Baat het niet, schaden doet het ook niet

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 13 January 15:16

     Met volle belangstelling wordt er uitgekeken naar het moment dat leven zonder verantwoordelijkheid gewoon is geworden, omdat het ook wereldse perspectieven biedt. Alleen lopen wij het risico dat onze keuzevrijheid in een verwijtloze wereld erg voorwaardelijk wordt. Als namelijk niemand verantwoordelijk is, en dat overheden en verzekeraars opdraaien voor de schade, dan moeten de fouten en misdrijven verhinderd worden. En onze keuze vrijheid wordt gewantrouwd, zodat deze bij het minste of geringste beperkt wordt en tevens de premies en belastingen verhoogd gaan worden.

     Dat krijgt nu al vorm bij de snelheidsbegrenzers en alcoholsloten. Wie zich nu al ergert aan de bemoeizucht van de autogordelverklikker, voelt ongetwijfeld weerzin bij het vooruitzicht van ingeplante breinchips die verstrooide of vermoeide automobilisten naar de pechstrook voeren. Toch is die weerzin al een cultuur aan het worden bij het roken van tabak, het eten van rood vlees, het te veel nuttigen van alcoholhoudende dranken, een te zware benzinemotor in je auto of met het vliegtuig vliegen.

     In naam van het milieu of de gezondheid conditioneren overheden ons tot modelburgers, terwijl de vrijbuiter zich blauw betaalt aan rekeningrijden en rekeningroken, alsof hij aan rekeningleven doet, een keerzijde van een leven zonder verantwoordelijkheid die dan volledig in opmars komt. Verantwoordelijkheid mag dan nu nog heilig zijn in de wereld, maar het duurt volgens mij niet lang meer of schuld en verantwoordelijkheid bestaan niet meer omdat het filosofisch verdedigbaar is.

     Maar in werkelijkheid is de filosofische verdedigbaarheid laakbaar, want God wil dat iemand in eerste instantie zelf verantwoordelijk is om datgene te doen wat tot zijn heil leidt. Oké, met het ontmoedigen van roken van tabak, het eten van rood vlees, het te veel nuttigen van alcoholhoudende dranken zijn we wereldsgezien op de goede weg, maar we zijn allemaal op aarde om in het sterfelijk leven beproefd te worden. We zijn hier om te zien of we de geboden onderhouden en de wereld overwinnen, en alles wat we zelf kunnen doen, moeten we zelf doen.

     Vervolgens zijn de ouders verantwoordelijk voor het heil van hun kinderen, want zij vervullen de rol van gids voor hun kinderen en hun is geboden hun kinderen in waarheid en licht groot te brengen, hen het herstelde evangelie te leren en hen het juiste voorbeeld te geven. Van kinderen wordt verwacht dat zij hun ouders gehoorzaam zijn, en eren en respecteren en daar zou de overheid alles aan moeten doen om dit in de opvoeding van de kinderen tot ontplooiing te brengen.

     Ik verzoek u, vaders en moeders, om uw voordeel te doen met elke mogelijkheid die de kerk biedt om uw kinderen onderwijs te geven in de verschillende organisaties die als gevolg van goddelijke openbaring zijn opgericht: het jeugdwerk, de zondagsschool, de onderlinge vereniging en de quorums van het priesterschap onder leiding van onze bisschappen.

     We hebben in de kerk seminarie en instituut, dus mensen die vinden dat hun kinderen verantwoordelijkheid moet worden geleerd: stuur ze dan naar het seminarie van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen'. Wie een opleiding volgen, zijn oud genoeg om naar het instituut te gaan, mits zij in hun jeugd voldoende onderricht hebben ontvangen, maar een inhaalcursus bij u aan huis behoort ook tot de mogelijkheden, want wij hebben voltijdszendelingen die daar speciaal voor zijn opgeleidt. Baat het niet, schaden doet het ook niet. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.