Knokker, de knokkerdeknok knok

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 07 October 18:40

Jammer genoeg werkt mijn laptop zwaar tegen. Als ik ga schrijven zoek ik graag bijbehorende teksten en/of plaatjes. Dat lukt mij nu niet dus ga ik gewoon lekker los op mijn toestenbord.

 

Ik ben Knokker ook wel knokker-positief. Deze pseudoniem naam is ooit ontstaan door mijn karakter. Ik ben geen opgever. Ik ben een positief mens die graag het goede in de mensen ziet. Mijn leven ging niet echt over rozen. Heb veel verdriet gehad. Ik heb mijn vader en mijn tante (tweede moeder) verloren. Twee grote raadgevers. Zonder een van hun aan mijn zijde is vergelijkbaar met een twee persoons kano besturen in wilde wateren. Het is te doen, maar alle zeilen moeten bijzet worden. Zonder hun is mijn strijd een erge eenzame strijd geworden. Ik ben gedreven om ze een reden te geven om trots te zijn op mij. Zodat zij allebei hun welverdiende eeuwige rust te genieten in waar zij mogen zijn. Ergens ver weg van mij.

Gister heb ik eindelijk weer geschreven. Over alles waarom ik gestopt was met schrijven. Elke dag dacht ik aan wat ik in mijn hoofd heb. Veel, mijn hoofd is vol en mijn hart loopt twee keer per dag over. Toch vind ik elke dag weer een reden om op te staan en verder te gaan. Elke dag ben ik een beetje meer wie ik echt mag worden, en elke dag iets minder wie ik ooit wou zijn.

Ik volg nu schema therapie, en EMDR. Vooral schema therapie red mij van de ondergang. Hoe vaak ik zo koppig als een klein kind en vedrietig, gefrusteerd naar boven ging (op bed, lakens over mij heen). Niet (uit)praten, maar gewoon op bed blijven in de hoop dat het (wat het ook mocht zijn) overwaaide. Het waaide ook wel over, maar dat duurde vaak te lang. In therapie heb ik geleerd dat wat het ook is wat mij triggerd, dat ik ook een mening en/of gevoel heb. En boven in mijn veilige bed waait het wel over, maar als ik beneden blijf en mijn gevoel uitspreek (of ik nou wel of geen gelijk heb!), dan is het meestal opgelost en hebben wij allemaal een leuke avond.

Dit is voor de meesten onder ons volkomen normaal. Voor mij was dit een openbaring. Ik heb ook een stem, een mening. En ruzie maken is eigenlijk erg gezond. Elke dag nog ben ik daar door ontroerd. Ik ben 45 jaar, maar leer deze dingen nu pas.

Mijn vertrouweling, ik noem haar hier liefdevol krullebolletje. Ze heeft mij gezien toen ik gewoon werkte en "mijzelf" was. Wij kennen elkaar al bijna twintig jaar. In mijn verhaal van gister benoemde ik haar ook al. Ze heeft mij aan het werk gezien, ze heeft mij zien vallen, en ze pakt mij nu op. Ze laat niet los. Wellicht is het voor haar haar werk en ook haar opleiding. Voor mij is ze een held. Ze leert mij hoe ik kan vertrouwen op mijzelf. Door middel van haptonomie. Ik leer hoe ik laag in mijn lijf kan blijven. Het lijf waar ik zo vaak van gewalgd heb. Het is mijn lijf, en ze geeft mij steeds meer handvaten hoe ik met mijn lijf moet omgaan. En ook hoe ik mijn grenzen kan voelen. En als ik ze voel hoe ik ze kan gebruiken in mijn huidige bestaan. Het gevoel van houden van mijzelf komt akelig dichterbij. Ik wil het omhelsen en het ook uitstralen. Maar het maakt mij ook wanhopig. Ik heb nog nooit van mijzelf gehouden. Zelfs nu ik dit schrijf lopen er tranen over mijn wangen. Ik weet echt wel dat mijn krullebolletje gelijk heeft.

Mijn strijd is zeker twee jaar volop bezig, en velen hebben de brui al gegeven aan mijn gezanik. Maar krullebol zei laatst, ik laat je pas los als ik zie dat je het zelf kan. Deze mensen zijn kostbaar. Ook haar partner in crime zeg maar, helpt mij in deze zoektocht. Hoe zal ik hem nou eens noemen. Moeilijk hoor, zijn ernstige zaken zeg maar.

Ik ga verwerken en ik ga potverdikkeme eens van mijzelf houden. Ik ben knokker. Knokkerdeknokknokknok.. Zal mijn naam eer aan doen..                             Knokkertje

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.