Herseninfarct, longkanker en keelkanker.

Door Franky Huguenay gepubliceerd op Saturday 09 December 20:32

Hoe mijn vader heeft afgezien voor hij is gestorven.

Ik wil eerst iets over mijn vader vertellen, van hoe hij was. Mijn vader heeft dag en nacht gewerkt voor mij en mijn zuster de beste opvoeding te geven. Hij rookte heel veel, en hij had niet de gezondste stiel, hij was namelijk steenkapper. In het weekend ging hij wel graag een pintje drinken, en een potje gaan biljarten. Toen hij op zijn 59ste met pensioen mocht gaan, was hij heel gelukkig. Hij had toen 45 jaar gewerkt, want hij was op zijn veertiende beginnen gaan te werken. Hij mocht op pensioen gaan (normaal moest hij tot zijn zestigste werken) omdat mijn moeder de ziekte van Kahler had, en wou haar toen thuis verzorgen. In 1995 was mijn moeder gestorven, en mijn vader heeft er 8 jaar voor gezorgd. Hij ging bijna niet meer weg, of ik en mijn zuster moesten komen om bij mijn moeder te komen zitten. Want ze kon toen zelf niet meer uit het bed komen. Erg genoeg. Toen was hij 67 jaar toen ze gestorven was en had er veel verdriet van, maar hij nam zijn leven terug op.

Wat gebeurde er toen met mijn vader.

De eerste jaren ging het nog goed met hem, en ging terug zijn pintje drinken (alleen in het weekend). En als het goed weer was zat hij altijd in de tuin te werken, want mijn vader had heel groene vingers. Er moest nog maar 1 grassprietje omhoog staan, en hij stond er al met zijn grasmachine. Toen hij 69 jaar was, is de misserie begonnen. Hij voelde zich niet zo goed op een dag, en hij ging naar de dokter. De dokter onderzocht hem, en zijn bloeddruk was toen 21 over 10. Toen kreeg mijn vader medicatie om zijn bloeddruk te laten zakken. Hij moest die toen 14 dagen nemen en dan moest hij terug naar de dokter komen. Hij heeft die medicijnen toen allemaal ingenomen en hij voelde zich terug goed. En ging natuurlijk niet meer naar de huisarts terug. Op dat punt was hij heel koppig, om naar de dokter te gaan. In heel zijn leven had hij misschien 10 keer een dokter gezien. Hij zei altijd "het is vanzelf gekomen en het zal dan wel weer vanzelf over gaan ook". Maar iedereen weet ook wel dat je ouder wordt, dat dat niet blijft duren hé. Het was op een woensdag in juli dat ik en mijn vrouw hem thuis eens een bezoekje gingen brengen. Hij was toen in de tuin onkruid aan het uitdoen, en dan zat hij altijd op een tuinstoel. Ik zie hem er nog zitten, als ik aan hem denk. We hebben toen samen wat koffie gedronken en gezellig gepraat over de dingen van wat er in ons dorp gebeurd waren. (dat zal iedereen wel doen denk ik). We hebben daar toen zo een 3 uur gezeten toen gingen wij naar huis, en voor de rest was alles goed met mijn vader toen wij door gingen. Zo rond 21.00 kreeg ik van mijn zuster telefoon, dat mijn vader in het ziekenhuis lag. En vroeg of ik kon komen. Het raarste wat ik er aan vind is dat hij mijn zuster heeft opgebeld, en niet mij. Ik woonde vlak naast hem. Later hoorde ik vertellen dat hij naar de telefoon is gekropen, en dat hij de eerste sneltoets heeft genomen die hij toen vond. En dat was die van mijn oudere zus.

Ik en mijn vrouw reden zo snel mogelijk naar het ziekenhuis.

Ik ben toen direct in mijn auto gesprongen, samen met mijn vrouw. En zijn toen naar het ziekenhuis gereden. Mijn zus had gezegd dat ik naar spoed moest komen, omdat hij daar nog lag voor onderzoeken. Toen ik en mijn vrouw er aan kwamen lag hij op een bed met allemaal darmpjes en baxters, jullie zullen dat ook wel kennen natuurlijk. Ik ging naar hem toe en hij zei "daarstraks was ik nog in de tuin aan het werken en nu lig ik hier". Ik antwoorde daarop "ja inderdaad, maar wat is er nu allemaal gebeurd". Maar hij wist het zelf allemaal niet meer zo goed. Ik zag wel dat zijn mond een beetje scheef trok aan de rechter kant, en dat hij alleen iets kan doen met zijn linkerarm. Toen de artsen kwamen zeiden die "jullie vader heeft een hersenbloeding gehad, en hij is langs de rechterkant verlamd. Maar met revalidatie kan het nog wel beter worden" Hij heeft toen 14 dagen in het ziekenhuis gelegen en kreeg kiné. Want hij moest wachten op een plaats in het revalidatiecntrum 'De Mick' dat bij ons in Brasschaat lag en wij woonde in Kapellen, dus dat was niet zo ver af voor ons. Maar waren al begonnen met de revalidatie in het ziekenhuis. 

