5 ultra korte verhaaltjes (2)

Door Cchristel gepubliceerd op Wednesday 12 September 13:17

Kattig

Ik had me ingelezen over omgang met haar, een tip onthouden en die volgde ik op. 
Ook de keer dat ik een aardig stuk laminaat kon wegbreken, zeiknat tot op de betonvloer. Ook de keer dat er een dikke bonus lag, midden in de badkamer. De keer dat ze de kikker op onze deurmat naar binnen slurpte en de keer dat ze met een levende muis naar binnen kwam. 
Telkens klonk hetzelfde riedel haar kant uit: ‘Lief! Maar wil je dit niet meer doen?’ 
Ik werd nooit boos en zij deed het nooit meer.

 

Zelfbepaling

Mijn onderbroek hoefde niet uit. 
‘Kleed je maar aan,’ zei ze, na onderzoek, ‘er bestaan twee soorten vitiligo en we doen onderzoek. Wil je meewerken? ’
‘Natuurlijk.’ 
Ze pakte papieren, omcirkelde en overhandigde: ‘Meld je hiermee bij wachtkamer drie.’ 
Twee mannen, eentje met fotocamera showde de kleedkamer. 
‘Je mag alles uittrekken en op het podium staan.’
Podium? 
‘Alles?’ 
Hij keek op papier: ‘Ja alles.’ 
‘Ik hou mijn onderbroek aan.’
‘Alles. Dat staat hier.’
‘Ja, er kan zoveel staan.’

 

Bovenaardse wormen

‘Zij hebben ook allemaal uniek dna.’
‘Ben je nou serieus?’
‘Ik weet ook niet, maar wat zuigen wij? En hoezo van apen afstammen, die bestaan toch gewoon? De enige verschillen zijn de grootte en de lichamelijke gespletenheid, maar onze armen en benen zijn nodig om ons bovenaards te kunnen voortbewegen. Per slot, we komen toch allemaal uit een gleuf. Nou, de ene helft kreeg een extra gleuf mee en de andere helft een miniworm. Het kan geen toeval zijn.’
Hij lacht. ‘Kom hier, glimwormpje van me.’

 

Hondenuitlaatveld

Het was niet makkelijk, de omgeving was nieuw, maar oefening baarde kunst. Als ze bang was, verstopte ze zich. Plek zat. Er was geen verkeer, dus dat was perfect. 
Zo liepen we elke dag. Bewegen was goed voor d’r. Ik riep, klinkelde mijn sleutelbos en zij volgde, naar het uitlaatveld. 
Die man was er ook, op een dag. Hij had een grote hond. Zag me wachten. Mijn dametje zat verstopt, ergens achter de struiken. 
‘Is jouwe groot? ’
‘Nee, dat zou niet best zijn.’
Zijn hond stierde door. 
De kat kwam tevoorschijn.

 

‘Zus-ter!’

Haar stem galmde. Als flexer was het elke keer afwachten. 
‘Ik moet plas-sen!’
Ik keek naar Petra, de vaste kracht, druk met medicatie uitzetten. Ik liep in driehoek van de ene naar de ander naar de ene. Iedereen moest eten.
‘Zussss-ter!’
‘Tillift?’ opperde ik.
‘Kan niet,’ zei zij, ‘het is te druk, ze stopt vanzelf, ze heeft incontinentiemateriaal.’ 
‘Zusss-ter, ik moet plassen!’
‘Echt,’ zei Petra, ‘let maar op.’
Inderdaad. 
‘Zus-ter! Ik moet poepen!’

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.