De eerste kennismaking

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 02 April 12:13

     Zo rond de klok van vijf uur in de vroege avond waren de straatlantarens aangegaan. Niet lang daarna was ik thuis gekomen om mezelf even snel om te kleden en om snel wat te eten en twee uur later reed ik in mijn zilvergrijze Fort Taunus Giha 2.8 met zwartleren dak over de Regentesselaan in Den Haag. De koplampen van mijn auto hadden door de neerstromende regen minder effect in het uitzicht maar dat kon mijn spanning niet bederven. Ik was op deze zaterdagavond onderweg naar een voor mij onbekend adres in Scheveningen. Ik reageerde regelmatig op relatie advertentie`s uit een advertentiekrant die ik bij de benzinepomp kon kopen. De advertentie waar ik dit keer op gereageerd had en waar ik nu voor in de auto zat zag er als volgt uit. Jonge donkerblonde vrouw, 32 jaar zonder kinderen zoekt via deze onsympathieke weg een lieve man van 35/40 jaar met goed karakter. Mijn hobby`s zijn gezellig kletsen, lang uitslapen, tv-kijken, wandelen, terrasje pikken, kamperen en paardrijden. Kinderen geen bezwaar. Brieven onder nummer ....... Ik was negenendertig dus in de doelgroep om een brief te schrijven en ik had dat, zoals op al zulke advertentie`s, gedaan met de gedachten dat je nooit kan weten hoe een koe een haas vangt.

     Meestal kreeg ik geen antwoord en als ik wel antwoord kreeg dan was het óf een afwijzing óf een antwoordbrief waar in, om meer informatie werd gevraagd óf een antwoordbrief met telefoonnummer wat ik altijd belde om in ieder geval te laten weten dat ik de brief had ontvangen. Soms werd voor een ontmoeting op een neutraal adres een afspraak gemaakt om met elkaar van gedachten te wisselen maar meestal bleek de dame toch niet de juiste vrouw voor mij te zijn. Alleen Carla die op de Dierenselaan woonde was een echte vrolijke spetter waar ik goed mee voor de dag had kunnen komen. Onze ontmoetingsplaats was het Gouden Hooft in het centrum van Den Haag tegenover de Haagse toren van de Sint Jacobskerk en ik vond het jammer dat zij mij niet zag zitten.

     De Regentesselaan lag er in de herfst maar troosteloos bij. Vroeger was dit een laan van aanzien. De hogeherenhuizen stonden er nog wel maar de dokters, advocaten, notarissen en tandartsen waren bijna allemaal verdwenen. Nu werden deze huizen door gewone mensen bewoond. Dit stukje Den Haag was steeds meer in verval aan het raken. Aan de Regentesselaan was dit nog niet zo erg te zien maar de straten die daar op uit kwamen, en dus ook de Newtonstraat waar ik mijn woning had, waren de laatste jaren overspoeld met buitenlanders. De drugs verslaving met al zijn problemen daar omheen had enige jaren geleden in de buurt zijn intrede gemaakt waardoor de meeste mensen van aanzien naar andere plaatsen waren verhuisd.

     Toen ik bij de Laan van Meerdervoort rechtsaf ging richting filmtheater Metropole Tuschinski, dacht ik aan mijn brief waarmee ik op de advertentie had gereageerd.  'Geachte donkerblonde vrouw. Door middel van deze brief reageer ik op uw advertentie in de Particulier. Mijn naam is Jan en ik ben 1.83 meter lang, kort geknipt donkerblond lichtgrijzend haar, bril dragend, klein buikje, goede verschijning, representatief, 39 jaar. Mijn hobby`s zijn; knutselen, muziek, auto rijden, lekker eten, koken, uit eten en ik bespeel drie muziekinstrumenten orgel, accordeon en keyboard. Ik hou van Nederlandstalige muziek en Engelse love songs. Ik ben romantisch en hierdoor is het strelen en knuffelen van de andere sekse mijn favoriete bezigheid. Hopende op een positieve reactie van u verblijf ik hoogachtend.'

