Betrokkenheid is het cement van de samenleving

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 25 November 18:44

     De natuurlijke mens is een vijand van God en die opstelling vind ik ook bij mensenrechtenactivisten, want die spreken de taal van het universele recht. Verdraagzaamheid blijkt bij hun op een laag niveau te zijn en niet zo, dat iedereen dat voor ieder ander zou moeten opbrengen, vanwege het simpele feit dat we allemaal mens zijn. Maar psychologisch en door informatieverwerkende processen die zich afspelen in hun hersenen blijken zij anders in elkaar te zitten. Het gaat er steeds meer op lijken dat zij zich niet zien als een deel van de mensheid want hun deugden hebben alleen betrekking op hun eigen groep maar gezien hun opstelling komen de deugden verstandigheid, rechtschapenheid, zelfbeheersing en liefdadigheid er maar bekaaid vanaf, terwijl vasthoudendheid, geloof en hoop tot in het negatieve oneindige lijken te worden vastgehouden.     

     Ze hebben het wel over tolerantie en verdraagzaamheid maar dat blijkt alleen maar binnen de eigen groep op te gaan, wat de oplossing voor de vluchtelingencrisis en het nationalisme in de politiek, niet dichterbij brengt. Ze vinden dat zij als linkse liberalen - een substroming binnen het liberalisme die ervan uitgaat dat de overheid een taak kan hebben in de bevordering van de vrijheid van de burgers - niet kunnen blijven praten in een taal die zo weinig draagvlak blijkt te hebben.

     Ik denk dat het juist in onze huidige tijd het veel belangrijker is dat ze verder leren kijken dan hun eigen groep. Ik denk dat mensenrechten, een mooi ideaal is om na te streven maar dan zou men wel de voorkeuren voor de eigen groep tegen moeten gaan. Rechtvaardigheid en democratie, vrijheid en gelijkheid, dat zijn stellingen die onafscheidelijk verbonden zijn aan het waardestelsel dat ons na aan het hart ligt. En het lijkt er helaas op dat de ontwikkeling - waarbij bedrijven op het gebied van afzet, productie, en communicatie steeds meer op internationaal niveau opereren - de tegenstelling tussen universele principes en democratisch zelfbestuur heeft aangescherpt in plaats van afgezwakt. Kijk maar naar Donald Trump met zijn verkiezingsoverwinningslogan Amerika first.

     Ik denk dat het er nog steeds toe doet dat we klein beginnen, vlakbij huis, zo dichtbij en zo klein dat je het op geen enkele wereldkaart zal vinden. En toch is dat de wereld van ieder mens: de buurt waar je woont; de school of universiteit die je bezoekt; de fabriek, boerderij of het kantoor waar je werkt. Dat zijn de plaatsen waar ieder mens, man, vrouw, kind, gelijke rechten, gelijke kansen en gelijke waardigheid zonder discriminatie hoopt te vinden.

     Op deze plaatsen gebeurt, in het klein, veel meer dan datgene waar we onze tijd en energie aan besteden; onze ziel wordt er ook door gevormd. Pas als we erkennen dat onze problemen geestelijk van aard zijn, komen we in de buurt van een oplossing voor onze problemen.

     Geen rechten zonder verantwoordelijkheid. En geen verantwoordelijkheid zonder een hoger doel. Gehoor geven aan de mystieke en heilige betrokkenheid die we voor elkaar voelen, is het cement van de samenleving. We hebben allemaal rechten en plichten, eenvoudigweg omdat we mens zijn. Ze zijn inherent en onvervreemdbaar, niet slechts iets wat wordt vergund aan diegenen die toevallig aan de macht zijn. En dit getuig ik in de naam van Jezus Christus. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.