Herseninfarct, longkanker en keelkanker deel 2

Door Franky Huguenay gepubliceerd op Sunday 10 December 14:51

Inleiding: de laatste levensjaren van mijn vader.

Ik heb jullie al verteld wat mijn vader allemaal al heeft meegemaakt in deel 1 van dit verhaal. In het tweede deel wordt het alleen maar erger, tot dat mijn vader het zelf niet meer zag zitten.

Afspraak bij de longspecialist.

Ik deed mijn vader toen naar de longspecialist, en er werden eerst platen genomen. En de dokter zei, er is een klein plekje op je longen, maar ik zou graag een MRI laten nemen omzeker te zijn. Toen wij terug bij de specialist kwamen, leek het longkanker te zijn. Maar ze konden het niet opereren omdat ze daar niet goed aankonden. Voor chemptherapie kwam hij niet in aanmerking omdat hij al veel de mager was, hij woog toen nog maar 50 kilogram. En zijn lichaam kon niet meer tegen de chemo. Toen stelde de arts voor dat hij bestralingen moest krijgen, en dat vond hij goed om dat nog te doen. Want chemo wou hij niet omdat hij mijn moeder te veel had zien aftakelen door de chemo. Mijn vader moest toen 1 bestraling per dag krijgen, en in totaal 60 keer. Ik heb hem voor de eerste keer weg gedaan, omdat ze tekeningen op zijn lichaam gingen zetten voor waar ze juist moesten bestralen. Want dat moest heel juist berekend worden naar het schijnt. De eerste 14 dagen dat hij bestralingen kreeg ging het nog, maar daarna was er met mijn vader niets meer aan te vangen. Hij was altijd kwaad en krikkel, en hij wou niemand niet meer zien. Zelfs mij en mijn zuster niet meer. Natuurlijk gingen wij er nog wel naartoe. Maar hij hoorde bijna ook niets niet meer, maar hij had wel een gehoorapparaat, maar toen wij er waren stak hij dat nooit niet meer in zodat hij niet meer moest horen wat wij zeiden. Wij zaten in de keuken, koffie kregen wij niet meer en toen stond hij recht en ging in de salon zitten, zonder dat hij nog naar ons om keek. Zo depressief was hij aan het worden. Toen gingen wij maar terug naar huis toe.

Toen nog een afspraak bij de neus-keel en oorarts.

Na een tijdje ging het dan toch wat beter met hem, en we waren terug welkom. Hij rookte nog altijd en klonk altijd heel hees. Hij zei dat zijn keel precies aan het dichtslippen was. Mijn vrouw zei ga dan eens naar de huisarts en laat er eens naar kijken. Mijn zus is dan naar de huisarts gereden met mijn vader, en die stuurde mijn vader direct door naar een keelarts. Ik ging er weer met hem er naartoe, weer allerlei onderzoeken, en het kwam er op neer dat hij keelkanker had bijgekregen. De keelarts stelde voor om een pijpje in zijn keel te steken. Omdat zijn keel aan het dichtgroeien was van de kanker. Mijn vader wou toen weer niet luisteren, en de arts zei "het zal nog een tijd dichtslippen en dan zou je kunnen sikken. En dat is geen leuke dood zei de arts". En als wij er dan toch op tijd zouden bijzijn en de ambelanciers moeten dat pijpje steken kan het zijn dat ze heel vlug moeten zijn. En dat het dan niet zo goed gestoken kan worden. Nu met een operatie kunnen we dat rustig doen en zijn we zeker dat het pijpje goed zal zitten. Mijn vader besloot het dan maar te laten doen. 

Tot slot:

Toen dat pijpje er dan in zat kon hij helemaal niet meer praten. Er zat een soort schuivertje op dat je er kon afhalen als hij moest hoesten en dan kwamen de slijmen er langs daar uit. (Dat was geen prettig zicht natuurlijk). Maar hij kon dat schuivertje er niet ophouden, daarom kon het niet meer langs zijn mond komen, en kwam er langs dat pijpje er alles uit. Toen hij iets wou zeggen moest hij het opschrijven met zijn linkerhand. Maar als dat niet ging zoals hij het wou, was hij weer boos en sprak niet meer tegen ons. Als mijn vader dan toch nog eens goed gezind was, zei hij tegen mij "gaan we een sigaret roken". Ik vond het oké (ja wat moet je anders zeggen, ik rookte zelf). Toen wij in de rookzaal zaten vroeg hij mij om een sigaret. Hij trok er van en de rook kwam langs het pijpje eruit. Hetzelfde gebeurde als wij in de kantine koffie gingen drinken kwam de koffie er ook langs daar door. Gewoon omdat hij dat schuivertje er niet kon ophouden. Hij zei tegen mijn zuster dat hij het niet meer zag zitten en naar coda wou gaan voor palliatieve zorgen. En daar dan rustig te willen gaan sterven. Mijn zus kwam toen bij mij langs en ze legde het allemaal uit, en vroeg wat ik er van vond. Ik heb toen gezegd "als dat zijn beslissing is, wat kunnen wij er dan aan doen". Het klinkt misschien wel hard, maar ik weet niet wat mijn vader voelde van pijn. En de winter kwam er aan en dat zag hij ook niet meer zitten. Want hij kon de ondertiteling van de tv ook al niet meer lezen. 

Mijn zus is toen naar de huisarts gegaan om toestemming te krijgen om naar coda te gaan. (Er waren toen maar 5 of 6 kamers en mijn zus dacht dan dat het nog wel een paar weken zou duren voor hij daar naar toe kon). De huisarts belde voor een kamer en twee dagen later mocht hij al komen. Mijn zus belde toen al wenend naar mij en legde alles uit. 

Mijn zuster heeft hem toen naar coda gedaan, hij was nog bij zijn volle verstand. En wist dat hij daar zou sterven. Maar hij lachte zei mijn zus toen hij daar binnen was. Mijn vader kreeg toen een kamer en mocht op het bed gaan liggen, en zeiden dat de dokter kwam om 18.00 uur. Mijn zus moest gaan werken nadat ze mijn vader had binnen gebracht. Ik ben dan na de middag naar hem toe gegaan en ben bij hem gebleven tot de dokter er was. De dokter gaf hem toen morfine, waar door hij na een tijd een overdosis zou krijgen en zou sterven. Toen de dokter geweest was zei mijn vader "gaan jullie maar naar huis ik wil wat slapen". Ik heb toen al wenend afscheid genomen samen met mijn vrouw. Hij zei nog "je moet toch niet wenen, het is mijn eigen beslissing toch. Zie dat jullie het maar goed doen in jullie verdere leven".

Die woorden ben ik nooit vergeten, en ik denk daar nog dikwijls aan. Mijn zus heeft hem op donderdag 07 oktober 2011 binnen gedaan in coda, en ze heeft mijn vader zien sterven op zaterdag 09 oktober 2011om 22.00 uur. Ik ben wel blij dat ik afscheid heb kunnen nemen, maar de woorden die hij zei zal ik nooit vergeten. RIP mijn goede vader.

 

*franske59*

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.