Anton uit Maastricht - Hoofdstuk 5: Oom Miloš

Door VeraSoul gepubliceerd op Friday 16 June 20:47

Anton kende oom Miloš heel lang. Oom Miloš heeft een restaurantje op Vrijthof, het grootste plein in Maastricht. In de rij van de terrassen staat zijn restaurant als de eerste naast de Grote Staat, de straat met de winkels. Alle restaurants daar willen zich onderscheiden in specialiteiten en sfeer en het restaurantje van oom Miloš is met plastieke stoelen, friet, frikandel en het is geen terras. Hij is een vijftiger, met korte, zwarte, krullende haren, kleine snor, kort en `n beetje dik. Hij komt uit dezelfde stad als vader van Anton, Zenica, Bosnië, vormalig Joegoslavië. Naar Nederland kwam hij tijdens de oorlog in Joegoslavië, zoals vader van Anton, Zoran. Oom Miloš is getrouwd met een Nederlandse, Limburgse, tante Lea, een kleine,  blonde, langharige simpatieke vrouw die altijd blij is en zij praat ook Joegoslavisch. Tante Lea is tien jaar jonger dan oom Miloš  en zij hebben geen kinderen hoewel zij twintig jaar getrouwd zijn. Anton ging vaak met zijn papa en mama, als zij in het centrum waren om iets te drinken bij oom  Miloš. Soms, maar zeldzaam, kwam ook oom Miloš, meestal alleen maar ook met tante Lea, op bezoek bij zij thuis. Zoran, papa van Anton, en oom Miloš kenden elkaar sinds hun kinderjaren. Als zij met elkaar gingen praten konden zij dat urenlang doen en voor Anton was het vaak saai, vele dingen waarover zij pratten waren voor Anton onbekend. Maar hij wist dat oom Miloš voor zijn papa heel belangrijke persoon was, iemand op wie zijn papa altijd kon rekenen.

En zo is het nu, na de ongeluk van zijn ouders, geweest. Oma Vera en hij, Anton, waren niet opgewassen tegen de tragedie die gebeurd is. Oom Miloš kwam meteen toen oma Vera hem belde, hij belde politie, ging naar de plek van de auto-ongeluk, regelde alle contacten die nodig waren, voorbereide en betaalde de begrafenis, crematie, van zijn ouders.Er waren nog vele papieren die geregeld mosten worden in verband met de nalatenschap, gehuurde woning en nog van alles. Zijn oma Vera is vijfenzeventig en heeft een AOW-uitkering en Anton is net achtien geworden en bijna klaar met zijn gymnasium, hij wil studeren maar heeft tijd nodig om de tragedie te verwerken. Oom Miloš vond voor hem een baan in een callcenter. De wereld van Anton stond op zijn kop en oom Miloš kwam vaak op bezoek bij hem en zijn oma. Oma Ljuda en opa Ženja in Rusland waren gebroken mensen, oom Miloš vertelde zij over de ongeluk via Skype. Anton kon Russisch, van zijn mama Aleksandra, Saša, heeft hij het geleerd en in de tijd was hij meestal via Skype met zij aan het praten. Maar ook oma Vera en oom Miloš, hoewel hun Russisch meer Joegoslavisch was met wat Russische woorden die zij wisten. Op school, in de ijshockeyclub en judoclub hadden zij begrip voor zijn situatie. De eerste paar manden, hadden zij het echt moelijk maar zij moesten allemaal verder.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.