Anton uit Maastricht - Hoofdstuk 14: Akerstraat, Maastricht

Door VeraSoul gepubliceerd op Saturday 22 July 16:32

Om goed voorbereid te zijn voor (natuur)rampen of een niet-verwachte gebeurtenis die ernstige schade kunnen veroorzaken, hebben overheden rampenplannen in de kast liggen. Daarin is omschreven wat te doen in geval van een calamiteit. Elk land ter wereld heeft reserves en voorzieningen voor dit soort situaties en de reserves moet men onderhouden en verniuewen. Wat men met de oude reserves doet niemand weet het, of beter zeggen, daarover wordt niet gepraat.                                                           Behalve de reserves van de overheden zijn er ook voorraden en overtollige productie van bedrijfsleven, voedingsmiddelenfabrikanten. Er zijn afzetkanalen nodig voor voedsel dat anders zou vernietigd worden. Daarvoor en voor nog vele andere dingen waar men geld verdient en rijk kan worden en waar het lot, volgens sommigen, van de wereld ligt heeft men gewapende conflicten nodig. Er is overal corruptie en politici kun je omkopen, er zijn zoveel taktieken die mens in de loop van geschiedenis heeft gebruikt voor veel bloedige oorlogen, revoluties, zoveel coups zijn gepleegd en mensenleven is niks waard. Behalve eigen leven. Zo denkt ook Joep van den Donder, bekende leverancier van humanitaire hulp. De laatste vijfentwintig jaar is hij bezig met voorziening van humanitaire hulp, meestal voedsel, voor verschillende humanitaire organisaties in oorlogen overal ter wereld. Eerst begon dat na de val van de Berlijnse muur in Joegoslavië en duurde bijna tien jaar en dan kwamen Afganistan, Irak, Libië, Syrië. Daarvoor had hij een groothandel in vleeswaren maar het ging niet zo goed en hij was begin jaren negentig failliet gegaan. Maar gelukkig, denkt hij, kwam de verandering van de wereldorde en begonnen de oorlogen in Joegoslavië. Hij legde contacten  en bouwde zijn netwerk en iederen kende hem snel. Na een jaar humanitaire hulp in Bosnië te regelen was hij bijna miljonair geworden. Hij zocht oude voedsel, met afgelopen datum, die vernietigd zou worden, regelde zelf eigen opslagplaatsen daarvoor als hij te veel voorraad had, vond hij humanitaire organisaties en mensen daarin die dat naar Bosnië zouden brengen, hij vond in Bosnië politici en kocht ze om te ondertekenen dat ze de hulp in papieren op de juiste manier vertolken …Hij deed alles wat nodig was om geld te verdienen. Soms waren in zijn voedselverpakkingen ook andere dingen behalve voedsel, zoals wapens, maar niet vaak. Hij ging vaak op de oorlogsgebieden en het terrein kende hij heel goed. Begriep van manier van werken van zo een oorlogscampagne in Bosnië hielp hem veel voor de nieuwe werkterreinen in Afganistan, Irak…Het was bijna hetzelfde, en voor hem soms zelf met dezelfde mensen, dezelfde organisaties. Inmiddels was hij heel, heel rijk geworden en hij dacht te stoppen met zijn werk. Hij is inmiddels bijna zestig, geen gezin.

Op een van zijn adressen in Maasricht, in Akerstraat, had hij een oude, grote, lege appartement vol met goederen die snel weg zou kunnen gaan wanneer hij daarvoor van zijn man in de humanitaire organisatie groen licht krijgt. Hij heeft paar dagen geleden een partij blikjes rundvlees voor bijna niks gekregen, da datum is van afgelopen jaar maar voor mensen in nood, deze keer meest waarschijnlijk in Jemen, is het overleven. Het is avond en in Akerstraat is bijna niemand te zien, hij draagt zijn dikke lichaam met kleine stappen, onder zijn hoed rekent hij zijn mogelijke winst en tevreden blaast hij kringetjes met rook van zijn sigaar onder zijn dikke snor. Hij opent de deur van de appartement, doet het licht aan en komt met de trap naar boven. Boven had hij drie kamers propvol met de blikjes, men kan er bijna niet in. Hij pakt een van de blikjes en controleer het nog een keer. Ja, er staat een koe op de sticker, de letters zijn met het Arabische alfabet en de datum, van vorig jaar, is heel klein afgedrukt, bijna niet te zien. Heel goed, denkt hij. Hij doet het licht uit en gaat naar beneden, werpt nog een blik op de trap richting de kamers en doet de buitendeur open. De sleutel zet hij in het slot en toen hij hem wil  draaien voelt hij stukje koud metaal op zijn achterhoofd. Hij wil zich omdraaien maar op dat moment is een gedempt geluid te horen en hij valt. De persoon achter hem duwt hem naar binnen, schiet nog een keer in zijn achterhoofd en doet de deur van de appartement dicht.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Waar je ook kijkt binnen de wetgeving of er buiten. binnen welke grenzen of er buiten. Wij hebben tot ons levensdoel gemaakt: Het bezit van andere mensen tot ons eigendom maken. De landleiders fantaseren zich het recht te moorden.
Als wereldbevolking maken wij ons met fantasie toe geestelijk gestoorde. Dat vinden we ook nog slim.
Wereldbevolking dat is te groot voor ons begrijpen, zeggen de mensen met het recht van moord.
Dit is iemand die heel interessant is:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Michael_Parenti

Met vriendelijke groeten.

P.S. Trouwens, in 1996 kwam ik in Maastrihct, gekozen als een plek om te verder gaan met mijn nieuw leven. Ik begon Nederlands te leren en ik probeerde, zonder mijn Engels, communicatie met mensen te voeren in mijn arme, pas geleerde Nederlands. In dit hoofdstuk, de personage van Joep van den Donder(de naam heb ik hier verzonnen) is niet verzonnen. Ik wilde mijn nieuwe taal oefenen en iets voor mijn kennisen in mijn ex-land doen. De man heb ik toevallig via krant gevonden, groothandel in de vleeswaren, een afspraak met hem gemaakt, ongeveer op hetzelfde adres als in de tekst. Hij liet mij de blikjes met rundvlees zien, die twee jaar over de datum waren en met een sticker in het Arabisch. Hij vroeg mij uit welke stad in Bosnië ik kwam, en na mijn antwoord zei hij: "Aah, daar was ik in 1993".(In de oorlog, in de tijd dat niemand van ons burgers naar binnen of buiten kon, zonder stroom, water, eten en met bombardementen...). Ik reageerde niet, van hem heb ik een blikje gekregen om na te denken over onze mogelijke samenwerking. Ik ging weg en stopte met mijn experimenten. Zo, dat is autobiografisch...Met vriendelijke groeten.
Geld verdienen door de mensen die toch al ellende hebben nog meer ellende bezorgen. Hoever ga je daarmee? Ik zie het verhaal als de probleem stelling.
De oorlog was 2 jaar daarvoor klaar, toen ik naar Maastricht kwam. Ik begrijp je, ik zou dat niet doen, ik was in dezelfde situatie. Vriendelijke groeten.
De tekst is een schets met veel fouten.