104 Het verleden

Door Doler gepubliceerd op Tuesday 05 September 08:44

Wat is dat toch met ons verleden, dat we dat zo stevig vast houden, dat we altijd als ons verleden niet klopt met ons beeld van hoe het had gekund altijd naar een ander wijzen.

Ik hoor zo vaak, ja het is de schuld van mijn ouders, van een leraar, de buurman, vul zelf maar in. Ik mocht nooit wat, ik moest altijd luisteren.

Maar waarom is dit dan zo gebeurd? Ja dat begrip is de mens totaal kwijt en wil het ook niet meer begrijpen, onze Ziel, onze zielen keus. Onze reis hier op aarde is een keus van onze ziel, dat wie we werkelijk zijn. Ons verleden, onze opvoeding heeft ons alles gegeven wat we nodig hadden om op dit moment hier te staan en te zijn.

Alle ervaringen goede en minder goede hebben gemaakt tot wie jij nu bent.

 

O je bent niet tevreden met wat of wie je nu bent, je bent niet tevreden met wat je heb meegekregen.

Oké dat kan en mag allemaal, maar hoe kan het dan dat jij er zo over denkt. Je had het anders gewild maar je moest luisteren, je moest dat en dit doen. Als je al je bezwaren eens weghaalt, alles wat je niet gewild hebt of anders had willen krijgen of ontvangen, alles waar je boos over bent. Haal alles eens weg, stel je dat eens voor, wie was jij dan NU geweest, waar zou jij dan NU staan?

Als alles volgens jouw inzicht NU jou had gebracht wie je nu zou willen zijn, wie was je dan geweest?

Ja dat kan niet denk je nu, nee maar stel je eens voor dat het wel kan, was je dan succesvol, rijk, een juiste partner, voorbeeldige kinderen, oftewel perfect gelukkig leven zou leiden. Hoe zou jij je dan nu echt voelen, blij, gelukkig

Het verleden achtervolgt ons, wat kun je daaraan doen? Dat ligt helemaal aan jouw zelf, wat wil jij ermee, wat kan je ermee, duidelijk is wel als jij altijd blijft wijzen naar een ander, zal er niets veranderen. In feite heeft niemand daar de verantwoording voor, als je een kind bent weet je niet beter en dan gebeuren er dingen waar je weinig aan kan doen. Maar wat kan jij doen als je volwassen bent, erin blijven zitten of eruit komen? Het is jou keus, zeker als er een probleem is in je huidige leven en hoe je het gaat aanpakken? Ook dat ligt er weer aan wat jij wilt, je kan naar de huisarts gaan, die stuurt je door naar GGZ. Nou dan krijg je vaak al medicijnen en gespreken, therapieën, maar dan komt het probleem. Als jij al heel lang naar anderen wijst en de schuld geeft, denk je dan werkelijk dat die mensen jouw van je probleem af kunnen helpen.

 

Nee, ik ben er van overtuigd van niet, omdat ondanks dat ze hun best doen, vaak niet begrijpen wat jij bedoeld, meegemaakt hebt. Natuurlijk hebben ze vele verhalen gehoord, maar het is anders als je het heb meegemaakt. Ander probleem is heel vaak dat als je medicijnen gebruikt verdoofd bent en dan zie je vaak het nut niet in van gesprekken of therapieën. Trouwens je gevoel is door de pillen weg, je kan dan al niet goed met jezelf omgaan, zeker als de medicijnen de scherpe kantjes weghalen. Want dan denk jij dat het helpt, ja de pil helpt je, maar die zorgt er ook vaak voor dat je over je grens heengaat zonder dat jij het in de gaten hebt. Dan wordt je harder en directer, zo verlies je weer mensen om je heen. Nu zeg ik dus niet dat medicijnen niet nodig zijn, vaak wel maar de hulpverleners houden totaal geen rekening met de bijwerkingen en de gevolgen voor de patiënt. Hetzelfde geld voor de therapieën, goed bedoel en zouden best wel kunnen helpen maar het is allemaal tijdelijk. Dit komt omdat de patiënt niet goed beseft dat er handsvaten worden gegeven die je de rest van je leven mag doen, wil het effect blijvend zijn. Ander belangrijk iets is naar je leefstijl te gaan kijken, nou de hulpverleners besteden daar geen aandacht aan. Want ergens in je basis opvoeding is er iets meegenomen wat je nu nog steeds vasthoud en gebruikt in je leven, vaak zonder dat je dat beseft.

 

En verandering gaat daarmee aan de slag, moeilijk is dus om uit te zoeken wat de oorzaak is van je probleem en wat daarvan nog steeds vasthoud en gebruikt.

Stel je eens voor er gebeurd iets op een bepaalde plek, je werk zeg maar, je wordt ziek, geestelijke problemen. Maar na 4 of 5 weken moet je weer naar die zelfde plek, wat doet dat met je? Ben je onverschillig bv. door medicijnen, wat je geleerd hebtin de therapie of zie je ertegen op? In alle gevallen doe jij je sterker voor als dat je het echt voelt, dat het je weer aangrijpt. Je moet daar heen dus, terwijl er niets is veranderd. Dus pas jij je aan door harder te zijn, onverschillig voor te doen, jezelf te vertellen ik kan het, maar toch zelfs na jaren kan je nog steeds of weer last krijgen.

Maar je hebt je zelf verteld, aangeleerd ermee om te gaan, maar nee het is niet weg, dan zie je dus dat het totaal niet begrepen wordt en in onze maatschappij kan je er niets mee, je moet gewoon weer meedoen.

Wat me ook steeds weer opvalt is de zachtheid van de hulpverleners er zit geen kracht achter. Zoals je moet elke dag gaan wandelen een half uur, je doet het twee, drie maal per week en verteld dat je gewandeld hebt en dan wordt er vaak niet door gevraagd heb je elke dag gewandeld. Moeilijk te controleren, nee hoor de naaste ernaar vragen maar dat mag weer niet, privacy en de patiënt wordt klakkeloos geloofd.

Nee het verleden laat je niet zomaar los, dat loslaten kan dus ook niet, je duwt het opzij, meer gebeurt er niet, oplossen, verandering neer zetten die blijvend wordt.

Van het verleden kunnen we ervaren om het in het NU te veranderen

 

Doler, de reiziger

17-04-2017

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verleden blijft altijd deel uit maken van ons leven