Opa Snorkonijn

Door Cchristel gepubliceerd op Sunday 15 July 23:46

Robbie, mooi jongetje, lief neusje, sproetjes in de zomer, een prachtige slag in zijn weelderige haardos en ogen blauw, alsof de oceaan erin spiegelde. Drie, meer was hij niet. 'Robbie opa Snorkonijn.' Meer zei hij ook niet. Opa was overleden. Alweer zeven maanden geleden, dus opa kwam niet, hoeveel keren Robbie ook herhaalde. Robbie staakte het praten.

Vooral zijn papa had gewild dat Robbie afscheid zou nemen van opa. Misschien had hij niet fijn eruit gezien, maar als Robbie geen afscheid zou nemen, had hij opa nooit meer kunnen zien en hoe raar was dat? Zijn mama vond het eigenlijk vanaf het begin een slecht idee: 'Dit begrijpt hij nooit, hoe leggen we hem uit wat hij ziet?' Manlief wist haar te overreden: 'Robbie is ook mijn kind en dit is ook zijn opa. Als hij hem niet meer ziet, denkt hij misschien dat zijn opa hem niet meer wil zien. Dat willen we toch ook niet?' 
Ze deden het. Ze lieten hem kijken in de kist, waarin opa allesbehalve florissant erbij had gelegen en dat hebben ze geweten. Robbie staakte al zijn kunsten: zijn slapen, zijn praten, het leek wel of zijn hele ontwikkeling stokte. Nachtmerries, gillen, schreeuwen, trillen zelfs, klappertanden. Geen arts wist raad. Niet de huisarts, niet de praktijkondersteuner en ook de psycholoog niet, gespecialiseerd in kinderproblematieken.

School diende zich aan. Niet alleen werden kinderen vanaf de komst zindelijk verwacht, ze dienden evenzo aardig op weg te 
zijn waar het taalvaardigheid betrof. Maar Robbie trok zich ogenschijnlijk nergens iets van aan. Hij bouwde met blokjes en tekende met verschillende kleurpotloden konijnenpaleizen waar je u tegen zou zeggen.

'Een niet sprekende konijnenpaleizenarchitect,' verwoordde mams hem richting de directeur van de openbare basisschool. 
De aanmelding zou geschieden. 
'Als u zoon niet praat, is er plek binnen het speciaal onderwijs.'
'Maar Robbie praat wel,' poogde mams, 'tenminste dat deed ie, totdat ...'
'U heeft tot het eind van de maand, mochten zijn vaardigheden opdoeken en hij zijn ontwikkeling voortzetten, is hij uiteraard van harte welkom.'

De druk lag hoog. Zijn moeder wilde geen hoge druk. Ze wilde haar zoon gelukkig zien, ze wilde dat hij met zijn beste vriend, Sem, van vier huizen verderop, naar school zou kunnen lopen, als ze groot genoeg zouden zijn.

'Opa snorkonijn', zo had Robbie zijn opa genoemd. Opa was altijd met de konijnen bezig en hij had een snor, een pluizige, net als dat haar op zijn hoofd. Robbie had leren klimmen op het prachtig stevige konijnenmeubel dat opa Snorkonijn voor zijn 'ratjes met lange spitsoren' had getimmerd. 'Het konijnenpaleis' stond met sierlijke letters op het bordje dat ze hadden gezaagd en waarvan Robbie het grootste deel had gedaan. Dacht ie. 
De konijnen waren al weg. Een buurman van verderop had de verzorging overgenomen. Tranen liepen over Robbies zijn 
wangen tijdens het uitruimen van opa's huis, het leeghalen van de tuin en het weggeven van het konijnenpaleis. Maar het moest. 
En Robbie plaste weer in bed.

Nog een week en dan moet ie praten, dacht zijn moeder toen ze greep naar een doosje voor haar boodschappen, dat ze onder de advertenties op de inpaktafel zette. 'Lieve konijntjes zoeken konijnenliefhebber, Opa konijn is de oudste van het stel, het hok krijg je erbij cadeau,' las ze. Er zat een foto bij van een prachtig hok dat iets weg had van het paleis dat ze maanden geleden hadden geschonken aan opa's buurman, dezelfde die de konijnenverzorging op zich had genomen.

'Ja, het hok is er nog. En ja, de konijnen ook. Opa konijn is favoriet, bij velen in de buurt, een echte knuffelige keutelaar,' 
vertelde de meneer aan de telefoon. Hun buurt bleek dezelfde. De meneer hoorde een deel van mams verhaal en zei: 'Weet u wat? U zegt mij wanneer en ik kom alles bij u brengen. Ik denk niet dat u tijd hoeft te verliezen.' 
'Nu?' vroeg ze. 
'Prima. Ik laad mijn auto in, ik kom eraan.'
Ze keek naar haar telefoon. Wat had ze nou gedaan? Ze sloeg de deur open, liep een ronde door de tuin en wist waar het mocht. Pakte gaas uit de schuur, rolde het uit, ze zouden een mooie ren krijgen. Intussen bekeek ze Robbie, op het terras met zijn legoblokken. De deurbel onderbrak. Ook zijn spel. Hij hief zijn hoofd. Continueerde zijn spel.

'Robbie, iemand aan de deur voor jou,' hoorde hij kort daarna zijn mams uit de hal. Hij maakte geen haast. De meneer kwam binnen, liep de tuin in, langs Robbie, legde een deel naast het uitgerolde gaas. De meneer bracht nog een deel, nog een en elke stap werd beschouwd door Robbie, die inmiddels wat passen dichterbij was gekomen. 
Zag zijn moeder twinkeling in zijn ogen?
'Dit is het laatste', de meneer kwam met een bord, een hamer en een spijker. 'Deze was eruit gevallen,' zei hij tegen de jongen en wees op het gaatje. 'Kun jij hem erin slaan? Dan haal ik intussen de konijnen uit de auto, zodat het paleis kan worden ingericht.' 
Robbie gaf het bordje aan mams en pakte de spijker en de hamer van de man. Zijn moeder hield het bordje op de plek, Robbie tikte de spijker erin en al las hij de woorden niet, hij zag een grote snor.

De meneer plaatste twee kattenmanden op de grond en knielde ernaast. Robbie bukte zijn hoofd, welwillend een blik in de mandjes te werpen. 'Maak maar open,' zei de meneer. In plaats daarvan sprong Robbie een paar meter ervandaan. Daar nam hij plaats, op z'n hurken, met zijn kontje naar achteren. 'Of zal ik deze mand openen en open jij zo de tweede?' vroeg de meneer. Robbie antwoordde niet. De man opende de mand. Een vrolijk konijn, met een sierlijke, ietwat grijze, snor en een warmhartige uitstraling huppelde op Robbie af. Hij opende zijn armen en zei: 'Opa Snorkonijn.'

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.