Anton uit Maastricht - Hoofdstuk 10: Oma Vera

Door VeraSoul gepubliceerd op Thursday 22 June 10:36

Oma Vera is achtenzeventig,  een meter zestig lange vrouw, met nog steeds korte zwarte haren met wat paar grijze haartjes rond haar oren. Zij is nog steeds actief, gaat zelf kleine boodschpapen in de nabije supermarkten en winkels doen, kleine afval weggooien, mestaal met haar rollator, en dan koken, strijken. Voor zwaardere dingen die gedaan moeten worden heeft Anton met haar afspraak gemaakt dat zij dat alles op een lijst schrijft en hij doet dat. Oma Vera heeft veel boeken en films uit haar land, vormalig Joegoslavië, en haar leven uit de tijd. Zij is van relatief goede gezondheid, gezien haar leeftijd. Zij krijgt via de huisarts alleen medicijnen voor haar niet te hoge bloeddruk en een keer per jaar gaat zij op bezoek bij hun huisarts wegens controle. Zij heeft de tragedie met haar zoon Zoran en de schoondochter Aleksandra niet verwerkt en zal nooit verwerken maar zij weet dat zij wegens Anton sterk moet zijn, hem helpen, over hem zorgen. Zij probeert in aanwezigheid van Anton haar verdriet te verbergen en een sfeer te creëren alsof nog een hele mooie toekomst op hem en haar samen zit te wachten. Vaak zegt zij tegen hem dat hij een vriendin zou moeten zoeken, iemand die voor hem lief zou zijn omdat zij, zijn oma, niet eeuwig gaat leven. Dan maakt zij wat grapjes over hem, dat hij naïef is en dat hij meest waarschijnlijk een heks zal vinden die hem gaat betoveren.

Anton praat vaak met zijn oma, tenminste hij probeert haar dag te vervullen met kleine verplichtingen en opdrachten, zoals hem aan iets te herinneren, verhalen van zijn werk met haar te delen, bespreekt met haar wat zij nog in de komende dagen nodig hebben wat boodschappen betreft en nog van alles. En, hij vraagt haar over haar leven, hij wil haar verhalen horen.                                                                      Oma Vera is geboren in Joegoslavië, in centraal Servië, in een klein stadje, Smederevska Palanka, voor de Tweede Wereldoorlog. Zij had drie broers en een zus en zij was de jongste in het gezin. Haar vader was een handelaar en moeder huisvrouw. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog is haar vader gestorven en zij bleef bij haar moeder tot het einde van haar middelbare school. Na de school vond zij werk als administratief medewerker in Belgrado, in een ziekenhuis. Na de bloedige Tweede Wereldoorlog was Joegoslavië een socialistiche land, in de opbouw en er waren vele grote projecten in het land waardoor oma Vera opdracht kreeg te helpen boj opzetten van een afdeling administratie in een grote ijzerfabriek in centraal Bosnië. Zij werkte al enkele jaren in administratie en dat was een plek waar zij wat hogere salaris zou krijgen en zij ging naar de stad, Zenica. Daar ontmoete zij de vader van haar zoon Zoran, Slavko.Hij was werktuigbouwkundige, zij trouwden, kregen Zoran en appartement van de fabriek.  Na vijftien jaar huwelijk waren zijn gescheiden, opa Slavko had altijd affaires met andere vrouwen, wilde dat niet meer verbergen en oma Vera was hem zat. Oma Vera kreeg voogdij over haar zoon Zoran. Opa Slavko was twee keer op bezoek bij zij in Maastricht geweest en Anton kon zichzelf hem `n beetje herinneren. Oma Vera heeft veel foto`s uit het verleden en vaak laat zij de foto`s aan Anton zien. Opa Slavko woont, na de oorlogen in Joegoslavië,in de jaren negentig, in Bosnië, in een andere stad. Hij is ook bijna tachtig en voor de tweede keer getrouwd.                        Toen de oorlogen in de jaren negentig in Joegoslavië begonnen kon oma Vera niet geloven dat dat zo ver zou komen, dat zoveel kwaad zou gebeuren. Na twee jaar in de oorlog kwam zij met haar zoon Zoran, met valse paspoorten, naar Nederland. Dat was in 1994, meer dan twintig jaar geleden.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.