Passe-partout

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 16 April 21:44

     Het was zo rond de klok van half een in de nacht toen ik  naast het viaduct van de Veillantlaan in Den Haag de hoge trap beklom die toegang bood naar Passe-partout. De portier keek door het glas van een klein rond raampje in de deur alvorens deze te openen, terwijl ik alvast de knopen van mijn beige regenjas stond los te maken. Zodra hij iemand achter het glas zag staan opende hij de deur en gaf  hij aan de gene die binnenkwam een consumptiebon. Ik pakte de consumptiebon aan en stak hem achteloos in de rechter zijzak van het colbert van mijn blauwe kostuum. Recht tegenover de ingang was het een drukte van toiletgangers en links achter de, met rubber omlijste, dikke notenhouten klapdeur kwam het dreunende geluid van feestmuziek die door de klapdeur gedempt werd.

     Ik liep naar de rechter kant van de ontvangsthal waar zij mij al aan zag komen. "Wat ben je laat. Ik dacht die komt niet meer." "Heb je echt aan mij gedacht?" en mijn stem klonk ongeloofwaardig. "Natuurlijk. Ik denk aan iedereen en dus ook aan jou." Ik deed mijn regenjas uit en gaf die aan haar. Zoals altijd had ze haar haren opgestoken alleen haar ogen waren anders opgemaakt. Dit keer was er meer groen in haar make-up wat goed combineerde bij haar lange strakke groene satijnachtige avondjurk met laag vierkant uitgesneden decolleté en haar slanke blanke hals waar dit keer een glad gouden collier met een plat op haar huid vallende brede schakel pronkte maakt dit geheel tot een perfecte combinatie. Het was ook niet zómaar een dancing waar de garderobe dame in een zwart jurkje met een wit schortje gekleed ging.

     Ik pakte mijn portemonnee uit mijn achterzak en legde de gulden die ik daar uit haalde op de balie. Inmiddels had zij de jas in de garderobe op een knaapje gedaan en zij overhandigde mij het bonnetje. "Je bent anders opgemaakt." "Past beter bij deze jurk." "Ik vind jou altijd even mooi." "Ja dá ag!" en ze nam de jas aan van een oudere man die al behoorlijk kaal was.

     Ik liep naar de klapdeur en zag daar een dame van middelbare leeftijd op een stoel zitten die ik kennelijk bij binnenkomst door het geloop van de toiletgangers over het hoofd had gezien. Deze dame zat er alleen als de toegang in verband met het optreden van een artiest niet gratis was. "Wie komt er vanavond?" "Ben Kramer. Twaalf vijftig." Dit bonnetje stopte ik achteloos in het borstzakje van mijn colbert en toen ik door de klapdeur ging leek het net als of ik aangevallen werd door een muziekwolk van honderd twintig decibel. Het leek net als of ik door de basdreunen van de vloer werd opgetild. Freek, een van de barmannen keek mij van achter de bar over een dubbele rij feestvierders vluchtig aan. Ik wees naar de tap terwijl ik mijn consumptiebon over de rij feestvierders aanreikte en in een oogwenk was het glas met bier gevuld en een balpenstreepje achter het woord pils op de consumptiebon gezet.

     Met het glas in mijn hand keek ik om mij heen en zag de bekende gezichten. De muziek vloeide zonder te stoppen van de ene naar de andere song alleen was nu het Latijns Amerikaans ritme sneller. In het verlengde van de barruimte was op de dansvloer geen plekje meer vrij. Eén kluit mensen van ongeveer tweehonderd stuks deinde schouder aan schouder met allerlei bewegingen mee op het ritme van de muziek. Het lichtorgel gooide onophoudelijk zijn lichtflitsen door de duistere ruimte en de kleine romantische schemerlampjes aan de wanden van het establishment vielen hierbij in het niets.

     Na verloop van tijd ging de muziek met de zelfde decibellen over in een rustig tempo wat een chaotisch gedrang van mensen van en naar de dansvloer veroorzaakte. De lichtflitsen van het lichtorgel hadden plaats gemaakt voor rondschuivende gekleurde licht vlekken die door een beschenen ronddraaiende bol zich geleidelijk door de donkere ruimte liet verplaatsen en de schemerlampjes aan de wanden maakte de romantische sfeer compleet. Op de dansvloer schuifel-deinde nu schouder aan schouder een kluit aan elkaar gekleefde mensen op het ritme van de rustige muziek.

     Na mijn derde pilsje was het weer raak. Het lichtorgel deed zijn werk weer en ik tikte op de schouder van Sandra die tegenover de bar aan een van de tafeltje aan een longdrink glas zat te nippen. Toen ze schuin omhoog naar mij keek wees ik met mijn duim aan de vuist over mijn schouder naar de deinende massa achter mij op de dansvloer. Zonder verder iets te zeggen draaide ik mij om en zij volgde mij naar de hossende menigte waartussen wij in het niets verdwenen.