Eindelijk mocht hij naar het revalidatiecentrum waar ze beter gespecialiseerd waren, en de sfeer huiselijker was.

Ik en mijn vrouw gingen 2 keer per dag naar hem toe om hem te bezoeken, en mijn zus 1 keer, omdat die moest gaan werken. En ik was toen werkloos en had de tijd daarvoor om hem gaan te bezoeken. Toen gingen we elke keer naar de kantine (want roken deed hij nog) en vroeg aan mij of hij een pintje zou mogen drinken Ik zei daarop ééntje zal wel geen kwaad kunnen zeker. Toen ben ik 2 pintjes gaan halen, en hij fleurde helemaal op. Dat deden wij dan 2 keer per dag. Met mijn zus deed hij dat niet omdat zij nogal strenger was dan ik en ze zou het toch niet gaan halen dacht hij. Mijn vader kon eigenlijk al redelijk terug stappen, maar zijn arm werkte niet zo goed mee. Toen is mijn vader links leren gaan schrijven, want zijn spraak ging ook redelijk achteruit. Toen ik op een dag met mijn vrouw er aan kwam, begon hij te wenen. Hij zag het daar niet meer zitten en wou terug naar huis. Toen heb ik naar mijn zus gebeld en die wou dat toen niet, omdat hij nog moest revalideren. Toen zat mijn vader ongeveer 2 weken in dat centrum, en moest er normaal 6 weken blijven. Ik had het niet verteld dat ik naar mijn zus had gebeld, en hij wist het niet. Dus stelde hij mij ook geen vragen. Daarna heb ik dan nog eens met mijn zus gepraat, en heb toen gezegd, kunnen we dan geen kinesist naar huis laten komen. We hebben toen met de verpleging gepraat, en die zeiden dat het misschien beter was dat hij in zijn eigen omgeving zat. Omdat hij in dat centrum niet goed meewerkte en naar huis wilde gaan. Toen wisten we direct waarom zijn spraak en rechterarm niet goed meewerkte, omdat hij iedereen altijd maar wegstuurde. En de verpleging hebben er ons nooit niet over aangepakt ook niet, dat vond ik wel erg eigenlijk.

Eindelijk zei mijn vader "terug thuis".

Mijn zuster had alles geregeld dat er een kinesist aan huis kwam. Hij mocht toen een soort rekker gebruiken om aan de muur te hangen en daar zijn rechterarm de rekker zover mogelijk naar zich toetrekken. De kinesist heeft 14 dagen mogen komen om met zijn arm en rechterbeen te werken, en gooide die toen ook weeral buiten. Einde revalidatie. Hij vond dat hij al terug goed was en kon terug in de tuin werken. Heel stom natuurlijk. Mijn vader kon toen terug naar het dorp om daar een pintje te gaan drinken, maar na een paar keer gevallen te hebben, is hij maar thuis gebleven. Dus zijn pintje hadden ze al afgenomen, bij manier van spreken. Want thuis heeft hij nooit niet gedronken, een bak bier kwam er niet in huis.

Een afspraak bij de hartspecialist.

Mijn vader kwam toen niet meer buiten, alleen nog maar om in de tuin te werken. zijn been, arm en spraak was al helemaal terug achteruitgegaan. En kon bijna niet meer lopen. Het links schrijven ging al beter, en we konden het goed lezen ook. Dat was zo een beetje zijn hobby geworden, links leren schrijven. Mijn vader moest eens op controle komen bij de huisarts en om zijn medicatie te laten voorschrijven. De huisarts hoorde een soort geruis aan zijn hart en stuurde hem door naar de hartspecialist. Mijn zus deed de afspraak en ik deed hem toen weg. De specialist stelde voor om een drietal dagen opgenomen te worden, om alle onderzoeken te kunnen doen van wat er zou kunnen schelen. Mijn vader zei "daar denk ik nog niet aan, ik wil de onderzoeken wel laten doen maar dan wil ik dat met dagkliniek, en anders gebeurd er niets". Zijn koppigheid kwam weer naar boven. En de hartspecialist vroeg waarom hij geen paar dagen wou blijven. Dat was omdat hij voor zijn dieren moest zorgen zei hij. Maar hij heeft het toch klaargekregen dat het daghospitaal zou worden. Toen dat gebeurd was moesten we terug naar de hartspecialist om de resultaten te weten. Er zat zoveel water rond zijn hart, dat ze er niet aan uit konden dat het hart nog kon kloppen. Toen kreeg hij medrol voorgeschreven die het water zou moeten laten wegvloeien. Maar de hartspecialist was er niet gerust in en stuurde mijn vader naar een longspecialist. 

Dit was het eerste deel van mijn verhaal over mijn vader zijn laatste levensjaren. Ik ga zo spoedig mogelijk het tweede deel aanmaken.

 

*franske59*

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.