Drang of dwang. Mag ik naar je luisteren?

Door Soekys gepubliceerd op Monday 10 July 11:22

Waar begin ik….

Als ik in de auto rijdt stromen de woorden als vanzelf door mijn hoofd. Vorige week zat ik met Belangenvereniging intensieve kindzorg BVIKZ aan tafel. Ze onderzoeken de raadsmeldingen en kinderbescherming meldingen welke onterecht zijn. Dan zijn ze druk want in 95 procent van de gevallen is er geen reden tot ingrijpen. Toch is een georganiseerde vereniging die mensen bijstaat in deze tijden onmisbaar. Zodra er een melding naar Veilig thuis of de raad van de kinderbescherming gaat staat je leven op de kop.

Er zijn hierin een aantal groepen die hard roepen. Die roepen tegen het gehele systeem nadat ze als slachtoffer in het systeem gegijzeld zijn. En gegijzeld wordt je. Want het pakt rustig 3 a 4 jaar van je leven mits je geluk hebt. Ontneemt je van je vrijheid om open te communiceren. Zorgt zelfs of draagt bij aan een sociaal isolement van je vrienden, familie, werk.

Dan krijg je online schermnamen met mensen die zeer zinvolle informatie verstrekken. Darkhorse.

Want oh wat gaan gemeenten, Veilig thuis en de Raad soms buiten de wettelijke kaders. Wanneer dit je treft ben je hierin onervaren en onwetend. Welke grenzen bewaak je?

Waar kan een belangenvereniging je helpen? Door de kaders duidelijk te maken. Inzicht te geven in het proces. Duur, werkwijze, wat mag wel, wat mag niet. Wat is handig. Hoe pak je dat aan. Wanneer komt een advies, hoeveel reactie tijd heb je. Wat doen ze met je reactie. Wie kan je bijstaan. Hoe? Wanneer is een advocaat nodig en welke? Wat kun je hiervan verwachten?

Maar ze gaan nog veel verder. Wat heb ik respect gekregen voor deze vereniging. Ze staan echt mensen bij. Ikzelf begeleid soms ouders die toevallig op mijn pad komen.

Wat ik vooral voor ze ben is een plek waar je even je gevoel mag uiten. Bij mij mag je bang zijn. Ook onredelijk bang… dit zie je niet terug in een rapportage bij de rechtbank. Je mag bij mij boos zijn. Je mag het mensen kwalijk nemen en je mag ze van alles noemen. Ik veroordeel niet. Ik lees de stukken van Martine Delfos en dan weet ik dat ze gelijk heeft…. Instinctief, intuïtief maar ook uit ervaring.

Niemand is schuldig

Het is onverstandig om wie dan ook de schuld te geven:

  • de ouders omdat ze niet zouden kunnen opvoeden;
  • de school omdat die niet passend zou zijn;
  • de hulpverlening omdat ze het niet aan zouden kunnen;
  • de residentiële setting omdat ze een hopeloze situatie willen beëindigen;
  • het kind zelf omdat hij/zij geen diagnose zou hebben, maar zou terroriseren.

Dit is ook de opstelling die je helpt door je gesprekken. Alleen….. voor je op dit punt bent ben je al beschuldigd. Is je kind strafbaar. Wordt je gezin bedreigd met opnamen en ben je als ouder incapabel genoemd. Om bovengenoemde zeer helpende houding aan te nemen in gesprekken is het mijn ervaring dat de emotie ook een plek moet hebben om te kunnen razen. Dit proces vergt dusdanig veel zelfbeheersing dat je anders vanzelf een keer ontploft. Ik wil ergens hierin mijn plek vinden waar ik iets voor deze mensen kan betekenen. Als lotgenoot. Als voorganger. Als medemens. Ik las van een hoogleraar … jeugdbescherming  als discipline hoort niet bij de staat. Dit was een taak van het volk. Ik voldoe aan het criteria volk. Daar hoor ik bij. Dus ik moet iets kunnen gaan betekenen. Eerste stap op zoek naar mijn volgende avontuur….

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jeetje zeg, zie hier veel raakvlakken vanuit NLB. Bakkie doen?