Ik heb door mijn gedragsverandering mezelf bekeerd

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 03 June 15:18

     Ik doe erg mijn best om mijn zonen, die hun weg moeten zien te vinden in deze verwarde wereld, te begrijpen. Als ik probeer te begrijpen waarom zij zich van mij hebben afgewend, terwijl ik niet begrijp wat ik hun aangedaan heb, lukt het mij misschien, om het niet meer persoonlijk op te vatten. Dan hoort het bij hun psychologie dat ze zoiets doen, zonder dat ze mij wilde kwetsen. Het lukt me ook wel om hun te begrijpen, maar tot op zekere hoogte, want het ongelukkige liefdesleven van hun moeder, haar behoefte aan vrijheid om onder de gevolgen van haar rechtszaken vandaan te komen en haar verlangen een nieuw leven te beginnen, dat is allemaal begrijpelijk.

     Er is echter een doorslaggevend element dat ik heel goed kan begrijpen en dat mijn zonen mij misschien moeilijk kunnen vergeven, en dat is de manier waarop ik voor mijn nieuwe leven koos en mijn oude leven achter mij liet. Ze zullen vast vinden dat ik de vrijheid had om een andere keus te maken. Door toe te treden tot 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', door mij die vorm van wetgeving eigen te maken, ben ik voor hun een onbegrijpelijke weg ingeslagen. 

     Verder denk ik dat, als het mogelijk zou zijn om hun daad goed te begrijpen, dan zou dat betekenen dat zij volkomen beïnvloed waren door innerlijke en uiterlijke omstandigheden. Er zou dan geen sprake meer zijn van schuld want schuld begint waar het begrip ophoudt, je niks anders meer kunt zeggen dan: "Dat had je niet moeten doen."

     Ik denk namelijk dat hun huiselijke omstandigheden hun visies en ideeën hun handelwijze bepaalde. Waar zij hun beslissingen op konden baseren, was ingegeven door hun opvoeding: wat is goed, wat is slecht, wat lelijk is, wat mooi is, enzovoorts, sterker nog, niet alleen hun huiselijke omstandigheden maar ook hun sociale omgeving bepaalde hun handelen, want het kan niet anders dan dat hun gedragingen het resultaat waren van ideeën uit hun omgeving.

     De vraag komt dus bij mij op: "Kunnen mijn zonen nog verantwoordelijk gehouden worden voor een misvatting wanneer het handelen van hun volgt uit ideeën, die door hun verwarde omgeving zijn ingegeven?" Zij hadden in die periode geen volwassen eigen vrije wil.

     Een ding weet ik zeker, ik heb door mijn gedragsverandering mezelf bekeerd, sterker nog, het is een verandering van mijn wezen en zijn, waardoor ik het hun en mezelf heb vergeven. Het is een dusdanige ingrijpende verandering dat de Heer over een wedergeboorte spreekt, een verandering van hart.

     Ik denk dat het gehele mensdom moet worden wedergeboren, ja, mannen, vrouwen, natiën, geslachten, en volken; ja, geboren uit God, veranderd van hun vleselijke en gevallen staat in een staat van rechtvaardigheid, waardoor zij, door God verlost, net als ik zijn zonen en dochters kunnen worden, en aldus net als ik nieuwe schepselen kunnen worden, want als zij dat niet doen kunnen zij geenszins het koninkrijk Gods beërven. (Zie Mosiah 27:25-26.)

     Mijn leven heeft een wending gemaakt van honderd tachtig graden wat mijn geluk heeft vergroot en mij een huwelijk heeft gegeven met een toekomstperspectief die zijn weerga niet kent en hoe ouder ik wordt hoe mooier dat toekomstperspectief. Ik heb dus nergens spijt van en wens mijn zonen het allerbeste in hun wereldse leventje. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.