Het gebeurde gewoon en het is niet het noemen waard.

Door Motorfietsgerrit gepubliceerd op Tuesday 07 November 11:12

Plotseling was ik het contact met de wereld kwijt. In volle duisternis zweefde ik door de lucht. Het was luttele seconden geleden dat ik mij nog veilig voelde al trappend op mijn fiets richting thuis. De Blankertseweg van Est naar Meteren had destijds echter geen straatverlichting (is heden ten dage wel een ander verhaal, want ook dat gebied is in de vaart der volkeren gekomen). Maar afijn, ik vloog dus door de lucht, nadat mijn zadel zich had ontdaan van het beheer van stuurmanskunst. In de volledige duisternis was mijn fietsverlichting uitgevallen en terwijl ik poogde de verbinding met de dynamo links van het balhoofd mijner rijwiel, rechterhand pogend koers te houden....koerste ik richting de berm alwaar naast een sloot zich bevond. Jammer dat zulks niet gefilmd is geworden, want het moet welhaast een keurige salto zijn geweest die ik heb volbracht met fiets en al het slob in. Stukje bij beetje bracht ik mijn stalen ros weer richting straatniveau om als een verzopen kat richting Geldermalsen te fietsen. Het was de volgende morgen dat ik ter plaatse mijn schoen terugvond in de oever van die sloot en tegelijkertijd heel veel genade mocht beleven in de wetenschap dat dat ik een enorme val had gemaakt...vlak naast een vlijmscherp snoeimes dat daar in het water lag. 'Op een haar na' durf ik u te zeggen. 

Het was een paar jaar later dat ik geslaagd was voor mijn motorrijbewijs. En genoot enorm van de het vrijheidsgevoel dat mij dat bood. De ganse wereld lag aan mijn voeten en ik stond aan het event van wat ik nog meer zou gaan beleven. 

Maar het was aan het einde van het jaar, Kerst diende zich aan...in de grafische industrie waar ik werkzaam was- dat ik na enorm veel overuren langs de rijkstraatweg huiswaarts ging. Het was potjandikkie niet anders dan wat me toen overkwam; een dikke mercedes verliet de parkeerplaats van een restaurantcomplex...niet oplettend op zijn omgeving. En daar reed ik dus...een heus ernstige aanrijding tot gevolg. Twintig meter door de lucht geslingerd en met een smak ter aarde geworpen. En nadat ik -na enige minuten bewusteloos was geweest- ik mijn hulpverleners die mij van het wegdek opraapten mogen assisteren in het ontdoen van mijn valhelm. En ik kan er nog meer over vertellen, want er zijn inmiddels nog meer evenementen gepasseerd, waardoor ik kan zeggen dat op mijn schouder een engel zit. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hou die engel maar te vriend. Je kunt hem/haar maar weer nodig hebben!
Eerder een Bengel , een engel zou het voorkomen.;)
Wauw dat is niet niets.. ik hoop dat je nu beter voelt.. x