Brief aan mijn liefste ex

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Sunday 30 September 11:17

Ineens was je daar, pats boem, denderde je mijn leven en mijn hart in. Nog geen drie jaar later vertrok je, mij met de scherven achterlatend. Heartbroken maar ook dankbaar: door jou weet ik wat échte liefde is.

Brief aan mijn liefste ex

Het was december 2012. Een donkere vooravond vlak voor kerst. Het was onze laatste date, we wisten het allebei. Het ging niet meer. Ik wilde het niet meer. De struggle van elkaar willen en het afstoten wanneer het te dichtbij kwam. Aantrekken - afstoten en weer aantrekken. Dodelijk vermoeiend en bovenal een emotionele rollercoaster waar ik niet meer in verder wilde. Niet meer in verder kon; ik was uitgeput.

Jij voelde hetzelfde. Je wist dat je mij niet kon geven wat ik verlangde, toch bleek afscheid nemen ook niet gemakkelijk. In de zomer hadden we het al uitgemaakt, maar de maanden erna bleven we elkaar opzoeken, met elkaar vrijen en bleef het gesprek in rondjes gaan: we passen niet bij elkaar, maar ik hou zoveel van je.

Uiteindelijk stonden we op van de bank en na een innige omhelzing en nog een zoen, en nog een, vertrok je. Met enorme pijn in mijn hart liet ik je gaan. Maanden, misschien wel jaren, heeft het geduurd voordat die pijn wat verdween.

Nu is het najaar 2018. Maar liefst zes jaar later en ik hou nog steeds van je. Ik vrees dat het wel nooit meer zal verdwijnen. En dat is niet erg. Mijn liefde voor jou heeft een plek gekregen, het mag er zijn, zonder dat ik nog verwachtingen of wensen heb er iets mee te doen.

Je kwam mijn leven binnen op het moment dat het slecht met mij ging en mijn leven een puinhoop was. Dat ik in het voorstadium van een burnout verkeerde, daar had ik geen weet van. Ik ploeterde me dag in dag uit door mijn leven, wanhopig proberend niet te verzuipen in de puinhopen van scheiding en emoties. Je kwam en zag me ploeteren. Je gaf me aandacht, vriendschap en liefde, iets wat ik zo nodig had. Iemand die een arm om je heen slaat, je tranen wegveegt en die met je meezoekt naar het juiste pad. Tegelijkertijd viel jouw bestaan ook uit elkaar, een scheiding volgde en ik was er om jou op te vangen. We bleken elkaars vangnet en troostten elkaar en zochten samen naar houvast om verder te kunnen. Een kleine drie jaar later waren we uit dat moeras en hadden we beiden weer voet aan de grond. Onze wegen moesten scheiden, want jij had een ander pad te volgen dan ik. We voelden het beiden aan, maar het afscheid was moeilijk.

Nog nooit had ik iemand zo toegelaten in mijn diepste ik, mijn naakte ik zonder enige vorm van zelfbescherming. Onze gesprekken waren nooit oppervlakkig of nietszeggend. Altijd gingen we de diepte in, zochten we bij elkaar en bij onszelf naar diepere lagen, pijnpunten en diep filosofische waarden.

Ik ben nu zes jaar verder. Je zou me nu eens moeten zien! Ik ben in niets meer die wanhopig verdrietige vrouw van toen. Ik heb mezelf herpakt en teruggevonden. Ik ben zelfs sterker, veerkrachtiger en zelfstandiger dan ooit. En het belangrijkste: ik ben gelukkig. Gelukkig met mezelf en met mijn leven. Ik heb een geheel nieuwe invulling van mijn leven gevonden, totaal anders dan ik destijds had gedacht, waardoor ik een hele drukke werkweek heb met allerlei professionele en vriendschappelijke sociale contacten. Ik heb drie banen, ik leef bij de dag en ben gelukkig zonder dat ik afhankelijk ben van iemand.

Dat is me niet komen aanwaaien. Na onze breuk ging ik door een diep dal en kwam de burnout aan de oppervlakte. Een jaar lang lag ik in de kreukels, zoals Sophie dat zo mooi verwoordde. Het was zwaar en extra moeilijk omdat ik jou als vangnet en troost moest missen. Tegelijk was het liefdesverdriet om jou één van de dingen waar ik mee moest leren dealen, onderdeel van die burnout waarin "verlies" als kernwaarde centraal stond. Maar ik deed het, het lukte me op eigen kracht mezelf te troosten en kracht in mezelf te vinden eruit te krabbelen. Ik stond op, rechtte mijn rug en stak mijn kin de lucht in. Dit keer had ik het zonder hulp gedaan en kijk: ik kan het zelf!

Daarna ging het hard. Eenmaal de kracht in mezelf gevonden en vooral mezelf leren liefhebben, ging de wereld voor me open. Ik vond inspirerende vrienden, ontmoette wijze ouderen, vond nieuwe uitdagingen in werk en bij elke nieuwe stap voelde ik me sterker worden. Ik volg mijn pad en al weet ik dat niets zeker of vanzelfsprekend is, ik weet uit ervaring dat wat er ook gebeurt, ik het aankan. Veerkrachtig, flexibel en sterk, dat ben ik.

Jij kent me niet zoals ik nu ben. Jij weet niet hoe ik me nu voel en hoe ik nu tegen de wereld aankijk. Ik ben van je vervreemd. Ik ben veranderd, een andere ik geworden. En ik weet zeker: dat wat we toen hadden komt nooit meer terug. Omdat ik niet meer ben wie ik toen was. En ik zou het ook niet willen, omdat het alleen maar kan teleurstellen. In mijn hoofd en hart zit een liefde zo sterk en mooi en intens, die echter niets meer met de werkelijkheid van nu te maken heeft. Ik koester het gevoel van toen, ik koester de herinneringen aan jou en de tijd die we samen hadden.

Maar ik ga verder. Mijn pad biedt me zoveel kansen en uitdagingen. En ik kan niet wachten ze te grijpen en aan te gaan. Met de wetenschap dat ik ooit échte liefde heb gevoeld en meegemaakt, ben ik niet meer op zoek. Ik heb het al gevonden. Ook dat geeft rust. Al blijf ik de rest van mijn leven vrijgezel, het is goed zo. Ik weet wat Liefde is, ik ben er geweest en heb het gevoeld. Dat blijft bij me en draag ik de rest van mijn leven met me mee. Ik hoef er niet meer naar te zoeken, na te jagen.

Door jou weet ik wat Echte Liefde is, zelfs al was die op deze manier niet wederzijds. De liefde die ik voelde was echt en intens, Liefde met de hoofdletter L. Daar ben ik je eeuwig dankbaar voor. Net zoals de drie jaar die we samen hebben doorgebracht. Het heeft me veel gegeven, ondanks het grote verdriet achteraf.

Jij bent mijn liefste ex. Ik denk nog altijd met veel warmte aan jou terug, ondanks de moeilijke hobbels die onze relatie kende en de hork die jij van tijd tot tijd was. Het feit dat ik bij jou Echte Liefde voelde, is zoveel meer dan een aardse relatie had kunnen brengen.

Lieve P., ik hou van je. Al zal ik je nooit meer zien, nooit meer omhelzen, zoenen, ruiken, voelen, spreken. Je zit in mijn hart. Voor altijd. Ik hou van je.

x S.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.