(1) Dagboek van 't verhaal #omdatjejarigbent

Door Cchristel gepubliceerd op Wednesday 07 November 08:44

Woensdag 7 november, 2018

Lieve jij,

Ineens ben ik er, tenminste, steeds meer. Uitgebreider. Zwarter, witter. Ik neem toe. Ik hoorde haar praten, gisteren. ‘Graag,’ zei ze, ‘ik kom ‘t brengen als ik zover ben.’ Ik was in de hal, zij op straat in gesprek. Was dat over mij? Wil ze mij brengen? ‘Maar ik wil eerst de laatste punt hebben gezet. Ik liet eerder mensen stukken lezen en als ik daaraan nu terugdenk, schaam ik me kapot…’

En terecht. Iemand kan zichzelf schrijver vinden...  

 

Ik begon leeg, aan de rechterkant van de laptop. Links kwam de ene YouTube video na de andere. Ik zag ze niet, maar geluid ging door de ruimte: Hoe schrijf ik een boek? Schrijftips, hoe begin ik een boek, hoofdstukindeling, titels, achterflaptekst, tips van schrijvers, fictie, non-fictie, voor wie schrijf je, wat is je doel, wat is het beoogde resultaat?  

Soms word ik weggeschoven. Soms ben ik ineens klein, word ik in een hoekje gedrukt. Soms is ’t licht uit. Maar telkens kom ik terug en met meer samenhang. Ik besta inmiddels niet alleen uit veel woorden, ik ben een titelblad, ik heb hoofdstukken, een achterflap en ik ben kleur rijker, sinds gisteren: ze voegde een foto van zichzelf toe. Ze hoeft me niet te vertellen waarom. Ik weet waarom. Ik had die tip ook gehoord van schrijfcoaches Joyce Spijker en Jolanda Pikkaart: Maak jezelf zichtbaar, zorg dat de lezer weet wie de schrijver is. ‘Zeker als je van plan bent om meer verhalen te schrijven,’ had Joyce benadrukt.  Ik vermoed dat mijn maakster ook een vervolg in petto heeft. Waarom anders voor mijn documenttitel het cijfer een en bij die andere de twee?

Anyway, even terug naar dat lege begin, want als jij hetzelfde plan hebt als zij, is haar manier voor jou misschien interessant.

Binnen korte tijd voelde ik het zwart met omlijnde blauwe balken op me drukken. Ik had ook ineens veel rode gegolfde strepen. Niets was eenheid. Ik was een verzameling. Alles  wat ze had, stortte ze in mij. Het werd een grote bende. Als een huis, waarin tig jaar van alles was opgespaard, nooit was opgeruimd  en de bewoner van gekkigheid niet meer had geweten hoe erdoorheen te komen. Propvol. Smerig.

‘Als het teveel is, maak het klein. Pak niet alles in een keer aan, maar begin bij een stukje en werk vanuit daar verder.’ Ze slurpte alle tips, als een milkshake.

Dankzij schrijfcoach Martha Pelkman met, onder andere, de online cursus: ‘Hoe breng ik structuur aan in mijn verhaal?’ verhelderde mijn lijn. Dat gaf hoop, moed, houvast. Al zijn structuren in ‘t verhaal niet vanzelfsprekend, dat heeft met de inhoud van doen.

Eens zien wat ze vandaag aan me sleutelt. Tot het vervolg! Omdatjejarigbent 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.