     Toen de muziek overging in een foxtrot hield Sandra het voor gezien maar het duurde niet lang of ik schuifelde daar met Joke en met de Engelse wals zweefde ik daar met Tineke. Het lichtorgel ging weer aan de slag dus was nu de beurt aan Ankie en zo rond de klok van twee uur kwam Ben Kramer wat het klapstuk van de avond werd. De hele dansvloer was voor hem alleen en in zijn witte pak versiert met zilverglitter zong en danste hij de sterren van de hemel wat tussen de songs door met luid applaus werd beloond.

     Na dit fantastische optreden nam de diskjockey met het lichtorgel het werk weer over en er ontstond nu wel een heel grote chaos van mensen die de dansvloer weer in bezit namen en van andere mensen die zich bij de bar opstelden om hun glazen opnieuw gevuld te krijgen en er waren er ook die hun consumptiebon wilde afrekenen omdat ze de avond verder voor gezien hielden. Tussen het tappen van bier en het vullen van glazen met andere soorten sterke drank werden de afgerekende consumptiebonnen van een stempel voorzien en het chaotische gedrang schoof langzaam op, richting toiletten en garderobe en verdween geleidelijk achter de klapdeur.

     Tegenover de bar was de ruimte ingericht met rood fluweel beklede tweepersoonsbankjes die met de rugleuningen tegen elkaar stonden en die met de zwart glimmende tafelbladen als knusse hoekjes konden worden gebruikt maar door de drukte door minimaal zes personen bemand waren. Nu een groot aantal bezoekers de dancing had verlaten kwam ook voor mij in een van de zithoekjes een plaatsje vrij en ik zette mijn vijfde pilsje op de tafel. Mijn eerst danspartner die van mijn eigen leeftijd was kwam naast mij zitten.

     Haar conservatief donkerbruine kapsel paste goed bij haar ovaal gerimpelde voorhoofd en de kraaienpotige rimpels aan de zijkanten van haar oogleden gaven haar gehele gelaat een wat markante uitstraling. Haar oogleden had zij blauw gekleurd en met een zwarte rand geaccentueerd. Haar lippen waren in de zelfde rode kleur als de nagels van haar korte vingers. Ze droeg een wijd vallende witte bloes waar een parelmoerachtige broche in de vorm van een papegaai op pronkte. De kleur van haar broek en schoenen kon ik door de duistere omgeving niet thuis brengen.

     Ze bracht haar mond bij mijn oor en riep "Wat ben je stil is er iets?" Ik maakte met mijn gelaat een ontkennende uitdrukking en schudde met mijn hoofd een bedeesd nee. Ze keek mij heel even zwijgend aan en schreeuwde toen, om boven de muziekdecibel uit de komen. "Je kwam al zo laat binnen." Nu zocht ik met mijn mond haar oor op. "Wat drink je?" "Bacardi cola.” Ik stond op en liep met mijn consumptiebon in mijn hand naar de bar want ik wist dat ik dan sneller geholpen werd. Intussen ging de gedachte door mijn hoofd dat die Sandra maar een geslepen wijf was want ik wist dat er geen avond voorbij ging dat zij op haar consumptiebon slechts een streepje achter het woord cola had staan terwijl zij toch meestal bij het verlaten van de dancing zo`n vijf Bacardi`s had door geslikt die ze bij verschillende kerels onder het mom van belangstelling had los gepeuterd.

     Ik kwam met de drankjes weer bij haar aan het tafeltje zitten. We tikten de glazen tegen elkaar aan en na `n slok schreeuwde ze tegen mij. "Ik vind je zo afwezig. Je hebt nog geen woord tegen mij gezegd." "Je kan met die harde muziek geen rustig gesprek voeren", schreeuwde ik terug. "Als je met mij wil praten dan lijkt het me beter om naar een rustig cafeetje te gaan." Opeens stond er een gozer met een goudkleurige bril in een blauw kostuum voorover gebogen in haar oor te schreeuwen. Hij had rood haar met een kale kruin in het midden. Zonder verder iets te zeggen stond zij op en volgde hem naar de dansvloer voor een innig omhelsde klef slijper op ronddraaiende gekleurde lichtvlekjes.

     Ik dronk mijn glas leeg, ging naar de bar en maakte met mijn consumptiebon en een bankbiljet van vijfentwintig te kennen dat ik wilde afrekenen. Toen mijn bon afgestempeld was ging ik richting garderobe waar ik eerst het toilet een bezoek bracht om vervolgens mijn consumptiebon met een tip bij de portier in te leveren. Tijdens het aanreiken van mijn jas zij ze tegen mij. "Doe je voorzichtig en voor straks wel te rusten." Ik gaf met mijn opstekende hand een groet terug, stak mijn rechter arm in de mouw van mijn jas en liep met een stel andere mensen naar buiten. Toen ik rond de klok van vier uur in de ochtend de hoge stenen trap van het establishment afdaalde en mijn linker arm in de linker mouw van zijn beige regenjas wurmde had ik er nog geen vermoeden van dat dit bezoek aan Passe-partout de laatste was geweest. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.