Eerlijk? (Deel 8)

Door A-S-S gepubliceerd op Sunday 15 October 18:18

Ik bijt op mijn lippen, ik weet dat hij gelijk heeft. Hij maakt zo ontzettend veel bij mij los, dat het mij gewoon bang maakt, om toe te geven aan mijn gevoelens, en daar over eerlijk te zijn, maar ik heb besloten, dat het nu klaar is, met dat laffe gedoe  van mij, en dat ik nu gewoon eens eerlijk moet zijn.

‘Ja.’

Ook als de uitkomst, jou niet bevalt, of als je denkt, dat ik het antwoord niet wil weten?

‘Ja.’

Mijn antwoord klinkt zekerder, dan dat ik eigenlijk ben, maar toch ben ik blij dat ik dit doe, ook al ben ik doodsbang voor de vragen die komen.

Waar ben jij nou echt bang voor?

Nog voordat hij zijn zin voorledig heeft uitgesproken, verschijnt er bij mij al een brok in mijn keel. Ik ken deze vraag, die heeft hij mij al een eerder gevraagd, en telkens heb ik geantwoord met. ‘ ik ben niet bang.’ Het liefst zou ik daar nu ook mee antwoorden, maar dat zou niet eerlijk zijn.

Om jou te verliezen.

Je raakt mij niet kwijt.

Dat kun je niet beloven!

Waar zou je mij aan kwijt raken dan?

Weet ik veel! Dat soort dingen weet je nooit, maar ik heb geen zin om over een paar jaar, weer een begrafenis te moeten regelen.

‘Dat hoeft ook niet.’

Dat dacht Phill waarschijnlijk ook, maar toch gebeurde het.

Wat is er gebeurt?

Geschrokken zoek ik naar woorden, het was niet mijn bedoeling, om het over Phill te hebben, zijn voorbeeld gebruikte ik zonder na te denken. Hopeloos, kijk ik Steven aan, in de hoop, om in zijn ogen te vinden, waarom hij daar na vraagt. Wil hij het serieus over Phill hebben, of is het maar ‘verplichte interesse.’ Terwijl ik een nieuwe kaart op tafel gooi, zeg ik zachtjes ‘Ze zeggen een dronken automobilist, die door rood reed.’ Met meer woorden lukt het mij niet om het uit te leggen. Ik wil er niet meer aan denken, ik wil het niet over Phil hebben. Iedereen verwacht maar dat ik huilend aan zijn graf zit, maar te gelijkertijd, moet ik verder gaan met mij leven. Hoe ze die twee dingen samen zien, begrijp ik nog steeds niet. Als ik Steven zijn hand op de mijne voel, wordt ik terug getrokken, na de realiteit.

‘En jij denkt?’

Opnieuw kijk ik hem aan, waar ben ik toch aan begonnen. Ik kan toch niet vertellen wie Phil echt was, hoe zijn gedachten en daden vaak zo anders waren, dan die van andere mensen.

‘Verkeerde vrienden.’

‘Mis je hem?’

‘Nee.’

Opnieuw klinkt mijn antwoord zekerder, dan ik mij voel. Niet dat ik onzeker ben over mijn antwoord, maar het klinkt gewoon raar, om te moeten zeggen, dat je de man waarmee je zo lang getrouwd bent geweest, niet mist.

‘Deed hij je pijn?’

Vol schaamte, sla ik mij ogen naar beneden,  en leg ik zonder te kijken, de eerste beste kaart op tafel. Moet ik nou echt vertellen, dat ik zo’n bende van mijn leven heb gemaakt, dat zelfs mijn eigen man, dingen deed, die mij pijn zouden moeten doen.  Ik moet eerlijk zijn, en voor een ander zou die vraag zo makkelijk zijn, maar ik weet het antwoord niet. Wat hij deed, deed geen pijn, de reden waarom hij het deed, echter wel, en het zo ondraaglijk veel pijn moeten doen.

‘Maakte hij je gelukkig?

‘Wat is de definitie van gelukkig?’

‘Nee dus.’

‘Dat zeg ik niet. Hij had alleen andere normen en waarden, andere principes.’

‘Tegenpolen, zoeken elkaar toch juist op.’

‘Misschien wel, maar hoe graag ik ook wilde, ik kon niet van hem houden, zoals dat van mij verwacht werd. ’

Het is eruit, voor ik er erg in heb. Steven is de eerste die nu weet, dat ik niet gelukkig was bij Phill, dat ik niet van hem hield. Dat ik hem eigenlijk niet mis. Niemand heb ik dat ooit durven vertellen, bang voor de oordelen, bang voor de reacties, bang voor de gevolgen. Bang voor me eigen, omdat het dan zo definitief word. Steven kijkt mij afwachtend aan, maar zegt verder niks. Ondanks dat er een grote last van mij rug af is gegaan, zie ik het niet zitten om er nog langer over te hebben. Dus vraag hem maar het eerste wat er in mij op komt.

‘ Waarom wist jou zus zo goed wie ik was?

