Ouderverstoting

Door Sepa gepubliceerd op Thursday 08 March 16:55

Al eens gehoord van de term ouderverstoting? Ouderverstoting oftewel oudervervreemding ontstaat bij gescheiden ouders waarvan één van beide ouders het kind of kinderen opzet tegen de andere ouder. Meestal probeert de ene ouder de ander zo zwart te maken, dat het kind of kinderen uiteindelijk besluit(en) het contact met de andere ouder te verbreken.  Bij een scheiding zijn de kinderen altijd de dupe. Zij hebben er niet om gevraagd dat hun ouders uit elkaar gaan. En als dat ook nog eens op een akelige manier gebeurt (ruzies, geschreeuw of juist stilte, fysiek geweld, beschuldigingen over en weer, familieleden die zich ermee bemoeien, toestanden met politie, aangiftes) dan kan ik mij heel goed voorstellen dat kinderen zich afkeren van de ouder die zwart gemaakt wordt. En al helemaal als deze ouder besluit het huis te verlaten en een scheiding aan te vragen. Doet de leeftijd waarop zich dit afspeelt eraan toe? Ja natuurlijk. Een kind van 2 reageert anders op deze situatie dan een kind van 11 jaar. De ouder die in de steek gelaten wordt, reageert zich af op de kinderen, terwijl dat juist niet de bedoeling is. Het monoloog oppakken, communiceren en proberen een normale verstandhouding te krijgen behoort het doel te zijn. Maar wat als pogingen van de intermediar op niets uitlopen? Wat als er sprake is van eenrichtingsverkeer in plaats van tweerichtingsverkeer? Wat als er geen respect en vertrouwen meer is? Juist, een scheiding lijkt de enige oplossing. Dan keert de rust terug en kun je proberen met die ervaring je leven weer nieuwe inhoud te geven. Kinderen van welke leeftijd dan ook, willen niet dat hun ouders uit elkaar gaan. Het is hun moeder en vader en die blijven voor altijd bij elkaar. Het verdriet van hen, de onmacht en misschien de woede die ze voelen is onbeschrijflijk groot. Staan deze kinderen er ook bij stil dat de onmacht, pijn en woede van de ouder die besloten heeft een scheiding in te dienen net zo groot is, en wellicht nog groter als de kinderen besluiten geen contact meer te willen? Je kinderen leven, hebben het fijn(?) zonder jou en hebben er geen moeite mee dat je geen deel meer uitmaakt van je leven. Helemaal niet als de ouder die 'in de steek' gelaten heeft zijn of haar leven moeiteloos oppakt en vrij snel een nieuwe partner heeft en ermee trouwt. Alle mooie en dierbare momenten zijn vergeten; het vieren van verjaardagen, de vakanties, troosten als ze ziek zijn, troosten als er iets is gebeurt op school, het eerste vriendje of vriendinnetje, samen lachen en huilen. Voor de ouder die verstoten wordt is dat onverdraagzaam. Je vraagt je af of ze om je rouwen? Als iemand doodgaat kun je dat na verloop van tijd accepteren. Tenslotte wacht ons dit allemaal en je weet dat die persoon nooit meer terugkomt. Met ouderverstoting kun je mijn insziens nooit leven. Die pijn blijft en slijt nooit. Wat is jullie mening hierover en hebben jullie ervaringen hiermee?

Living without youre children is the closest thing you get to hell on earth 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.