Mijn biljartverleden.

Door Franky Huguenay gepubliceerd op Wednesday 06 December 13:24

Inleiding: Deel 1

Ik wil het graag eens hebben over mijn hobby biljarten, dat ik nu al ongeveer 40 jaar doe. Vanaf mijn 8 jaar ben ik met biljarten begonnen samen met mijn vader, die toen al langer aan het biljarten was. Ik heb met mijn vader een keu gaan kopen, en daar heeft hij zijn hele leven mee gespeeld. Op zaterdag en zondag mocht ik dan mee gaan biljarten, hij speelde in clubverband. Maar ik mocht er toen niet aan meedoen omdat ik nog te jong was. Ik had er wel wat aanleg voor en speelde al snel 20 caramboles op 25 beurten, wat toen het minimum was. En dat op mijn 8 jaar.

Het begin van mijn biljarten.

Toen ik die 20 speelde mocht ik van de club mee handicap spelen, maar tegen andere café's mocht ik nog niet meedoen. Omdat je dan minimum 16 jaar moest zijn. Toen in die tijd (1978) was het een echt feest om te gaan biljarten, de vrouwen van de biljarters gingen bijna allemaal mee. En na het biljarten werd de muziek opgezet en werd er gedanst tot 03.00 uur in de morgen. Wat spijtig genoeg niet meer is. Ik evolueerde nogal snel en op mijn negende kon ik al 30 caramboles spelen op 25 beurten. Mijn vader zag dat ik er aanleg voor had, en wou mij toen les gaan laten nemen bij de belgische biljarter ludo Dielens. Weet je wat ik voor antwoord gaf? "nee ik wil geen les nemen want ik zal het wel uit mezelf leren", heel stom natuurlijk, vinden jullie ook niet? Toen speelde ze nog met 2 witte ballen en één rode bal, waar op 1 witte bal een stip stond, waar je meestal moest mee opgaan. Maar van de cafébaas mocht ik daar niet mee spelen, ik moest nog met echte ivoren ballen spelen. Die niet meer werden afgedraaid, en zaten dan vol met putten en bulten. En goed kon je daar niet meer mee spelen omdat ze niet meer afgedraaid werden waren de biljartballen meer vierkant dan rond. De keu moest ik uit een rek pakken die in de café's stonden. Want ik had er nog geen gekregen, en met mijn vader zijn keu mocht ik nog niet spelen. Als je dan zo een keu pakte uit de rek en die op het biljart legde, stonden die zo krom, dat je er een koord tussen spande, en een pijl had, er meer kon boogschieten. 

Het verdere verloop van mijn tienerjaren op het biljart.

Toen ik 12 jaar was speelde ik 42 caramboles, en mijn vader speelde toen 48. Er waren mensen bij die tegen mij niet wilde spelen (want ze moesten maar eens verliezen tegen een 12 jarige). Zo was de mentaliteit van vroeger helaas. Toen er nog veel café's waren in mijn dorp (Kapellen) speelde ze bijna elke week een wedstrijd tegen een andere café. Dus ik had er niets meer aan, want ik mocht nog niet meedoen. Er was één café in Putte-Kapellen dat toen sax alto heette en waar mijn vader een goede vriend had. Die wou toen wel spelen tegen mij, en die speelde 53 punten. Swa heette die persoon (dat zal ik nooit vergeten) en die won van mij, omdat ik eigenlijk te zenuwachtig was om te spelen. Dat zal je wel begrijpen 12 jaar en nog nooit toen in die tijd een wedstrijd gespeeld tegen een ander café. Ik stond gewoon te bibberen aan de biljarttafel. 

16 jaar eindelijk mag ik meedoen.

