Wereldse faalangst door onbedoelde mislukking

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 15 July 18:29

     Ik weet nog, toen ik twaalf jaar oud was, dat mijn broer op een zwemvereniging zat, waar hij mee deed aan zwemwedstrijden. Hij maakte mij heel enthousiast met zijn verhalen hierover, waardoor ik met hem mee ging naar het zwembad de Regentes in Den Haag waar hij altijd trainde. De trainer, vond het leuk dat ik met mijn broer was mee gekomen en ik mocht ook aan de training meedoen. Na ongeveer zes maanden vroeg hij of ik op zondag, net als mijn broer, in het Zuiderpark in Den Haag mee wilde doen aan wedstrijd zwemmen en dat liet ik mij geen twee keer vragen, want ik zwom als een vis in het water. Maar in het openluchtzwembad het Zuiderpark was ook een officiële afgevaardigde van de zwembond en om aan wedstrijden deel te mogen nemen moest ik mezelf bij hem laten inschrijven en omdat ik geen zwemdiploma had mocht ik niet aan de wedstrijden deelnemen.

     Nu blijken in ons landje mensen te zijn die vinden dat je dan gefaald hebt. We leven namelijk in een maatschappij waarin vooral successen moeten worden gehaald want in een prestatiemaatschappij kunnen wij faalangstig en depressief worden als we 'mislukken'. Zo kun je, ondanks het cijfer tien, denken dat je gefaald hebt.  

     Nu blijken er in de wereld goed willenden te zijn die op een dergelijke pech het woord faalmoed hebben bedacht. Bijvoorbeeld, er zijn in ons landje restaurants die zich geen fouten kunnen permitteren, wat tot een keiharde werkdruk leidt en daarom een faalavond in de week organiseren. Het personeel mag dan naar hartenlust experimenteren, oftewel: faalkoken. Uiteraard blijkt deze grandioze vrijheid soms naar geniale recepten te leiden, terwijl het ook weer niet 'een daar naar streven' mag worden. 

     Ik ben opgehouden mezelf met anderen te vergelijken, want ik pijnig mezelf onnodig, door te wedijveren en te vergelijken, door mijn zelfbeeld ten onrechte af te laten hangen van de dingen die ik wel of niet heb en de mening van anderen. De enige mening die ik echt belangrijk vind, is die van mijn hemelse Vader. Hij zal mij altijd liefhebben en bijsturen, maar nooit ontmoedigen, want dat is Satans list.

     Zijn antwoorden op de vragen 'Ben ik goed genoeg?' en 'Ga ik het halen?' zijn 'Jazeker! U zult goed genoeg zijn' en 'Jazeker, u zult het halen, als u zich blijft bekeren en niet in opstand komt!' De Vader van mijn geest is geen hard vochtige scheidsrechter, die op een excuus wacht, om mij van het veld te sturen of om mij door loting buiten de boot te laten vallen. Hij is mijn volmaakte liefhebbende Vader, wiens grootste verlangen het is dat ik bij Hem terugkeer en eeuwig als gezin in zijn tegenwoordigheid woon. Hij heeft echt zijn eniggeboren Zoon gegeven, opdat ik, net als ieder een, niet verloren zou gaan, maar het eeuwige leven zou hebben! Ik geloof die eeuwige waarheid en put er hoop en troost uit. Mijn hemelse Vader wil dat ik, net als iedereen, het haal! Dat is zijn werk en heerlijkheid.

     De Vader van mijn geest verlangt alleen van mij, dat ik gehoorzaam ben, mijn uiterste best doe, vaststel wat ik kan verbeteren, en het vervolgens nogmaals probeer. Door dat herhaaldelijk te doen, kom ik steeds dichter bij Hem, voel ik zijn Geest steeds meer en ontvangen ik meer van zijn hulp en genade. De meeste mensen denken dat de verzoening voor zondaars is. Ik ben er echter niet zeker van want ik begrijp en besef dat de verzoening voor iedereen is. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.  

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.