(3) ‘In mijn schoot geworpen’

Door Cchristel gepubliceerd op Friday 09 November 17:17


Goedemorgen nieuwe dag,
Ik zag reacties op mijn inzending op de fb groep ‘Korte verhalen en gedichten’, reacties over slikken, processen en zelfkritiek. Ja, slikken had ze gedaan en doet ze nog. Het is een en al proces en zelfkritiek, ja, dat is een onoverkomelijk vast onderdeel en meer aansluitend dan de kritieken die anderen hadden gespuit. 
Veel grootser dan een nieuwe wisdag werd het gisteren amper, ik ben duizend woorden rijker en daar zitten best leuke bij, maar ik ben de draad kwijt door al dat verwijderen, veranderen en verschuiven. 
Ze scrolde direct door naar bladzijde tweeënvijftig, dat wel. Had ze mijn dagboek ingezien? In plaats van komische afleidende YouTubefilmpjes zocht ze deze keer naar tachtigerjaren muziek en opende die naast mij op het scherm: https://www.youtube.com/watch?v=Q04SNWf_UA8&t=2182s
Nauwelijks drie bladzijden verder, maakte ze alweer een move naar love-songs. Rustiger, verklaarde ze. Had ik net die schakeling verwerkt, viel het in een klap stil. ‘Nog rustiger.’

Er opende een nieuw document met de titel ‘de meelezer’. Er verscheen een dame met een boek in haar hand en zij kwam op de plek van de muziek. 
Ik begrijp best dat leven zonder reuk om aanpassingen vraagt en natuurlijk is het fijn als mensen rekening mee houden met anderen en dat wil ik ook. Nou mocht ik het boren horen van de buren, ik schrok me de pleuris, luisteren naar razende auto’s, op de singel hiernaast, naar stemmen, gillend, luid door het keukenraam. Intussen priemden ogen. Gekoekeloer. Maar nee hoor, mij werd niets gevraagd. Zou jij iemand laten proeven van een halfgaar gerecht?

Mijn middenstuk vindt ze ‘t zwaarst en ik begrijp, beter dan wie, waarom. Maar in plaats van het rustig en gedegen bewonderen, vloog ze bijna erdoorheen. Op allerlei plekken verschenen 
 dit soort tekens Later, zei ze. Ik ben benieuwd wanneer later is. 
Ze had gezocht, via Google afbeeldingen, naar een vrouw van rond de vijftig, een meid van vijftien, iemand van veertig, van zeventig en nog een paar meer, totdat ze een verzameling had, van zeven uiterlijkheden. Ze kende ze niet, had ze nooit gezien, maar gaf ze namen en maakte, met antwoorden op vragen van Martha Pelkman, karakterbeschrijvingen van zwakke en sterke kanten, uitdagingen en diepere verlangens: de een jaloers, de ander meegaand, agressief, veroordelend, lief, in de war, zorgend... Op allerlei niveaus werden ze bij mij binnen gebracht en ik had wederom niks in te brengen. Ik moet alles slikken ja!

Ze wilde perse eindigen bij het deel dat mij mag completeren: deel drie Uitd®aging. Ineens was ik een compliment rijker, uitgedeeld, ook al via mij, maar vanuit Marja: ‘Ik heb sinds jaren niet meer zo gelachen en dat komt door jou, Lynn!’ Och, zo mezelf doorspittend, kon ik het hier alleen maar mee eens zijn. Maar mijn goeie: zij bepaalt werkelijk alles en deelt mijn totale ruimte ongevraagd in. Het voelt bijna als gekaapt zijn. Waar is mijn eigenheid? Ze durft wel. Wat levert het mij? Ik wacht het wel weer af.

Dag dag, maak een mooie ervan! 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.