Toen ik 16 jaar was kreeg ik mijn eerste keu van mijn vader, en ik was daar zeer fier op. (Eindelijk een eigen keu, je zou voor minder fier zijn). De uitbaters van het café dat toen de drie koningen hete zijn toen gestopt, toen de man overleden was. We gingen met onze club een ander lokaal zoeken, en dat heette toen de reisduif (bij Suske en Wiske). Op zo een mooie en goed onderhouden biljart had ik nog nooit gespeeld. Die ballen bleven toen maar rollen (helemaal iets anders dan die pompbak van de drie koningen). Het resultaat was dan dat ik snel 55 speelde, en één van de betere van de club werd. Toen die uitbaters weer stopte omdat die op pensioen gingen, kwamen er andere uitbaters in (gelukkig maar, anders hadden we weer een andere locatie moeten gaan zoeken). Toen heb ik klein Rogerke leren kennen, die noemde ze zo omdat die maar 1 meter 50 groot was en altijd hoge hakken droeg om wat groter te lijken. Die speelde toen 150 caramboles, en ik nog altijd 55. Die heeft mij heel wat bijgeleerd en in een mum van tijd speelde ik 70 punten. Toen heb ik met roger samen een tornooi gaan spelen (paastornooi) en wij moesten samen toen samen 147 spelen 2/3 van de punten die we samen speelde (Rogerke had een beetje vals gespeeld en zich maar 100 opgegeven, toen in die tijd werd dat nog niet zo erg gecontroleerd). Toen heb ik voor de eerste keer de halve finale gespeeld en we werden uiteindelijk derde. Wat was ik gelukkig mijn eerste beker in mijn handen te houden.

Er even tussen uit.

Toen die uitbaters stopte was ik 22 jaar en had daar ongeveer 7 of 8 jaar gespeeld. Toen is heel de ploeg uit elkaar gevallen, en ieder ging zijn eigen weg. De éné stopte ermee, de helft van de club kwamen niet meer graag in dat lokaal enzovoort. Toen heb mijn eerste vrouw leren kennen, wij gingen wel naar een café, waar ik kon biljarten. Maar niet meer in clubverband. Na zo een jaar begon ik het wel te gaan missen, en werd er bij ons in het dorp een biljartzaal geopend door Willy Wezenbeeck. Ook een heel goede biljarter, en die clubs speelde in de Belgische bond. Ik ben er naar toe gegaan en heb er mij laten inschrijven. Ik zei dat ik 70 speelde en Wezenbeeck zette mij bij de catogorie van 50 te spelen punten, waarom weet ik nog niet. Ik kende daar niemand en Willy zei tegen iemand dat hij tegen mij eens moest spelen. Maar die man speelde 300 caramboles en ik 50. Wij begonnen aan de wedstrijd en ik speelde redelijk goed, maar omdat ik normaal 70 speelde. Speelde ik meer overband en die man waar ik de naam niet meer van weet, ze meer dicht bijeen wou zien liggen. ik heb toen gewonnen en hij ging ineens met iemand anders spelen. Vroeger in de meeste café's werd er nog niet met eigen krijt gespeeld, en bleef het krijt liggen op het biljart. Toen ik die wedstrijd tegen die speler speelde van 300, liet ik per ongeluk mijn krijt op het biljart liggen. En die man gooide het krijt gewoon naar mijn hoofd haha. (ik denk dat hij niet tegen zijn verlies kon). Ik heb daar toen één maal geweest, want dat was de mentaliteit niet die ik zocht.

Begonnen met eigen café.

Ik heb toen nog enige jaren café's afgedaan maar ik voelde mij nergens niet meer zo thuis als in de reisduif. Toen stond er een café over te nemen (1996) en ik was toen 26 jaar oud. Ik heb daar mijn toog na een jaar laten veranderen zodat ik 2 biljarts zou kunnen zetten. Ik had na twee jaar zo een 5 biljartclubs. Toen het café gesloten was en mijn vrouw al sliep (want we hadden toen 2 kleine kinderen) nam ik boeken bij mij en begon het spel libre goed te gaan studeren. tot 4 of 5 uur 's nachts was ik in mijn ééntje aan het trainen. Tot ik op een gegeven moment 209 speelde. Helemaal in mijn ééntje geleerd met boeken en één video. Toen wou er weer niemand niet meer tegen mij spelen, omdat ze te lang op hun stoel moesten blijven zitten. Ze begonnen toen met een competitie libre en dat kreeg de naam KAPU (Kapellen en Putte). Ik mocht toen meedoen en ik moest 200 caramboles maken in 25 beurten. Ik won bijna iedere wedstrijd en toen ben ik in Nederland gaan spelen. Maar daar vertel ik graag meer over in het tweede deel van mijn verhaal.

 

*franske59*

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.