De relatie met een heel speciaal karakter

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Wednesday 12 April 16:55

     Ik had samen met mijn vrouw een juwelierswinkel in Roosendaal. Nu moet ik er ambtshalve bij vermelden dat mijn vrouw de juwelierster was die het vak met de paplepel was ingegoten want haar ouders waren juwelier. Zij handelde in sieraden die gemaakt waren van edelmetalen en kocht deze van een groothandel. In haar assortiment bevonden zich ook zilveren sieraden, serviezen, bestek en andere zilveren gebruiksvoorwerpen.  

     Zij had mooie veertienkaraatsringen gezet met verschillende soorten edelstenen en ook de diamantjes waren in verschillende kwaliteiten. Inkomende reparaties gaf zij mee aan een goudsmid en dit deed zij omdat het maken of repareren van sieraden echt specialistenwerk is wat zij niet beheerste. Als een klant een speciaal voor haar ontworpen sieraad wilde hebben kon zij wel een ontwerp maken, die uiteindelijk door de goudsmid werd vervaardigd. Daarnaast had zij een mooie collectie klokken en horloges.

     Het beginnen van een juwelierszaak was niet gemakkelijk, want de inkoop van de sieraden ging behoorlijk in de papieren lopen en de veiligheidsmaatregelen die genomen moesten worden waren ook niet misselijk. Het alleen staan in de zaak was zeker niet aan te raden om problemen te voorkomen. Toen ik van haar ging scheiden kon ik niet in de winkel blijven werken en vond toen werk in de assurantie.

     Het assurantiekantoor waar ik ging werken was een advieskantoor op het gebied van verzekeringen en andere financiële diensten. Wij hadden de taak om samen met de cliënt een inventarisatie te maken en vervolgens gingen wij dan na welke risico’s verzekerd moesten worden. Hierbij gaven wij adviezen welke producten naar ons oordeel het beste aansloten bij de wensen van de cliënt en zijn of haar persoonlijke omstandigheden. Naast deze advisering begeleidden wij ook de contacten tussen de cliënt en de verzekeringsmaatschappijen waar de verzekeringen werden ondergebracht. Het assurantiekantoor werkte geheel onafhankelijk van verzekeraars en was niet gebonden aan productieverplichtingen bij welke verzekeringsmaatschappij of financiële instelling dan ook. Over mijn contracten en afgesloten polissen ontving ik dan de vastgestelde provisie, ook wanneer de polis prolongeerde.

     Op zekere dag werden, in het kader van een subsidie van de overheid, jonge nieuwe werkkrachten aangenomen. Een van die jonge werkstudenten was Marco, een representatieve, goed van de tongriem gesneden, lange slanke jonge man van negentien jaar met een hoog voorhoofd waar een diepe eigenwijze frons in zat, diep donkerbruin of zwart haar en een spierwitte huidskleur. Hij was de zoon van een vrachtwagenchauffeur die een eigen transportbedrijf had en die van zijn moeder gescheiden was.

     De relatie tussen Marco en zijn vader was te vergelijken tussen een vis en een stekelvarken. In de relatie die tussen mij en Marco ontstond werden de problemen die ik met mijn ex-vrouw en die hij met zijn vader had uitvoerig besproken en merkte ik verder dat hij hoge eisen aan het leven stelde. Al gauw reed hij 'zonder rijbewijs' in een mooie grijze directie B.M.W. die hij om die reden op naam had staan van zijn aanstaande schoonvader en die hij op een flitsende, sportieve, geld verslindende, plankgas wijze door het drukke verkeer probeerde te loodsen.

     Hij had verkering met Jasmien een brildragend mollig hindoe meisje uit een moslim gezin die zo`n jaar of twintig daarvoor, met de onafhankelijkheid van Suriname, naar Nederland waren gekomen. In de relatie met zijn aanstaande schoonvader ging heel wat mis. Hij wilde met Jasmien samenwonen terwijl haar vader dat verbood. Volgens de moslim traditie moest hij eerst moslim worden en met Jasmien in het moslimhuwelijk treden omdat in de moslim traditie seks alleen was toegestaan in een wettig huwelijk tussen man en vrouw.

     De nachten die Marco en Jasmien toch met elkaar doorbrachten waren een doorn in het oog van haar vader, zodat er heel wat geruzied werd en hij het niet kon laten om zijn aanstaande schoonvader een veeg uit de pan te geven, betreffende de balk die volgens hem in de ogen van zijn schoonvader duidelijk aanwezig was.

     Door deze problemen kregen de gesprekken die ik met hem had het karakter van gesprekken die gewoonlijk vaders met hun zonen hebben, wat Marco niet ongemerkt voorbij liet gaan en aan mij toen de vraag had gesteld of ik  soms zijn vader zou willen zijn. De relatie tussen ons beiden kreeg dus een heel speciaal karakter. Jasmien vond dat allemaal wel oké, in die zin dat ze voor haar zelf daar wel een schepje zout bij deed. Volgens haar kon ik nooit de vader van Marco zijn maar zij leverde daar verder geen commentaar op omdat de toekomst dat vanzelf wel zou bepalen.

     Zo kwam toen de grote dag dat Marco, zogenaamd het moslim geloof aanvaarde zodat hij met Jasmien in het moslimhuwelijk trad en dat ik, als zijnde zijn vader, samen met Bimla 'mijn nieuwe vriendin', hiervan getuigen konden zijn. Het samenwonen tussen Jasmien en Marco liep door geldgebrek van Marco en de slonzigheid van Jasmien niet altijd op rolletjes zodat er soms wat moeilijkheden waren, die in eerste instantie door de seks tussen hun beide over het hoofd waren gezien.

     De vader van Jasmien had reeds, door het rijgedrag van Marco, een enorm aantal bekeuringen van te hard rijden, fout parkeren en door roodlicht rijden ontvangen, zodat na het aanvaarden van het moslimgeloof nog voldoende stof over was gebleven waar de familie ruzie over maakte. Het duurde daarom niet lang en Marco was genoodzaakt om zijn B.M.W. te verkopen zodat hij met zijn schoonvader kon afrekenen. Maar een verzekeringsman zonder auto is als brood zonder beleg zodat aan Jasmien de beurt viel om een mooie rode Alfa Romeo aan te schaffen waar Marco op zijn gebruikelijke wijze opnieuw gebruik van maakte.

     Over een ding waren Marco en ik het roerend eens en dat was, dat het mannelijke vrijheidsgevoel in Nederland, door de overbevolking, de betutteling van de overheid die het vrouwelijke geslacht duidelijk voortrok en het feministische in de Nederlandse familierechtspraak maar weinig ruimte bood voor een goed en onbezorgd leven.

          Toen de kinderunit-recht-bank had besloten dat ik mijn kinderen niet meer mocht zien ondanks het feit dat ik al de 'vechtscheidingsrechtszaken', die mijn ex-vrouw tegen mij aanspande,  won, waartegen mijn ex-vrouw, gesteund door de Nederlandse rechtspraak, de mogelijkheden aangereikt kreeg  om daartegen in hoger beroep te gaan, zodat zij haar leugens, bedrog en juridisch steekspel kon continueren, was ik daar heel boos over, vooral omdat er voor mij financieel gezien veel op het spel stond. En zo ontstond er tussen Marco en mij een samenwerking waar ik later heel veel spijt van kreeg.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.