     Boven aan de brief had ik mijn naam, adres en telefoonnummer geschreven en een week later had bij mij de telefoon gerinkeld. Zij had haar naam gezegd en waarom ze had opgebeld en toen had zij direct een afspraak gemaakt voor bij haar thuis. Dit was iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt want altijd werd er door de telefoon eerst een uurtje gekletst en dan op neutraal terrein zoals een restaurant afgesproken.

     Ongeveer vierweken geleden kwam er constant een witte rookpluim uit mijn uitlaat en het water niveau in mijn radiator moest ik na elke rit bijvullen. Met dit probleem was ik naar de automaterialenwinkel op de Beeklaan gereden en daar hadden ze mij het advies gegeven om een radiatorpil, wat een vette substantie met balletjes in een blikje bleek te zijn, in de radiator te doen en dan een flinke rit te gaan maken. De balletjessubstantie zou zich dan in het hete water oplossen en zich gaan nestelen in alle gaatjes zodat het water niet meer uit het koelsysteem kon ontsnappen.

     Toen ik bij Metropole Tuschinski linksaf de Carnegielaan in reed zag ik in mijn achteruitkijk spiegel dat de uitlaat van mijn Taunus Giha niet meer rookte. Dit probleem was dus verholpen en voor de rest was mijn auto in een goede conditie. Voordat ik er erg in had was ik al op de Stadhouderslaan waar ik linksaf de Raamweg op reed. Bij Manurodam aangekomen reed ik het benzinestation op om daar te stoppen voor het kopen van een bosje bloemen.  

     Nadat ik aan de balie mijn bos bloemen had betaald reed ik linksaf de Badhuisweg op en zag op het einde het Kurhaus in Scheveningen. Op de hoogte van het Circustheater ging ik rechtsaf en parkeerde mijn auto in de schaars verlichte eerste straat links. Nummer zes en veertig was in een portiek met een trap waar vier deuren op uit kwamen. Kort nadat ik aangebeld had ging met een klik de voordeur vanzelf open en zag ik in de schaars verlichte ruimte boven aan de gestoffeerde binnen trap een jonge dame die haar haren in een klein slordig staartje had zitten.

     "Ben ik hier bij Rita?" vroeg ik en ik voegde er aan toe. "Ik ben Jan van de advertentie." Het hoofd van de vrouw verdween uit het zicht en ik hoorde haar zeggen "kom maar boven". Met ingehouden voetstappen beklom ik de trap en boven in de gang zag ik een kamerdeur open staan. De gang werd door het licht uit de kamer plaatselijk verlicht en omdat ik niet het lef had om zomaar door te lopen bleef ik in de gang wachten. De vrouw kwam de kamer uit lopen om kennelijk te kijken waar ik was gebleven en kwam toen naar mij toe om de bloemen in ontvangst te nemen.

     We gaven elkaar een hand en we stelde ons aan elkaar voor. Ze had een spijkerbroek aan en een rood geruit flanel overhemd. Aan haar grote blote voeten zag ik dat haar grote teen wel heel erg groot was. Haar bleke onopgemaakte lange gezicht was uitdrukkingsloos waardoor het leek als of zij ongeïnteresseerd of onverschillig was. "Koffie?" vroeg ze en maakte een uitnodigend gebaar die mij de kamer in liet lopen.

     Het eerste wat mij opviel was de verlichting in de kamer wat niet meer was dan een draadje uit het midden van het plafon met een lichtbol in een fitting. Toen mijn ogen aan het licht gewend raakte kon ik de kamer rond kijken. De vloer was van bruin geverfd vuren hout en ongeveer in het midden van de kamer stond tegen de rechter muur een, in een haakse hoek opgesteld, beige leren bankstel van een zeer goede kwaliteit. De rest van de kamer was rommelig door dozen die op elkaar gestapeld stonden waarvan er een gedeeltelijk uitgepakt was, waar aan te zien was dat uit deze rommeligheid een nieuw glad zijdeglans grijs wandbergmeubel moest ontstaan die aan de andere kant van de kamer tegen de linker wand moest worden opgesteld.

