Waarom zeg je niets?

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Tuesday 22 August 22:24

Soms heb je van die mensen die zo opvallend zijn door hun eenvoud en menslievendheid dat je denkt die worden nooit oud of ziek.

Zo kwiek en vitaal ogend,alles goed voor elkaar,een mooi stel mensen tezamen zo puur en na jaren nog innig verliefd,niets kan hen deren....

En dan loop je op de markt en zie je een man achter een rolstoel lopend en een vrouw die niets meer kan

Ze zagen me aankomen en riepen me,ik liep naar ze toe en begroette ze met een kus zo we dat gewend waren en dus nu ook,

drie zoenen,jaja zo hoort dat tegenwoordig

We begonnen te kletsen,als het altijd was op het dorp,over koetjes en kalfjes

Ineens zegt zij,"waarom zeg je niets?

Ik keek haar en hem recht aan,en antwoordde"uiteraard heb ik die rolstoel gezien maar daar kijk ik niet naar,het gaat me om jou als persoon"

Ze pakte me vast en knuffelde me,DANK JE!!

Je bent een van de weinigen die me niet nastaren of sentimenteel,me in een slachtofferrol zetten

Waarom zou ik?,vroeg ik

Voor mij ben jij nog steeds de mooie vrouw die ik al tijden ken,uiteraard zie ik dat je veranderd bent maar dat weet je zelf ook,en in mijn ogen ben jij niet zielig,je beleeft de wwereld en mensen nu anders en ziet hun ware gezicht

Haar man vertelde me wat er gebeurd was en dat ze niet meer in ons dorp wonen maar genoodzaakt verhuist,naar elders,ze missen de tuin,maar niet voor hen maar voor de hond

We gingen vaak samen met de honden wandelen,twee zwarte labradors,die aan elkaar gewaagd waren

Ik vroeg ze of ze gelukkig zijn? een volmondig en tweestemmig JA

Nog verliefder en inniger verbonden dan we waren,het heeft zo moeten zijn

Ik nam afscheid met een kus en liep verder

De ontmoeting raakte mij meer dan ik besefte,en ging heerlijk in de zon even op een bankje zitten

Een dejavu van Paul(mijn man) en mij

Na zijn been amputaties werd er door de buitenwacht sentimenteel en zielig gedaan,men wist zich geen houding te geven en sprak met mij in plaats van hem,we waren intens bedroefd in begin en verbitterd,maar Paul was blij,bevrijd van zijn pijnen,de zielenpijn knaagde aan hem sluimerend voort maar daar zag niemand wat van

Hij leerde mij niet te vragen aan mensen in een rolstoel maar ze te behandelen als volwaardige valide mensen,want het is niet de handiocap die je gehandicapt maakt maar vaak de reactie en houding der buitenwacht die je extra beperkt en steeds moeten verdedigen en uitleggen

Mensen zullen het ongetwijfeld vaak goed bedoelen maar komt voor hen die zich toch al lager voelen door de mensen niet op ooghoogte aan te kunnen kijken als vernederend en erg kwetsend over

Ik weet dqat Paul na zijn overgaan bevrijd was en weer toekijkt op de mensen en oordeelt,wat de mensen elkaar steeds grimmiger aandoen

Maar weet dat wie je ook bent en wat je ook hebt je bent en blijft een volwaardig mens die waard is gelijkwaardig aan kou bejegend te worden en jhiet betutteld of gekleineerd

Waarom zeg je niets ?

Een blik in de ogen,een kus en een hand zijn vaak mooiste zinnen die de mond niet spreekt maar zeer duidelijk boekdelen weergeeft

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.