Mijn grote verlangen ...

Door Candice gepubliceerd op Sunday 29 July 21:08

Mijn grote verlangen …

Je ruikt niets meer,

je hoort niets meer,

je proeft niets meer,

je ziet niets meer,

je voelt niets meer …. maar het beangstigd je niet, want je weet niet dat je het niet meer mist.

Velen zijn er bang voor, vrezen het moment, zien er tegen op, willen als het even kan langer leven dan het leven kan zijn …. terwijl het met overmacht het mooiste is wat je kan overkomen.

Verlost ...

van alles wat je irriteert,

van alles om je heen,

van ieder ander mens,

van elk soort nieuws,

van alles wat bij het leven hoort … je bent van alles af en je weet niet dat je er echt van af bent.

Mijn grote verlangen, maar ik zal het nooit middels geweld of het slikken van iets laten gebeuren. Niet middels geweld mijzelf aandoend, niet door pillen door mijzelf uit vrije wil ingenomen.

Mijn grote verlangen mag komen wanneer het maar wil. Zolang het maar niet te lang duurt voor het komt.

Natuurlijk heb ik een voorkeur en heb ik momenten waarop ik het liever niet hoop te beleven, maar tenzij ik het zelf over mij ga afroepen en het is bekend waar ik dan wil zijn, mag het mij altijd gaan bezoeken.

Wil dan zijn in het land van mijn hart in de echt wel zo prachtige Negev woestijn. Maar uiteindelijk bepaald het lot waar ik dan zal zijn ..… en dan zie ik wel of de dood mijn wens laat uitkomen.

Praten of schrijven over de dood heeft volgens velen iets lugubers, maar het is over het enige echte praten of schrijven wat daadwerkelijk zeker is in ons bestaan.

Zeggen dat je dus niet oud wilt worden wordt door de meeste mensjes afgedaan als aandachttrekkerij … tenzij je op goede voet met ze bent, want dan respecteren ze je mening. Dan zoek je geen aandacht, maar geef je blijk van je diepste verlangens. Vreemd hoe alles aan je wat goedgekeurd werd ... afgekeurd wordt als je ruzie schijnt te hebben, Dat is best wel een vorm van instabiel zijn. 

Oud willen worden is voor alle mensen die niet beter weten dan dat de dood iets vreselijks zou zijn. Maar dat is het dus niet. Het verlost je van alles, van echt alles en het allermooiste is ..... dat je het niet eens merkt. Mogelijk wel het moment waarop het je overkomt, maar daarna merk je er niets meer van.

De dood is voor mij een soort van pure gerechtigheid van mijn nooit hebben willen bestaan.

Ik geloof ook in niets, dus ook niet in reïncarnatie en zeker niet in de hemel, hel en/of vagevuur. Er is na mijn dood maar één iets … niets. Mijn dood brengt mij terug tot wat ik was voor ik bestond. Niets.

Velen zullen dit een depressief stuk vinden, maar die snappen het dan gewoon niet. Dood gaan dat is niet negatief en heeft niets met depressief zijn te maken. Ben best wel eens depressief geweest en wel meer dan eens. Maar juist dan, op die momenten mis ik het verlangen om niet meer te willen leven. Dan vecht ik dus om er weer uit te komen, want ik wil niet depressief sterven … dat zou oneervol zijn voor het mooie van wat dood zijn is. En bovendien past dat niet bij mij, want ik geloof heilig in positief zijn, want zoals al zo vaak door mij gezegd;

'Met negativiteit los je geen enkel probleem op!'

Het maakt mij ook niets uit wat anderen van dit artikel vinden en dus ook niet of ze het afkraken. Dat zal me een zorg zijn …. die ‘mensjes’ weten niet beter. Simpel omdat ze het niet willen/kunnen (maar vooral niet willen) snappen. 

Dit artikel is enkel en alleen een soort van lofzang op mijn diepste verlangen.

En de dood, dood zijn … dat is niets anders dan de ultieme vrijheid, want je bent er niet meer en je weet dat zelf niet eens.

*Candice*

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.