Zolder opruimen

Door NewJannaika gepubliceerd op Sunday 13 August 23:28

9c3a0e8b54f3210e6e6638f567b097f0_medium.

Zolder opruimen

Het valt op hoeveel spullen je bij elkaar spaart, na ettelijke jaren. Knutselspullen, plastic bloempotjes, oud carnavalgerief van je inmiddels groot geworden kinderen. De zolder is een afzetplaats geworden, van lege dozen waarin een TV heeft gezeten, een computerscherm, een venti lator enz….. Het zou toch maar eens moeten zijn, dat je ze nodig zou kunnen hebben. 
Er is niet meer de moeite genomen, het allemaal zelfs een keurige plaats te geven, de dozen worden gewillig vanuit het trapgat, verder de zolder opgeduwd. En dit zo jaren aan een stuk. 

Met de verbouwingen in het huis is het nog allemaal erger geworden. Er zijn spullen in een plastic doos gegaan, waar achteraf geen plaats meer voor kon worden bedacht.  Ze zijn goed opgeborgen. Ook in het huis dus dozen, maar wel van plastic. Naar de zolder schuiven, lukt niet meer zo goed. 

Jezus, wie heeft er ooit kunnen denken dat ik zoveel boeken heb bijeengekocht? Ga ik die echt herlezen? De tijd zal me ontbreken. Ik besef dat het verzamelen van zoveel boeken ook een miscalculatie is geweest voor de beschikbare tijd die ik zal hebben, als ik wat minder werk, of ooit op pensioen ben.  De titels zeggen me ook niets meer. Mijn interesses zijn op die jaren veranderd. Ik ben veranderd. Ook met dat heb ik geen rekening gehouden. Een deel van de boeken zijn ook op zolder beland. De rest staan in de leefkamer en de slaapkamer. Boeken zien staan brengt voor mij een flinke toets gezelligheid. Ik zou hun aanblik niet kunnen missen. Alsof mijn ziel bestaat uit letters en woorden. Woorden die ik zelf niet kan onthouden, zinnen die ik niet kan schrijven, staan in al die prachtige boeken. Ik heb ze maar te nemen, en ik zoek het op. De gedachte van controle. De gedachte over hoe ik kennis kan bewaren. Ik zou eens iets moeten vergeten. Een verlengstuk van mezelf zijn ze geworden. 

In het kader van het loslaten is de gedachte geboren, te gaan opruimen. Ik ben begonnen in het huis. Het huis wordt zuiver gemaakt als ik alles van de ene hoek naar de andere zet. Af en toe doe ik eens iets weg. Ik ben zo dagen, weken, maanden bezig. En na een jaar zie ik dat het onbegonnen werk is. Alsof ik zwoeg op een spel met schuifpuzels. Dit schiet niet op.

Hoeveel keer ben ik al de zolder opgegaan? En na 5 minuten voel ik dat het me emotioneel te zwaar wordt, de herinneringen komen boven, tranen wellen op. Ik kan er gewoon niet aan beginnen, en ik sta alweer beneden. Toch wringt daar het schoentje. Ik stel vast dat het een immens grote schoen is geworden. 

Ik kom weer op de zolder en kijk naar rechts. Een werkbank getimmerd door mijn overleden vriend. Het neemt de hele wand in beslag. Ik herinner me de tijd dat hij eraan bezig was. Weken mocht ik toen de zolder niet op. Nieuwsgierig werd ik geblinddoekt naar de zolder gebracht, en mijn vriend stelde me fier mijn werkbank voor. ‘Hier kan je in alle rust werken, tekenen, schilderen, knutselen, glas bewerken’. 

Nu jaren later weet ik dat ik de werkbank nooit heb gebruikt. Het is een afzetgebied geworden. En dat geeft me een schuldgevoel, dat me ook terug de trap deed afgaan. Vlucht. Vlucht voor de emotie. Het niet vervulde. Van zoveel dingen. 

Hij overleed in mei 2014. Hij was 48. En nu drie jaar later heb ik een nieuwe vriend. Een schat. Hij komt bij me thuis en na een tijdje ziet hij het probleem. Hij ziet ook dat het moeilijk voor me is. Hij vertelt over het spel met de schuifpuzels. Er zit maar één ding op: de zolder opruimen. Daar plaats maken. Dingen wegdoen. Sorteren. Keuzes maken. De dingen waar ik zolang al voor vlucht.
Met hernieuwde moed  en samen gaan we de zolder op. Ik zet mijn knutselspullen aan de kant van de werkbank. Daar horen ze ook thuis. De andere spullen belanden aan de linkerkant. De dozen worden versneden, opgevouwen en geschikt in pakketjes.

Bij het opruimen bots ik op nog zelf gemaakte schilderijtjes. Eén ervan vind mijn vriend heel mooi. Ik heb het zelf nooit geslaagd gevonden. Maar natuurlijk als hij het mooi vind, is het voor hem bestemd. Een zelf geschilderd zelfportret komt ook uit een zak. Het krijgt een mooie plaats op een houten balk.  Een stilleven, dat echt wel tot zijn recht komt. Rekken worden gemonteerd. Oud gerief verdwijnen naar het containerpark. Het skateboard, de snorkel, het rubberbootje liggen moeilijk. Maar ook die dingen verdwijnen naar de kringloopwinkel.  Dan zijn er nog zaken waar ik in moet kijken. Dat is voor later. Het voelt niet als vlucht deze keer. De zolder ziet er nu helemaal anders uit. Het is een gerieflijke plek geworden, met nog heel wat plaats zat. 

Loslaten met zijn twee is makkelijker, dat ondervind ik nu. Geen vlucht meer. 
Het schilderij dat mijn vriend meeneemt, hangt nu op zijn slaapkamer. De houten massieve kader geeft het werk een speciale toets. Nu zie ik pas hoe knap het wel is. En ben ik fier op mijn eigen werk. Ook ontkiemt het gevoel om terug meer creatief te zijn. De werkbank zal ook opnieuw een andere invulling krijgen. 

De opruim voelt goed en juist. 

2adf0ad98f972a3916def3c8f6433cf8_medium.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.