaren heen geleerd heb, is dat als ik naar mijn lichaam luister, mijn lichaam ook naar mij luistert  en functioneert zoals ik het graag wil.

Niets is onmogelijk, als je geest vrij is van alle opgelegde overtuigingen.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.