Ik heb een vriendenkring die zijn weerga niet kent

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 17 March 17:40

    Ik gebruik regelmatig een leuk grapje als mensen die ik niet vaak zie tegen mijn zeggen: "Morgen kom ik even bij je langs." Ik zeg dan: "Doe dat maar niet, ik heb liever dat je bij me binnen komt." Het gaat er steeds meer op lijken dat er een nieuwe, meer losse, vorm van vriendschap aan het ontstaan is. Niet alleen op vriendschapssites zoals Facebook, waar 'vriend' in feite niet veel meer betekent dan 'contact', maar ook in werkelijkheid. De heilzame werking die je met een ideale vriendschap, zoals één of enkele 'echte' vrienden kunt hebben, wordt steeds zeldzamer, waar een zogeheten beleefdheidsrelatie, ofwel: een 'netwerk' van mensen, gebaseerd op gedeelde interesses en levensstijl, voor in de plaats komt.

     Toch hoor ik om mij heen dat men bijvoorbeeld op Facebook, een dergelijke sociale relatie niet per se oppervlakkig hoeft te zijn want men deelt lief en leed, en bij vragen of problemen is de betrokkenheid groot. Ik heb zelfs  vernomen dat tijdens de chaos op het spoor gestrande treinreizigers via sociaal media van onbekenden liften en slaapplekken aangeboden hebben gekregen. Oké, het is minder exclusief dan een heilzaam werkende vriendschap, en mensen haken snel aan en af bij dergelijke netwerken, maar een deelbaar lief en leed is het wel.

     Nu verneem ik wetenswaardigheden die ik vroeger nooit ben tegengekomen. Ik hoor bijvoorbeeld dat afstand en vriendschap juist altijd zijn samengegaan, en tot mooie dingen heeft geleidt. Ik weet niet beter dat er altijd werd gezegd: "uit het oog, uit het hart." Vroeger schreven vrienden brieven, nu posten ze tips voor films, boeken en sites, en berichtten over hun wederwaardigheden. Het grote voordeel blijkt te zijn dat wij in alle pogingen de afstand te overbruggen niet alleen anderen beter leren kennen, maar ook onszelf. Het lijkt erop dat ik deze ervaringen kennelijk mis, want nergens verneem ik via Facebook dergelijke aangelegenheden.

      Nu ben op mijn vijfenvijftigste overgestapt van werelds denken naar eeuwig denken, want ik ben toen toegetreden tot 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', en ben daar lieve mensen tegen gekomen. Het waren mensen die al iets van het lange pad van discipelschap hadden bewandeld en zij hebben mij toen een hartelijke, vriendelijke hand toegestoken en hebben mij geaccepteerd zoals ik ben en mij toen een liefhebbende plek onder hen gegeven.

     Al die lieve mensen zijn kostbare zoons en dochters van God, want ik heb daar geleerd dat God de Vader is van onze geest en dat ik dus feitelijk te maken heb met allemaal broeders en zusters van mij. We mogen er niet één van kwijtraken, want wij hebben elkaar hard nodig om 'een grote kracht om goed te doen' in de wereld te worden.

     God heeft mij, net zoals mijn broeders en zusters, talenten, enthousiasme en goedheid gegeven. Ons vuur voor het herstelde evangelie werkt aanstekelijk waardoor ons getuigenis steeds weer nieuw leven wordt inblazen en blijft groeien. Dit brengt een frisse kijk op ons beeld van het leven en het evangelie met zich mee. Hiermee wordt ook aan mij constant voorgehouden hoe we onze nieuwe broeders het gevoel kunnen geven dat ze welkom en gewenst zijn in de herstelde kerk van Jezus Christus. Want hoe ouder ik word hoe hechter en mooier die vriendschappen worden. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.