Overgrootmoeder

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Sunday 30 April 11:38

Lieve oma/overgrootmoeder,

 

Jij was streng, en je had een harde manier van dingen leren. Wanneer wij onze tong uitstaken, kregen wij een tik tegen onze kin aan, waardoor onze tanden in onze tong stonden. Wanneer wij op twee poten zaten, trapte jij de stoel onder uit. Wanneer wij op onze arm leunde, duwde jij hem onder onze hoofd vandaan.

 

Je dreigde nooit, je deed het gewoon. En toch hield ik van je, ik had respect voor je. Waarom? Jij, was de enige waarvan ik wist, dat je ook respect voor ons had, dat je van ons hield.

 

Ik heb je echt al veel te lang niet meer gezien, maar nog hoor ik jou woorden in mijn oren.

 

'Zachte heelmeesters, maken stinkende wonden.'

 

Soms wanneer ik mijn kinderen een standje geef, flits er door mij heen, 'Oma, zou........'

 

Jou opvoeding, is mijn beste opvoeding geweest. Sommige mensen, snappen niet, dat ik niet boos op je ben, maar jij sloeg niet uit woede. Nee, dat heb je nooit gedaan.  Jij was altijd zo rustig, zo kalm, zo…. Zoals wij nu zeggen, jou opvoeding,was van de 'oude stempel'. Ik heb het nooit als slaan, of mishandeling, gevoeld of gezien, je wist bij jou gewoon waar je aan toe was.

 

Je was streng, maar tegelijkertijd ook een schat. Je gaf je laatste sneetje brood, weg aan degene, die het nodig had. Je gaf niet om geld, of andere ‘aardse’ dingen.  Het was niet belangrijk, wanneer iemand er iets van zei, dan lachte je, en vroeg je, ‘Neem ik het mee me graf in dan?’ Niemand durfde daar ooit een antwoord op te geven. Wel vroeg ik ooit eens, ‘Wat is een graf?’ Een plek, waar mensen naar toe gaan, als ze overleden zijn.’ Wanneer gaat u daarna toe?’ ‘Wanneer ik hier niet meer nodig ben.’ ‘Wanneer is dat?’ ‘Wanneer jij oud en wijs genoeg bent.’ ‘Wanneer ben ik dat?’

 

Bij jou kon je, en mocht je, dat soort vragen stellen, je beantwoorden ze altijd, met een glimlach op je gezicht. Soms wanneer je geen antwoord wist, dan gaf je mij een aai over mijn bol, en zei je, ‘Je wordt te slim voor oma.’ Waarop ieder ander sacherijnig zou antwoorden met ‘daarom’, bleef jij geduldig, en met een glimlach luisteren, en antwoorden, zo goed als je kon. Zelfs wanneer andere zeiden, ‘ Dat is niet voor jou jonge oortjes bestemd.’ Wist jij een antwoord te geven, wat wel voor onze oortjes was bestemd. Soms antwoordde jij in een raadsel, waar ik toen nog niks van begreep, toch stelde ze mij gerust. Omdat ik wist, dat jij er was. Dat jij de tijd voor ons nam. Dat jij van ons hield. Ook al waren we soms irritant. We mochten er zijn. Ook al waren wij nog jong, wij waren ook belangrijk.

 

Je zei, dat je ons pas zou verlaten, waarneer je hier niet meer nodig was, wanneer ik oud en wijs genoeg zou zijn, maar oma, ik was nog niet oud en wijs genoeg, je was hier nog zo hard nodig. Ik was woedend op je, boos, wanhopig schreeuwde ik, wanneer ik alleen was, ‘Oma, ik heb je nodig!’ ‘Oma, ik ben nog niet oud!’ ‘Oma, niemand wil mijn vragen beantwoorden, maar u zei, van vragen stellen word je slim. Blijf ik nu altijd dom?’

 

Lang ben ik boos geweest, maar nu, ben ik blij. Blij dat jij je rust heb gekregen, die je zo had verdiend.  Dat je niet meer machteloos hoefde toe te kijken, naar ons huishouden, soms probeerde je het voor ons op te nemen, maar dat had weinig effect. Als je te veel zei, mocht je ons niet meer zien. Dus probeerde je ons maar alle liefde en geduld te geven, wat je in je had. Toen je net was overleden, toen zag ik het niet, ik was alleen maar boos, boos omdat je  ons in de steek had gelaten, terwijl ik nog lang niet oud en wijs was. Boos, omdat ik niet naar je begrafenis mocht, wij hoorde niet bij de familie, wij waren het niet waard. Dat is wat ik hoorde, toen ik erna vroeg. Het deed zeer, het maakte mij woedend, want jij, oma, jij was de enige die ik als ‘Familie’ zag. Nu, kan ik alleen maar blij zijn, opgelucht, dat jij de ellende, de ruzies, de woorden, die erna volgde, nooit heb mee hoeven maken.

 

Volgens jou, zouden we na de dood, eeuwig blijven slapen. Dus bij deze slaap wel, en droom zacht.

 

Xxx

 

Je achterkleindochter. 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat aangrijpend mooi verwoord,moge je oma rustte in vrede en jij haar liefde en wijze lessen als een schat met je meedragen,!
Dank je wel.

Dat zal ik altijd blijven doen.
Wat een prachtig eerbetoon aan je Oma. Duidelijk dat zij veel van je hield. En ja, het moeten loslaten van iemand maakt soms boos en doet pijn. Ze is er nu niet meer, je lieve Oma. Houd de herinneringen maar heel goed vast. Dat kun je wel.
Dank je wel.

Dat zal ik altijd blijven doen.
Erg als je eigen kind dreigt met de kleinkinderen niet meer zien, getuigd niet van karakter. Oma's kunnen belangrijke mensen zijn in het leven van hun kleinkind.
Ja, mede daarom ben ik ook wel opgelucht, dat ze alles wat er na volgde nooit heb mee hoeven maken.
Deze kleine grote dingen kan een mens de kracht geven om de zwaarste storm te overleven. Iemand die van je houd! Pracht lieverd. XXX
Klopt.

Liefde overwint alles.

xx
mooi.
Dank je wel