     Tussen het bankstel en de dozen stond het onderstel van een messing salontafel die voorzien was van ronde bollen aan de poten waardoor het leek als of er messing ballen in de pootlengte waren opgenomen. In de linker hoek van de kamer die zo`n acht bij vier en een halve meter groot was stond voor het raam een nieuwe messing staande schemerlamp die kennelijk nog niet aangesloten was. Net als bij mij thuis had dit huis ook tussen de voor en achterkamer een schuifdeur separatie alleen was deze veel groter.

     In de voorkamer was geen licht en omdat het buiten donker was, was er in die kamer niets te zien. De kamerdeur ging open en zij kwam binnen met een dienblad in haar handen waar twee kopjes koffie, een suikerpot met suikerklontjes waar ook een klontentangetje bij lag en een kannetje kokkiemelk op stonden. Omdat het geheel bij elkaar paste moest het een deel van een compleet servies zijn in een bolronde vorm met een kleur in gebroken wit. "Mag ik mijn jas uit doen?" "Maar natuurlijk" was haar antwoord en ze zette het dienblad op de grond.

     Ik trok mijn zwarte jack, waar links een embleem van het automerk B.M.W. op bevestigd zat, uit en deed de kamerdeur open om naar de gang te gaan waar ik bij binnenkomst een kapstok tegen de muur had gezien. De rest van mijn kleding bestond uit een donker blauwe pantalon met zwarte schoenen en een bruine wollen kabeltrui over een wit overhemd met een beige stopdas.

     Bij terugkomst in de kamer zag ik dat ze op de bank was gaan zitten en ik ging naast haar zitten. Het dienblad stond nog op een zeer onhandige plaats op de grond en ik zag tegen de muur in de kamer het rookglazen bovenblad van de salontafel staan. Ik stond op en legde het bovenblad op het onderstel en zij pakte het dienblad van de grond en zette dat op de salontafel. "Zo te zien ben je hier pas komen wonen" "Ja. Ik heb altijd in Rotterdam gewoond maar daar kon ik het niet meer uithouden." "Waarom niet?" Ze gaf geen antwoord. "Had je in Rotterdam geen inboedel?" Ze keek me aan maar zei verder niets. "Zo te zien ben je jezelf in de nieuwe spullen aan het steken". Ze pakte haar kopje koffie om er van te drinken. Ik volgde haar voorbeeld en dacht, 'weer zo een waar je geen gesprek mee kan voeren'.

     Toen de koffie opgedronken was pakte ze zwijgend het dienblad van de tafel en liep de kamer uit terwijl ik tijdens haar afwezigheid maar een beetje om mij heen aan het kijken was. Toen ze met het dienblad weer in de kamer terug kwam zag ik dat het elastiekje, wat haar haren in een staartje had gehouden, weg was en dat ze het netjes had gekamd. Ze zag er nu veel leuker uit en om het gesprek weer op gang te brengen zei ik.  "Je doet aan paardrijden hè?" Deze vraag maakte haar tong los en ze begon uitvoerig over Bento haar nieuwe paard. "......... en ik sprak met Frank van de Westkustruiters....." "De westkustruiters is dat een vereniging of zo?" "Ja dat is een stichting en hun manege is op pretpark Duinrell." "Vroeger als klein kind ben ik wel eens in dat pretpark geweest maar dat daar een manege is dat weet ik niet." "Die manege is ook niet zo groot en de Graaf van Duinrell wil al heel lang dat die manege daar weg gaat." "Is er dan onenigheid tussen die twee?" "Nee dat niet. De graaf wil de ruimte die nu door de manege wordt ingenomen toevoegen aan het pretpark. De manege kan dus ook niet uitbreiden en Frank moet naar een andere plek verhuizen." "Gaat dat snel gebeuren?" "Nou dat weet ik niet en daar maak ik me ook niet druk over. .................."

