(24)Dagboek van het manuscript ‘Omdat je jarig bent!’ 4 december 2018 ‘Schrijven is een, een manuscript ….’

Door Cchristel gepubliceerd op Tuesday 04 December 21:40

Dagboek van het manuscript ‘Omdat je jarig bent!’

4 december 2018 ‘Schrijven is een, een manuscript ….’

bevat heel wat punten bij elkaar. En komma’s. Eigenlijk kun je die evenzo wegdenken. Een verhaal kent geen tussentijdse punten, dat gaat door, dat is rond, als een punt, als een cirkel, een hoepel, waarin van alles ronddraait en op een moment stil valt. Dan wordt de laatste punt gezet.
Er komt wel wat meer bij kijken. Schrijven kan wel gratis zijn, maar het tot een product(ie) brengen, kost gewoon geld. 
Dus daarover mocht ik nadenken. En nog. Ik trok de stoute schoenen aan en belde de gemeente.
Intussen is het hier, een en al correctiewerk, en weer en weer, en ik word gek ervan, bijna. Ik kan nauwelijks wachten om het verhaal door te geven: Weg. Doe ermee wat je wil. Ik hoop dat allerlei prachtigs eruit voortvloeit, graag, heel graag. Maar ik hoef het niet meer. 

De mevrouw van de gemeente vond me ook niet aardig. Het irriteerde me ook. Ik bedoel, ik hoor op mijn voicemail dat ik kan bellen voor nadere informatie over een afwijzing.. dan verwacht ik toch dat, als ik bel ik nadere informatie krijg over die afwijzing? Nou, bij mij gaat zelfs dat soort verwachtingen de mist in. Lees hieronder maar, als je wil weten hoe dat verliep, dan zet ik vast de punt waarmee ik dit (af)rond. (Was het maar de allerlaatste punt. Dit verhaal is te. Ook om te schrijven.)

Omdatjejarigbentgroetjeeenfijneavondeneengezelligsnoetje!

Belofte maakt schuld (1)

Ik dacht, ik kan allicht proberen om een tegemoetkoming in de kosten aan te vragen bij de bijzondere bijstand. Er is geen weg terug, dus ook niet naar de zorg. 
Mijn eerste (non-fictie) manuscript 'Omdat je jarig bent!' is min of meer in afrondende fase. Ik heb 5.000 woorden op papier aan inhoud voor mijn tweede verhaal en voor het derde heb ik al een idee. 
'Laat mij maar schrijven,' zei ik tegen een klantmanager van de gemeente. 
'Als het je lukt om je geld ermee te verdienen..'
'Ja, dat zou even mooi zijn! Het is wel een goed verhaal,' promootte ik. 'Corrigeren en eventueel redigeren zijn nogal prijzig. Is het mogelijk een tegemoetkoming aan te vragen via bijzondere bijstand?'
'Wat kost dat?' 
'Nou ik heb niet precies uitgezocht maar ik kwam globaal bedragen van rond de 500 euro tegen.'
'Dus dat zou duizend euro zijn?'
'Ja, na ja er komen meer kosten, ik wil graag een e-book ervan laten maken en een luisterboek ...en misschien ook nog een gewoon boek. Misschien wel readers, dat mag ik uitzoeken, ik zou de prijs graag laag houden, het gaat vooral om de inhoud en voor nu zou het fijn zijn als jullie een beetje zouden kunnen helpen.
Ze zou het voor me uitzoeken en me terugbellen en keurig netjes deed ze dat. Ze stond op mijn voicemail, sprak een afwijzing uit en ik kon haar bellen voor informatie. 
Ik belde voor informatie en kreeg een preek dat ik niet aardig was tegen het personeel, dat nou eenmaal verplicht wordt om naar de geboortedatum te vragen. Ik zei: 'Prima dat jullie personeel verplichten zo'n onfatsoenlijke vraag te stellen, maar na twee keer binnen het uur heb ik dat wel gehad en ga ik niet nog twee keer die vraag beantwoorden en dat iemand verplicht een vraag stelt, wil niet zeggen dat ik verplicht ben te beantwoorden, toch? Die tijd heb ik gehad. Lees maar in mijn manuscript, als u dat wilt weten. Het enige dat ik jullie personeel vroeg, was hun geboortedatum. Ze zeiden dat ik die niet nodig had en ik zei dat ik kwaliteitsonderzoek uitvoerde. 
Die ene vond me bij de hand en de ander, ik zou niet eens meer weten wat ze zei. Maar ik bel niet om terecht gewezen te worden omdat jullie een onfatsoenlijke vraag stellen. 
U wijst mijn verzoek af en u staat op mijn voicemail met het bericht dat ik u kan bellen voor vragen. Daarvoor bel ik. Ik wil graag de reden van afwijzing en ik typ gelijk mee, misschien krijgt het onderdeel in mijn manuscript.' 
Raad eens wat?
Zegt ze: 'Nee, die geef ik u niet.'
'Geeft u niet? Maar u staat op mijn voicemail en zegt dat ik mag bellen voor een toelichting?' 
'Nee, dat doen we in een gesprek.'
'Ik voel me niet lekker en heb geen zin naar de gemeente te komen om daar de reden van afwijzing te moeten horen. U kunt dat gewoon nu zeggen.'
'Nee, dat kan ik niet.' 
'Als ik bij de gemeente kom, neem ik ook uw redenatie op, luister ik ook naar wat u zegt. Dan heb ik ook het antwoord? Zeg maar, dan weet ik waarom u afwijst.'
'Nee, ik ga het nu niet zeggen.'
'U belooft dat op mijn voicemail. Dan had ik niet opnieuw gebeld en voor de vierde keer die vraag hoeven krijgen.'
'Nee, ik zeg, ik kan met u in gesprek.'
'Nee, u biedt op mijn voicemail keuze aan: 'in gesprek of u mag mij terugbellen voor informatie. Dat zegt u letterlijk. En dat doe ik, dat laatste..'
'En ik doe het niet.'
'Dan zet ik dat op fb.' 1f61b.png?_nc_eui2=AeFjRwskhXsYHX-uPdsrr:P

(En Plazilla, en Wordpress en Twitter en LinkedIn)

Wordt vervolgd.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.