‘Daar is ze mijn zus voor, die weten dat soort dingen gewoon. Telepathie of zo, ik weet het ook niet, sommige dingen weten zussen gewoon, net zoals dat die van jou zo lief is geweest, om mij uit te nodigen.’

‘Lief? Dat bedoel je sarcastisch, mag ik hopen.’

Zijn mond, en ogen glimlachen, een lach, die mij het teleurstellende antwoord al geeft.

‘Waarom ben je daar zo blij om?’

‘Hoe kan ik boos zijn? Dat je nu hier voor me zit, dat ik met je heb kunnen dansen, je vast heb kunnen houden, en nog veel meer. Daar kan ik toch niet boos om worden? En Nina, ach daar is ze je zus voor, die van mij heeft waarschijnlijk ook dingen gezegd, waar ze haar mond over zou houden.’

Mijn wangen, beginnen te gloeien, Steven begint opnieuw te glimlachen, en geniet zichtbaar van mij reactie.

‘ Als je zus alles weet, waarom was zij dan niet boos op mij?’

‘Omdat ik nooit boos op je ben geweest.’

Waarom niet? Ik heb je….’

Ik heb de kracht niet meer om de woorden uit te spreken. Tranen overwinnen mijn strijd. Zoveel spijt, heb ik er van. Machteloos, probeer ik mijn tranen weg te vegen. Ik mag niet huilen, hij hoort te huilen, boos, woedend te zijn. Ik was degene die de keuze heeft gemaakt, om weg te gaan. Mijn handen worden bij mijn gezicht weggehaald. Steven is voor mij op de tafel gaan zitten, waardoor ik hem recht in zijn ogen aan kijk.

‘Je moet niet boos zijn, dat ben ik ook niet.’

‘Dat zou je wel moeten zijn, ik…

‘Waarom? Omdat je zoveel van mij hield, dat je weg rende, voordat ik het zou doen?’

Neergeslagen, sluit ik mijn ogen. Dit kan hij niet weten, dit mag hij niet weten, dit… dit… is wat ik al die jaren, tegen mezelf zei. Waarmee ik mezelf wijs probeerde te maken, dat het goed was, wat ik had gedaan. Zijn warme vinger, voel ik onder mijn kin zachtjes duwen. Tintelingen gaan door mij heen, maar probeer toch uit alle macht mijn hoofd naar beneden te houden. Ik haat het, dat hij mij steeds zo van slag weet te brengen. Ik haat het, dat ik er daardoor bij zit, als een verslagen musje, wat bang is voor haar eigen spiegelbeeld. Ik haat het, als hij beter weet, wat er door mij heen gaat, dan ik. Ik haat het, als hij zo kalm weet te blijven, terwijl ik… ach dat weet je ondertussen wel. Zijn hand drukt steviger tegen mijn kin aan, ik heb de kracht niet meer, om er nog tegen in te vechten, en trouwens, het heeft ook niet veel nut. Ik kan moeilijk heel de avond met mijn hoofd naar beneden zitten. Nog wat aarzelend volg ik zijn hand, tot hij niet meer duwt, en ik hem weer aan kijk.

‘Je bent niet zo ondoordringbaar, zoals de meesten mensen denken. Een gesloten boek, kan alleen geliefd worden, als men het geduld kan opbrengen, om hem te openen, en te lezen van het begin tot het einde, woord voor woord, letter voor letter, te voelen, wat er geschreven staat. Anders is het maar een boek, gewoon een boek, net als al die andere. De een, wat mooier, en de ander wat dikker, de één heeft een harde kaft, en de andere heeft een prachtige titel, maar het zijn en blijven maar gewoon boeken, die vergeten zullen worden, verwaarloosd, zolang de inhoud er van niet is gelezen. De titel, de omvang, of het uiterlijk, is niet belangrijk, nee, alleen de inhoud maakt het verschil. De inhoud, maakt het de moeite waard, om een slot er voor open te breken, en met zijde handschoenen aan, elke bladzij, voorzichtig en met liefde om te slaan, omdat ze kwetsbaar en verweerd zijn, vol  geschreven, met bloed, zweet en tranen.’

Als ik dit op tv of radio had gehoord, dan had ik vol enthousiasme  ‘wow’ geroepen, en daar waarschijnlijk nog bij geklapt ook, maar nu, nu weet ik niet wat ik moet zeggen. Zijn vinger verschuift van mijn kin, langs de zijkant van mij keel, richting mijn oor,zijn hele hand volgt dit voorbeeld. Zijn woorden, zijn blik, zijn aanrakingen, ze maken mij opnieuw helemaal gek van verlangen. Wanneer hij dichter bij komt, speelt ineens de film van mij leven af, in mijn hoofd. Ik kan hem niet gelukkig maken. Ik haat hem. En hij haat mij, al weet hij dat zelf nog niet. Mijn tranen dringen zich weer op, mijn angsten drijven met ze mee. Ik moet weg, nu. Zonder na te denken, duw ik hem weg, en loop naar de andere kant van de kamer. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.