Anouk mijn grote jeugdvoorbeeld is niet meer

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Wednesday 16 August 21:38

Daar kwam je onze klas binnen zomaar op een doorde weekse dag

Een klas getypeerd door kakkermeiden

van gegoede ouders,de notabelen zoals dat deftig heette maar in feite geen biet voorstelde

we hadden capsones en keken op anderen neer,was je anders telde je niet mee,was je te min en stond je in de hoek

een kritische screening voor je er bij hoorde en je elke dag weer bewijzen om aan de strenge eisen van de groep te voldoen

Duidelijk een klassenoudste die de leiding had en waar de anderen tegenop keken

De directeur der middelbare school kwam met je binnen samen met tweeling zus,wat leken jullie op elkaar,Manon en Anouk

opgemaakt,en punk koppies,grote mond en voor de duvel niet bang

we keken tegen jullie aan als vreemde eens in de bijt

want jullie ouders waren gescheiden en jullie moeder werkte in een kroeg

Je had meer gedrag en uiterlijk van een jongen dan iets vrouwelijks

Een lange stilte toen jullie daar stonden

Jullie mochten niet bij elkaar zitten

Anouk jij werd naast mij gezet ,ik gaf je een hand en stelde me voor

Ik was verlegen en voelde me klein en truttig ten opzichte van jou

ik keek tegen je op,jij wist op alles antwoord en niet op je mondje gevallen,als men mij wat vroeg kreeg ik een kop als vuur en kromp ineen,uit angst een flater te slaan en uiteglachen te worden

Gaande weg de tijd groeiden we naar elkaar toe,jij leerde mij stoer te zijn en voor mezelf op te komen,laat je niet in een hoek drukken je bent net zoveel waard als zij

Jij ging uit,mocht make up gebruiken en ging al met jongens naar bed,ik mocht van mijn ouders nooit uit en voelde me een schlemiel bij jou vergeleken

Toen kreeg ik een vakantiebaantje in de afwas keuken van een restaurant en wie stond daar aan de machine,Jij,Anouk

we werkten samen maakten lol en trokken ons aan elkaar op

Van je stille inwendige verdriet en eenzaamheid merkte nooit iemand wat

Zoals dat gaat raakte we elkaar uit het oog na ons eindexamen,ieder ging een kant op,ach wer zagen mekaar wel eens in het dorp in de winkel en was het even een praatje maar verder kwam het niet

................

Een paar weken geleden sla ik de krant open en zie daar een vreselijk bericht met een zwart kader

Jouw naam ANOUK

zelf uit het leven hestapt,je kon het niet meer aan

Herinneringen flisten door mijn hoofd

tranen over mijn wangen

Verdomme,waarom ???????

Je schaterlach en stoere houding allemaal camoufflage van je onzekerheid en angst voor het leven

Niemand mocht jouw tranen zien......

Lieve schat wat moet jij een innerlijke strijd geleverd hebben,je was moegestreden en hebt de hand aan jezelf geslagen zo dat netjes heet

De afsrtand te ver maar je aanwezigheid zo tastbaar nabij

Ik heb je zus een brief geschreven

Nooit meer wat gehoord dat hoeft ook niet

.................................

Altijd op je tenen  lopen om te voldoen aan de eisen van de buitenwacht terwijl je diep in je hart bevrijd wil zijn,uit die knellende cocon kruipen en je vleugels uitslaan,weg van die theater freack en farce der notabelen en bling bling show,het is allemaal uietrlijk vertoon,want wat je echt voelt en de strijd is met geen geld te koop,dat verstikt en maakt je ongelukkig

De tol van de roem en geld,kijk maar daar eens mooi en inetressant zijn,als we naar bed gaan zijn we allemaal naakt en gelijk

Niemand is meer of minder dan een ander

LIEVE ANOUK RUST IN VREDE

ik hoop dat je nu je ware rust en geluk gevonden hebt

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.