Rachel: Deel 2

Door Made by Jade gepubliceerd op Tuesday 04 July 15:01

Een gevoel vanbinnen zei dat ik dit beter voor mezelf kon houden. Ik besloot om er niemand over te vertellen. Ik keek nog een keer naar het kistje en de inhoud. Wat erin zat, deed mijn gedachtes op hol slaan. Het enige voorwerp dat erin lag, was een oude foto. Het was moeilijk te zien wat erop stond, maar toen ik beter keek, zag ik dat er een huis en een familie op stonden. Als ik me niet vergiste was het dít huis – het ‘vakantiehuisje’ van dit jaar – waarvan een foto was gemaakt. Toch was er wel een verschil, want op de foto zag het huis er veel beter uit. Er was geen raam ingeslagen en het zag er zelfs nieuw uit. Wat mij nog het meest zorgen baarde, was de familie die erop stond. Het bestond uit een man, een vrouw en een meisje. De vermoedelijke ouders van het meisje kwamen me niet echt bekend voor, maar het meisje wel. Ze had lang haar en een rond gezicht. Ze was niet groot voor haar leeftijd en haar ouders hadden elk een arm om haar heen geslagen. Ook droeg ze een ketting met een klein steentje eraan. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven, want dat meisje leek sprekend op mij. En dan die ketting! Die leek sprekend op de ketting die ik van opa had gekregen. Hij zei erbij dat de plaatselijke edelsmid die had gemaakt, speciaal voor mij. ‘Er is er geen één in de wereld hetzelfde als die jij hebt,’ zei opa tegen mij, waardoor ik me speciaal ging voelen. Ik droeg hem elke dag.
Ook op zijn begrafenis. Het heeft me veel tijd gekost om zijn dood te verwerken. Opa was een goede man en hij vertelde altijd over van alles en nog wat. Door hem begon mijn fascinatie voor de natuur en tekende ik elke dag wel iets wat uit de natuur kwam. Elke zaterdag kwam hij langs, maar in zijn laatste jaren kwamen wij vaak naar hem toe toen hij in het verzorgingstehuis terecht kwam. Een paar dagen voor zijn dood sprak ik met hem.
‘Ben je hier gelukkig, opa?’ vroeg ik. Hij keek me aan met dichtgeknepen oogjes en zei: ‘Rachel, wat ben jij een schat van een kleindochter. Ik heb in geen tijden die vraag gehoord. Nee, lieve Rachel. Het antwoord is nee. Ik zou veel liever bij oma zijn, ergens in de hemel. Ik hou heel veel van je, lieve Rachel, begrijp me niet verkeerd, maar voor opa is het gedaan. Het is goed geweest. Het is genoeg nu.’
Had opa dan gelogen over de ketting? Zouden er toch twee of meer exemplaren op de wereld zijn? Nee, opa was niet zo’n man. Maar hoe kon dit dan?
‘Rachel! Waar zit je?’ Dat was mam. Zo snel als ik kon, stopte ik de foto terug in het kistje en schoof ik het onder het bed. Ik zou ervoor zorgen dat ik vannacht in deze kamer zou mogen slapen.
‘Ik ben hier!’ riep ik. Ik hoorde mam de trap op stommelen en toen ze op de overloop stond, zei ze: ‘Kom je zo? We gaan eten.’ Ik knikte en ze keek me aan met een scheef gezicht.
‘Is alles wel oké? Je kijkt zo… vreemd.’ Toen ik haar vragend aankeek en zei dat er niks aan de hand was, begon ze te lachen. ‘Sorry, ik doe wat rusteloos, hè? Komt door deze bende hier.’ Ze zette haar armen in haar zei en keek de kamer rond. ‘Ik had het wat anders verwacht. Niet zo’n erge troep als dit, in ieder geval. Maar goed, we zullen het ermee moeten doen, toch? Ik zie je zo wel.’ Ze gaf me een kus op de kruin van mijn hoofd en liep weer naar beneden.
‘Mam, wacht even! Mag ik vannacht in deze kamer slapen?’ Ik hoopte vurig dat ze ja zou zeggen. ‘Is goed, lieverd!’ Ik hoorde de deur dichtslaan en sprong bijna een gat in de lucht van opluchting.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wauw!