Blues in de kerk.

Door Leonardo _1 gepubliceerd op Thursday 15 March 19:28

Blues in de kerk.

Ooit, lang geleden in Centraal Frankrijk…

 

Het was druk op het plein voor de kerk. Niet zozeer dat de kerk een toeloop van kerkgangers had. Nee, dat beslist niet.

   Het had te maken met de drie donkere muzikanten en een blanke jonge vrouw, die in de hoek van een voorportaal van het kerkgebouw hun muziek ten gehore brachten.

   Blues was het wat ze speelden…

   Harde snijdende gitaarmuziek, in kombinatie met de tonen van een blues-harp begeleidt door een kleine drumsessie en basgitaar. 

   Ik bleef stilstaan, aangetrokken door de tonen van de gitaar. De gitarist was een virtuoos. Snelle en ongewone rifjes wisselden af met ingetogen geluiden van zijn gitaar. Fantastisch klinkende  muziek welke weliswaar misschien niet geheel en al in de gewijde ruimte van het kerkgebouw paste, maar in elk geval wel publiek trok.  Er stond al gauw een kleine zestig mensen, jong en oud, op het ritme van een snel nummer mee te stampen en te klappen.

   Zoveel bezoekers trok de kerk allang niet meer gedurende de zaterdag en zondagmis. Meneer pastoor had overigens bereidwillig aan de drie mannen en de jonge vrouw toestemming gegeven om hier te musiceren. Misschien wel omdat de man ook een blues liefhebber was. Of misschien gewoon vanuit het idee zijn kerk eens op een andere wijze te presenteren. Het waren voor mij onbekende muzikanten. Mensen in de leeftijd variërend van vijf en twintig tot vijftig jaar oud.  De mannen spraken goed Frans met een zwaar Amerikaans accent. De vrouw sprak alleen Amerikaans-Engels. Ze bleken uit de Amerikaanse staat Louisiana afkomstig te zijn en thans bezig te zijn met een soort van muzikale trektocht door Europa. The Blues Adventure, zo heette hun kleine gezelschap. Hun muziek hield het midden tussen de moderne harde Big City blues en de meer ingetogen Mississippi blues. De mondharmonicaspeler, de oudste van de muzikanten, zong af en toe op een nummer met een harde  ,,gravel-voice,, U kent dat wel.  Zo’n zwaar donker stemgeluid, dat je eigenlijk alleen bij sommige negroïde mannen aantreft. Het paste overigens geweldig goed bij de nummers die ze speelden.

    Ik stond er een tijd lang bij te luisteren waarbij het me opviel dat er vrijwel niemand van de toehoorders wegliep. Sterker nog;  het aantal toeschouwers groeide daarentegen gestaag. Iedereen die langskwam bleef stilstaan en luisterde naar de soms zeer bijzondere fonetische klanken die weerklonken in de hal van de kerk, als gevolg van de weerkaatsing van het geluid tegen de hoge kale muren. 

   Na een goed uur hielden de muzikanten het voor gezien.  

   Er stond een muziekstandaard met een bolhoed er aan geknoopt. Verschillende mensen deponeerden daar enkel centimes in als beloning voor het optreden. De mannen borgen de instrumenten op in een nis van de kerk, trokken de stekkers uit de contactdozen van de versterkers, waarover even later door twee medewerkers van de koster een zeil werd getrokken om een en ander aan het zicht te onttrekken.  Vervolgens liepen ze met elkaar naar de overkant van het plein waar ze zich op het al behoorlijk frisse terras van Café-du-Centre, in de harde witte plastic zetels lieten neerzakken.

   Geen pastis, maar bier en een cola werd er gedronken. 

   Later hoorde ik van een van de hulpkosters van de kerk dat deze muziekvoorstelling was georganiseerd en betaald door de gemeente in het kader van een plaatselijk feest. 

   Ik durf bijna niet te schrijven wat deze muzikanten betaald kregen, maar een fijne warme kamer in het plaatselijke Novotel zat er voor hen absoluut niet in… 

 

© Leonardo

15-3-2018

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.