Waar het hart vol van is ...

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 31 May 03:41

Al maanden heb ik niets persoonlijks geschreven. Niet omdat er niets gebeurt in mijn leven, integendeel! Maar vooral omdat ik steeds voor het dilemma sta: bloggen of mijn mond houden?

33b1b6a4a313092d52b78bfee3bded8e_medium.

Waar het hart vol van is...

Ten eerste zijn daar mijn kinderen, waarbij vooral de jongste zeer fel tégen álle publicaties is die over hem gaan. Of het nu gaat om een foto op facebook, een post over zijn examens, mijn trotse gevoel omtrent zijn stage of een blog zoals ik dat vroeger wel eens plaatste: met mijn zorgen om en voor de kids als alleenstaande moeder. Niets mag ik meer van hem delen, niets. En dat terwijl er zoveel te vertellen is, mijn hart overloopt van liefde en trots, maar het blijft allemaal binnen deze muren.

Dan is er mijn werk, wat nogal privacygevoelig is. Bij de ene baan ben ik het zelf wiens privacy in het geding is, bij de andere baan gaat het om de mensen met wie ik werk, wiens privacy beschermd moet worden. Zoveel te vertellen, maar het kan niet. Mond op slot.

bf9935258e7462b6547c6aa17efe0b78_medium.

Over ex heb ik al veel te vaak geschreven. Een prachtig, onuitputtelijk onderwerp, waar ik boeken over vol zou kunnen schrijven. Toch word ik er een beetje moe van. We zijn potdorie al tien jaar uit elkaar, ik wil het helemaal niet meer over hem hebben!

Innerlijk zijn er weinig hersenspinsels meer. In de tijd van de scheiding, de burnout en het opkrabbelen uit die put schreef ik om mezelf te begrijpen. Het was helend. Nu ben ik geheeld en is het rustig in mijn hoofd. Het gaat goed met mij, punt. Wat kan ik daar nou verder nog over zeggen?

In de liefde gebeurt niet veel, om niet te zeggen: niets. Ik hou het buiten de deur, ik weet het. Bang om mezelf weer te verliezen in die rollercoaster en terecht te komen in chaos. Nu heb ik alles onder controle, ben ikzelf in-control, en dat wil ik graag zo houden. Bindingsangst? Jazeker. Maar laat mij maar nou maar even, ik geniet van de rust na tien jaar ellende en stress.

a7d50dddf78a7e8af8f8d0a6a7e59249_medium.

Mijn nieuwe aankomende carrière als schrijfster, daar blog ik zo nu en dan nog over. De voortgang rondom mijn debuutroman (hoe klinkt dat!) "Oorlog aan de Overkant" kun je lezen in de blogs die in de zogenoemde zilla staan, op mijn facebookpagina en in de nieuwsbrief die ik zo vier, vijf keer per jaar rondmail. Dit is wel persoonlijk, toch ook om lezers cq kopers te trekken en bovendien is de roman niet míjn persoonlijk verhaal. Dat maakt dat ik iets meer afstand heb en ik me wat minder kwetsbaar voel dan in de blogs die ik schrijf. Een roman schrijven is een langdurig en traag proces: ik ben er nu al twee jaar mee bezig en het kan nog wel een jaar duren voordat het boek werkelijk te koop zal zijn.

Blijft er over: vrolijke, gezellige niemandsdalletjes over ditjes en datjes en politiek geïnspireerde schrijfsels.

Het politieke landschap en de dreiging die er van alle kanten op ons af komt houdt me wel degelijk bezig. Toch is er iets in mij wat mij weerhoudt om met regelmaat mijn ergernissen over Trump, Wilders en Erdogan te bloggen. Slechts af en toe schrijf ik erover. Het is zo vermoeiend, zo troosteloos, zo ontiegelijk dom en stom, dat het bijna zonde van de tijd is om daarover te gaan schrijven. Al die aandacht verdienen die populisten en machtswellustelingen niet!

02765202cefae4f35d1c40b3d2a5b705_medium.

Dus, vrolijke, gezellige niemanddalletjes dan maar? Ik ga het proberen, al ben ik eigenlijk iemand die graag de diepgang zoekt, al is het maar bij mezelf. Het proces van schrijvend creëren is de laatste tijd een beetje ondergesneeuwd in het redigeren en perfectioneren van mijn roman. Misschien is het wel weer eens tijd om te creëren ..

e5ce54c51636c014bc0d2c27999c6116_medium.

© SanneSchrijft 2017

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.