INDONESIË - Ervaring leert meer

Door Lea Fracheboud gepubliceerd op Monday 08 May 05:32

Ervaring leert meer

Indonesië is natuurlijk ooit een Nederlandse kolonie geweest. Als ik graaf in mijn geheugen, vind ik nog een kleine notitie betreft dit onderwerp: wij zijn niet goed geweest in Indonesië. Maar of dit in het boek stond of dat de lerares ons hiervan op de hoogte bracht, dat weet ik niet meer. Indonesiërs zijn vriendelijk en ik ondervond eigenlijk nooit problemen met mijn nationaliteit, zelfs niet als ik er wel eens naar vroeg. Natuurlijk, ergens besefte ik mij ook wel dat ze misschien niet helemaal eerlijk waren geweest. Het onderwerp schoof naar de achtergrond, het zal wel goed zijn dan blijkbaar. En toen, op een onverwacht moment, kwam het als een klap in mijn gezicht.
Alleen genietend van een Bintang in de Rastabar in Kuta (Lombok) vond ik al snel gezelschap; een groep hippe, Sasakse (Lombokse) surfers met hun harem blonde, blanke vrouwen. De altijd vrolijk ogende Indonesiërs met hun aanstekelijke lach en de jonge, ietwat naive meiden vormden een grappig beeld samen, het gaf vermakelijke entertainment. Een paar Bintang verder, vroeg een surferdude met zijn geblondeerde lange haren mij waar ik vandaan kwam. “Belanda”… Zijn reactie was een vijf minuten lang durende monoloog over waarom hij Nederlanders per definitie niet mag. Uit zijn (dronken) woordenbrij kon ik ‘genocide’, ‘jullie hebben ons uitgemoord’ en ‘sorry, maar ik mag jullie niet’ halen. Pogingen hem gelijk te geven strandden per direct. Alle blanke vrouwen – ik was overigens op dat moment de enige Nederlander – keken verlegen weg en zeiden niets. Ik voelde verdriet, schaamte. Ik weet niet hoe de kolonisatie precies zat, wat er allemaal exact gebeurd is. Verward en aangeschoten reed ik naar huis. Ik voel me nu niet meer verdrietig, of kwaad, maar de schaamte is er nog steeds. Ik heb inmiddels mijn heil gevonden in het boek Roofstaat, van Ewald Vanvugt (zie artikel hierover op de Correspondent).

Ik ben blij met deze ervaring. Het betekent voor mij heel veel en ik ben blij dat ik me ga verdiepen in iets wat belangrijk is om onze samenleving te snappen. Om in het nu te leven, wat een populaire uitspraak is tegenwoordig, wil ik eerst het gisteren begrijpen. Om te beginnen met langer geleden dan gisteren.

Indonesië is een groot, complex en divers land. Ik zeg het waarschijnlijk elke keer, maar ik wil zeker terug. Terug naar Java, waar het landschap gevuld is met vele, prachtige moskeeën. Terug naar Bali, het eiland van de kleuren, hindoe-tempels en de grote glimlach. Terug naar Lombok, waar mensen hun frustratie mogen uiten op mij. Terug naar Indonesië om zoveel mogelijk ander eilands pracht te gaan zien.
 


Note: Ik heb dit stuk geschreven voor mijn blog. Hier staat de complete, originele tekst inclusief mijn andere ervaringen in Indonesie. Graag deel ik deze ervaring hier nogmaals, om zo meer aandacht te trekken naar een onderwerp dat voor mij erg belangrijk is. Bij vragen of opmerkingen hoor ik graag van je!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.