Geen enkele vorm van verdriet is verspilt

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 23 September 18:18

     Emmanuel Levinas (Kaunas, Litouwen, 12 januari 1906 - Parijs 25 december 1995) was een Fransjoodse filosoof van Litouwse afkomst. Hij was een existentialist wat betekent dat individuele vrijheid, verantwoordelijkheid en het persoonlijk oordeel of zienswijze van een individu, betrekking heeft op of uitgaat van de persoonlijke zienswijze of smaak. Dat betekent dat iedere persoon als een uniek wezen wordt beschouwd, verantwoordelijk voor zijn eigen daden en zijn eigen lot. De uitdaging van ieder mens is om, in afwezigheid van een god, binnen zijn absurd en zinloos bestaan zijn vrijheid te gebruiken om een eigen aspect van overtuigingskracht op te bouwen en zijn bestaan zin te geven.

     Levinas weigert de relatie tot God te zien als een relatie tot de ander. God komt daar zelf niet aan te pas, hij laat zich door het menselijke bewustzijn niet in kaart brengen. God is veeleer de Ongrijpbare die voorbijgegaan is en die 'mij' met de ander heeft achtergelaten. Hij zegt: "Wanneer ik een vraag van de ander beantwoord, 'zie' ik God in het gelaat van die ander. God staat dus niet boven de mens maar is terug te vinden in het gelaat van de weerloze."

     Hij vindt de ander wezenlijk anders dan jij bent. Zeker in situaties van verdriet blijkt dat. Laat ik dat even toelichten: Stel jouw vriend ervaart een diepe eenzaamheid in zijn verdriet die een kloof vormt die je niet kunt overbruggen. Om dat toch te proberen, doen veel mensen een beroep op hetgeen zij zelf hebben meegemaakt. Maar wat zij mee gemaakt hebben is niet dezelfde situatie waardoor de opmerkingen de plank volledig misslaan.  

     Maar in tegenstelling tot bovenstaande dwalingen: Als alle zieken werden genezen, rechtschapenen werden beschermd en alle slechten vernietigd, zou het hele plan van God teniet worden gedaan en zou er een eind komen aan het fundamentele beginsel van het herstelde evangelie, namelijk  keuzevrijheid. Niemand zou in geloof hoeven te leven. Als vreugde, vrede en beloningen onmiddellijk gegeven werden aan hem die het goede deed, dan zou iedereen het goede doen, maar niet omdat het goede juist was. Onze kracht zou niet beproefd worden, we zouden ons karakter niet kunnen ontwikkelen en geen vooruitgang maken in onze vaardigheden. Er zou geen keuzevrijheid zijn, alleen maar satanische overheersing.

     Als onze gebeden onmiddellijk zouden worden beantwoord, volgens onze  verlangens en ons beperkte begrip, dan zou er weinig of geen lijden, verdriet, teleurstelling, of zelfs geen dood zijn, dan zou er ook geen vreugde, succes, opstanding, eeuwig leven of godschap zijn.

     Omdat we menselijk zijn, zouden we het liefst alle lichamelijke pijn en kwelling uit ons leven bannen en ons verzekeren van gemak, maar als we de deur naar verdriet en zorgen sluiten, dan zouden we wel eens onze grootste geestelijke vrienden - de Godheid - kunnen buitensluiten.  

     Geen enkele vorm van verdriet, pijn of beproeving die wij doormaken, is verspild, maar dragen bij tot onze vorming, ontwikkeling van eigenschappen zoals geduld, geloof, standvastigheid en nederigheid. Als we lijden geduldig doorstaan, bouwt het karakter op, reinigt het ons hart, verruimt het onze ziel en maakt het ons zachter en liefdadiger, waardiger om een kind van God genoemd te worden, een vorming waarvoor we hier gekomen zijn, die ons in staat stelt om meer zoals God te worden. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.