Wachten op de dag die komen zal...

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Saturday 22 April 17:35

De zoektocht naar macht. Macht over mij,over ons, je had het jarenlang op een laag pitje staan, maar om een, voor mij onbekende reden, ben je doorgegaan, waar je gestopt was. Ik huil niet meer om jou actie's. Ik word niet meer warm of koud, van jou chantage pogingen. Ook jou brieven, telefoontjes, of ander contactpogingen, doen mij niks meer. Blijkbaar is dit eindelijk in jou botte kop doorgedrongen, want nu probeer je het via andere mensen. Mensen die ik liefheb.

 

Waarom?

Wat heb ik jou aangedaan?

Wat heb ik jou misdaan?

 

Dat ik geboren ben? Dat is niet mijn keuze geweest, maar die van jou.

 

Dat ik niet meer toe laat, dat jij mijn leven bepaald. Sorry, ik ben ouder geworden, wijzer. De zogenaamde liefde, de geheimen, de aanrakingen, de bedreigingen, ik wil ze niet meer. Toen was ik klein, en het voorbeeld wat ik kreeg, leerde mij, dat het normaal was. Nu weet ik beter, het was niet normaal, en dat zal het ook nooit worden.

Dat ik mijn eigen leven, mijn eigen lichaam, bescherm, behoed, van nog meer wonden, dat geeft jou het recht, om mijn geliefden op te zoeken, te proberen om te kopen, te bedreigen, te stalken? Je hebt het recht niet, op een deel van mijn leven.

Je hebt het recht niet, om mijn leven in te dringen. Om andere mensen, om te kopen, te bespelen, te bedreigen. Je hebt het recht niet, om op hun scholen te staan, om ze te achtervolgen, en te ondervragen. Het gaat je niks aan, hoe ik mijn leven lijd. Dat is mijn leven, mijn keuzes.

Mijn leven! Wat jij keer op keer, heb proberen te vernietigen, maar weet je, onkruid vergaat niet.Onkruid, dat is hoe je ons noemde, ongewenst.

 

Wanneer is het genoeg?

 

Je hebt mijn leven, ons leven, tot een hel gemaakt, ons getrapt, vertrapt, tot er niks meer van ons over was, en nu, nu we er net weer boven op proberen te klimmen begin je weer opnieuw?

 

Wat is jou doel hiervan?

Wat wil je bereiken hiermee?

 

Gaat het echt, alleen maar om de macht, de macht, die je heb verloren, de macht, om ons te kunnen gebruiken als marionetpoppetjes, die zwijgzaam deden wat je vroeg?

 

Of zit er een andere reden achter?

 

Geniet je er van, dat wij telkens over onze schouder heen moeten kijken? Jaren geleden zijn wij van je weggevlucht. Letterlijk gevlucht, gezworven, maanden dakloos geweest, van de honger hondenvoer gegeten, onze kleding waste we, wanneer we konden douchen, want we hadden alleen, wat we aan hadden, maar het maakte niet uit. Als we maar weg waren, weg uit jou macht, weg uit jou handen, weg uit jou gezichtsveld. Daar hadden we alles voor over.

 

Was het nog niet genoeg?

Wanneer is het dan wel genoeg?

Wanneer krijgen wij de tijd, om onze wonden te helen?

Wanneer geef jij het op, en gun je ons een normaal leven?

 

Moeten wij dan echt wachten?

Wachten op een dag die komen gaat.

Wachten tot èèn van ons niet meer wakker word?

Wachten op de dag, dat wij onze rust krijgen.

 

Ik wil niet meer vluchten, want ik weet, dat jij ons toch weer vind.

Ik wil niet meer bang zijn, want daar geniet jij enkel van, maar toch vraag ik mij af, wat is je volgende stap.

Wie is de volgende?

 

Je hebt te veel geld, te veel macht, en dat maakt mij benauwd.

Benauwd, voor wat er komen gaat.

 

Want ik weet, het is nog niet voorbij.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi geschreven top
Dank je wel.
Alleen het lezen, maakt al benauwd, verrekte knap het zo te kunnen verwoorden, het zo dichtbij te kunnen halen. Dapperder is nog, dat jij je eraan hebt ontworsteld. Dat heeft vast veel moed en inzicht gevraagd. Er is geen terug meer en de macht is doorbroken, wat rest zijn stuiptrekkingen. Ik neem mijn petje voor je af, met ieder woord bezweer je de angst en wordt de macht kleiner. Jij hebt nu zelf de regie. Dank je dat je dat kunt delen, het bemoedigd mij, als ik weer eens wakker schiet uit een nachtmerrie van het verleden.
Er is altijd een morgen, een nieuwe dag, een nieuw begin. Op een dag zal je wakker schieten, en weet je dat het over is.

Geen dank, schrijven geeft mij rust.

Heel veel sterkte met alles, de nachtmerrie's zullen minder worden, probeer je daar aan vast te houden.
Wat een heftig verhaal Plazilliaantje ....... vreselijk om steeds nog zo op je hoede te moeten zijn, op de vlucht voor de macht en de vernietigende drang van iemand die jou juist zo had moeten beschermen, je hele leven lang. Blijkbaar gaat dat gedreig maar door. Ik begrijp je angsten. Hoe je je niet durft te verweren, bang voor nog meer schade. Angst die je verlamt. Hopelijk komt er ooit een eind aan die bedreigingen en dat gestalk. Goed in ieder geval dat je hier op Plazilla je veilig kunt voelen. Hier mag je jezelf zijn, mooi mens. Schrijf je verdriet en angst maar van je af, we weten hoe dat kan helpen, een heel klein beetje. En hou vol hoor ..... er is ook leven na al je ellende. Lieve groet, Zef.
Er zal een eind komen, de vraag is alleen, wanneer?

Schrijven, zal ik blijven doen, net als volhouden. Ooit komt het goed.