     "Frank wist waar Bento te koop stond en hij had plaats voor het paard." "Dat is mooi en wat is het er voor een." "Het is een heel jong paard wat ik alles nog moet leren." "Wat betaal je nou voor zo`n paard?" "Ik heb vijfduizend gulden voor Bento betaald en dat komt omdat hij een frans voetje heeft." "Een frans voetje? Wat is dat?" "Ja dat is heel moeilijk uit te leggen. Dat noemen ze zo omdat hij bij het draven zijn linker voorbeen niet goed optilt. Het is net alsof hij zijn hoef een beetje naar buiten zwiept maar dat kan met trainen gecorrigeerd worden." "Dat trainen, doe je dat zelf?" "Ja ..........." Ik kreeg te horen hoe dat allemaal in zijn werk zat en ik vond het allemaal reuze interessant.

     "Ik heb nog een ander paard met de naam Mister Wilbert. Dat was een echt springpaard waar ik heel veel wedstrijden mee gewonnen heb. Op een gegeven moment kreeg hij last van een spat blessure en werd voor het springen afgekeurd. Ik ben hem toen voor de dressuur gaan trainen en iedereen verklaarde mij voor gek." "Waarom?" "Nou, Wilbert was speciaal gefokt om te springen. Dan fokken ze de bouw van het paard zó, dat hij beter geschikt is om te springen. Dat kan je dan ook zien want zo`n paard is wat korter en de achterhand staat wat meer onder het paard waardoor het makkelijker met de voorbenen omhoog kan komen en iedereen zei dat het heel erg moeilijk zou zijn om zo`n paard voor de dressuur te gebruiken. Ik heb het toch gedaan en ik ben met hem Z met winstpunten geworden." "Waarom ga je dan een nieuw paard kopen als je al zo`n goed paard hebt?"

     "Drie jaar geleden heb ik door omstandigheden niet meer voor hem kunnen zorgen. Mijn vriendin Helga had kort daarvoor haar paard verloren en zat toen zonder waardoor wij de oplossing vonden dat Wilbert voorlopig naar Helga ging. Ik heb hem als het ware aan haar uitgeleend en zij is inmiddels ook Z met hem geworden." "Maar dan vraag je toch gewoon je páárd terug." "Nee. Dat kan ik niet. Ik kan nu niet zomaar Wilbert terug vragen. Ze is altijd heel goed voor hem geweest en ze is van Wilbert als haar eigen paard gaan houden." "Dus je hebt drie jaar geen paard meer gereden".

     Even keek ze mij zwijgend aan en toen zei ze dat ze een moeilijke tijd achter de rug had en nu bezig was om een nieuwe start te maken. Ik begrijp het, had ik gezegd en ik liet het onderwerp verder rusten. Ik vertelde haar over mijn muziek hobby en dat ik vroeger op bruiloftsfeestjes en partijtjes als toetsenist in een band had gespeeld.

     "Nu doe ik het alleen met keyboards want die hebben een dusdanige ritmesessie dat een combo van vijf man daar niet meer tegenop kan. De onderlinge discussie over wat er wel en niet gespeeld wordt is nu gelukkig ook van de baan. Ik kan nu lekker zelf bepalen welk muziekstuk ik leuk vind en wanneer ik het ten gehore breng. Tevens heb ik met keyboards veel meer mogelijkheden om mijn eigen muziek op tape vast te leggen."

     Ik vertelde over de renovatie van mijn woning waardoor ik drie jaar onder erbarmelijke omstandigheden had gewoond maar dat ik daar nu de vruchten van ging plukken. Het was gezellig geworden. Rita had namelijk na de koffie wat bier uit de keuken gehaald en in het verloop van de avond was het praten steeds makkelijker geworden. Rond de klok van half twaalf zei ik.

     "Ik stap maar eens op. Zullen we een nieuwe afspraak maken?" "Oké. wat doe je morgen?" "Zeg jij het maar." "Ik wil morgen naar Bento dus als je zin hebt dan kan je met mij mee." "Dat lijkt mij wel leuk. Hoe laat zullen wij afspreken?" "Twaalf uur in de middag?" "Oké. Doen we" en ik gaf haar, nadat ik al pratend mijn zwarte B.M.W. jack had aangetrokken een hand en daalde de trap af naar de buiten deur.    

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
`t Goede verhaal.
Het verhaaltje is wat langer dan gewoonlijk maar wel leuk om het te lezen. Ik wens iedereen veel leesplezier.