Ik doe niet meer mee!

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 09 October 10:12

     Wij hadden een mooie vrijstaande dijkwoning, twee prachtige zonen en een paard, het huis stond op mijn naam en waren op huwelijksvoorwaarden getrouwd. Dat was uit veiligheidsoverwegingen omdat wij samen ook nog een juwelierswinkel gingen runnen die op haar naam stond, mocht dat een fiasco worden dan zou het huis niet meegesleurd worden in het debacle.

     De winkel leek op een broodjeszaak want de mensen stonden op hun beurt te wachten. Wij hadden een veelbelovende toekomst, zowel voor onszelf alsook voor onze twee zonen. Maar er waren uiteraard ook verplichtingen. De goederen waren in consignatie gegeven en onze verzekering verbood dat wij alleen in de winkel zouden zijn. Dat betekende dat wij zoveel mogelijk alles samen moesten doen, dat wij voorzichtig waren met het uitgeven van geld, dat ook onze huishoudelijke taken op onze beide schouders rustte en dat we tijd voor elkaar, onze kinderen en het paard moesten hebben.  

     Binnen een paar maanden waren wij beland in een onacceptabele situatie. Op alle fronten waren de afspraken geschonden. Mijn vrouw ging 's ochtends niet meer mee naar de winkel maar ging naar haar paard, ik stond dus tot 12:00 uur alleen in de winkel, dit had tot gevolg dat er geen vrije parkeerplaats meer te vinden was, waardoor er elke dag een parkeerbon werd uitgeschreven, een personeelslid in de winkel noodzakelijk was, en omdat ik het onacceptabele hiervan liet blijken wilde ze ook niet meer meewerken aan de huishoudelijke taken. Toen ik wilde weten hoe lang zij dat zou volhouden was het huis bedekt met een laag stof waarin geen kleur meer te bekennen was, de stapel wasgoed tot aan het plafond gekomen en zij naar de winkel ging om nieuwe kleding te kopen.  

     Zij beloofde beterschap, ik ging borgstaan met mijn huis voor een nieuwe financiële zakelijke injectie en toen zij die één week in haar bezit had werd ik door haar familie uit de winkel verwijderd. Het resultaat van de rechtszaken die uit onze echtscheiding ontstonden, duurde ruim negen jaar, die ik allemaal won, terwijl mij de omgang met mijn kinderen werd ontzegt, ik mijn huis kwijt raakte, met lege handen kwam te staan en geen sanctie stond op haar bewezen meineed. Na die periode vond ik het wel genoeg. Ik had inmiddels contact gekregen met 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste dagen' en besloot haar haar zin te geven. Ik heb mij toen van de wereld afgewend. Als dit namelijk gewoon kan dan leef ik in een erbarmelijk land.

      Alle 'heiligen der laatste dagen' gaan het nieuw en eeuwig verbond aan wanneer zij lid worden en verbinden zich om óp te houden met het koninkrijk van de duivel te steunen en óp te houden met het koesteren van de koninkrijken van deze wereld. Zij gaan het nieuw en eeuwig verbond aan om alléén het koninkrijk van God en geen enkel ander koninkrijk te steunen. Zij leggen een eed van de heiligste soort af voor de hemelen en de aarde, en ook op de geldigheid van hun eigen verlossing dat zij de waarheden en rechtschapenheid zullen steunen in plaats van goddeloosheid en valsheid, en het koninkrijk van God zullen opbouwen in plaats van de koninkrijken van deze wereld.

     Ik ben nu al tien jaar gelukkig getrouwd met een echte 'heilige der laatste dagen', heb alles uit mijn geest weggeveegd, heb mijn nachtrust weer teruggekregen en het hogere stroomt bij mij naar binnen. Ik ben wijzer geworden, erg zwijgzaam en luister alleen nog naar het hogere doel. Ik ben niet meer van deze wereld, ik doe er niet meer aan mee, maar aan vrijwilligerswerk om vorm te geven aan dienstbetoon en naastenliefde en dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.